บทที่ 81 ไปซะ จงคัดลอกคัมภีร์หนึ่งร้อยจบ

บทที่ 81 ไปซะ จงคัดลอกคัมภีร์หนึ่งร้อยจบ

“จ้างนักแสดง จ้างนักแสดงแน่นอน!”

จางเซิงพึมพำ

 

แม้ว่าเขาจะยืนยันด้วยวาจา แต่เขารู้อยู่ในใจว่านักเรียนคนนี้ไม่ใช่คนเดียวอย่างแน่นอน ไม่ว่าเขาจะไม่อยากยอมรับเรื่องนี้มากแค่ไหนก็ตาม แต่ก็เป็นความจริงที่ว่าซุนม่อแข็งแกร่งกว่าเขาจริงๆ

เมื่อรับทราบประเด็นนี้ ความรู้สึกที่เหนือกว่าของจางเซิง ก็ถูกบดขยี้อย่างสิ้นเชิง เขาผลักหลู่ตี๋ออกไปที่ด้านข้างและเดินโซเซรีบออกจากประตูหลังของหอบรรยาย

เขาไม่อาจเฝ้าดูต่อไปได้อีกต่อไป ไม่เช่นนั้นความริษยาที่เขารู้สึกจะระเบิดออกมา เขาจะริษยามากจนควบคุมตัวเองไม่ได้และอาจรีบขึ้นไปบนแท่นบรรยายเพื่อทุบตีซุนม่อ

ไม่มีใครสนใจจางเซิงเพราะสายตาของครูทั้งหมดอยู่ที่ซุนม่อ เมื่อเทียบกับความโกลาหลที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาปฏิบัติต่อหวังกัง ตอนนี้ทุกอย่างก็เงียบไป

ตราบใดที่ไม่โง่ พวกเขาจะรู้ว่าซุนม่อมีความสามารถที่แท้จริง

ย้อนกลับไปแม้ว่าซุนม่อจะจ้างนักแสดง แต่เขาก็ยังสามารถช่วยให้นักเรียนทะลวงด่านระดับใหม่หลังจากนวดเพียงไม่กี่นาที ความสามารถนี้เป็นสิ่งที่แม้แต่ครูที่เชี่ยวชาญด้านการนวดก็ยังไม่สามารถบรรลุได้  แม้ว่าพวกเขาจะมีประสบการณ์หลายปี ก็ไม่สามารถทำได้

“หัตถ์จับมังกรโบราณนั่นมันคืออะไรกันแน่?”

“หรือจะเป็นวิชาฝึกปรือระดับเซียน?”

"ล้อเล่นใช่มั้ย เจ้าคิดว่าวิชาระดับเซียนจะมีมากเหมือนผักกาดขาวกะหล่ำปลีตามริมทางเหรอ?"

ครูเริ่มพูดคุยกัน แต่ไม่มีเสียงสงสัยเกี่ยวกับซุนม่ออีกต่อไป

ซุนม่อพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก ในเวลาเดียวกัน เขาก็ชื่นชมเนตรทิพย์อย่างเงียบๆ มันทรงพลังจริงๆ!

ดูเหมือนว่าซุนม่อจะสุ่มเลือกนักเรียน แต่ในความเป็นจริง เขาสำรวจข้อมูลของนักเรียนเหล่านี้ด้วยเนตรทิพย์แล้ว

นักเรียนที่เขาเลือกมีปัญหาในร่างกาย และเขาสามารถแก้ไขได้ด้วยทักษะที่เขามีอยู่ในปัจจุบัน

เป็นแต่เพียงว่าครูที่นี่ รวมทั้งจางฮั่นฟูและจินมู่เจี๋ย ไม่รู้แผนการของซุนม่อ พวกเขาคิดว่าเขาได้สุ่มเลือกนักเรียน นี่คือเหตุผลที่ความสำเร็จของซุนม่อทำให้พวกเขารู้สึกตกใจมากขึ้นไปอีก

จางจ้งซึ่งนั่งลงแล้ว ในที่สุดก็ฟื้นคืนสติและเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

“ข้าทะลวงด่านได้แล้วจริงๆเหรอ?”

เมื่อเห็นความอิจฉาริษยาของนักเรียนรอบๆ  นอกเหนือไปจากความตื่นเต้นในหัวใจของจางจ้ง เขายังรู้สึกขอบคุณซุนม่อ

เดิมทีเขามาที่นี่เพราะความเบื่อหน่ายเมื่อได้ยินครูคนใหม่กำลังบรรยายทั่งไปครั้งแรกของเขา เขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะได้รับประโยชน์มากมายขนาดนี้

“ข้าได้กำไรมาหลายเท่าแล้ว!”

จางจ้งยิ้มกว้างมากจนเห็นฟันของเขา

ติง!

ความประทับใจจากจางจ้ง +40

เริ่มการเชื่อมต่อสัมพันธ์กับจางจ้ง : เป็นกลาง (40/100)

เมื่อเห็นจางจ้งซึ่งเป็นคนเดียวกันกับที่เขาสามารถฝ่าฟันคอขวดของเขาได้ หวังกัง รู้สึกหดหู่ใจจนอยากจะร้องไห้ ทำไมคนที่โชคดีถึงไม่ใช่เขา?

“จะดีแค่ไหนถ้าข้าได้สัมผัสหัตถ์จับมังกรโบราณของอาจารย์ซุน”

หวังกังตัดสินใจขอคำแนะนำจากซุนม่อหลังจากการบรรยายสิ้นสุดลง ถ้าเขาล้มเหลวในครั้งแรก เขาจะลองเป็นครั้งที่สอง ถ้าเขาล้มเหลวในครั้งที่สอง เขาจะลองเป็นครั้งที่สาม ไม่ว่าในกรณีใด เขาต้องประสบกับผลกระทบของหัตถ์จับมังกรโบราณ

“ดูเร็ว!”

หลี่จื่อฉีดึงแขนของลู่จื่อรั่ว

เด็กสาวมะละกอหันกลับมาแทบจะกระโดดด้วยความตกใจ นักเรียนหลายคนรวมตัวกันนอกหน้าต่างห้องบรรยาย พวกเขาเป็นเหมือนกิ้งก่าและเอาหน้าไปกดที่หน้าต่างมองเข้าไปในห้องบรรยาย

“เฮ้ย.. อย่าเบียด!”

นักเรียนเหล่านี้รีบมาที่นี่หลังจากรู้สึกถึงพลังปราณที่ผันผวนรวมตัวกันเมื่อครู่นี้

“คำถามต่อไป เชิญได้!”

ซุนม่อพูด แต่เมื่อเสียงของเขาดังขึ้น เสียง 'บึ้ม' ก็ดังขึ้นจากประตูหลังของหอบรรยาย ประตูหลังถูกผลักเปิดออกขณะที่กลุ่มนักเรียนล้มลง

“ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าเบียด!”

นักเรียนคนหนึ่งบ่น

“ถ้าพวกเจ้าอยากฟังการบรรยาย ก็ไปหาที่นั่งซะ!”

ซุนม่อสั่ง

นักเรียนเป็นเหมือนมดที่ถูกน้ำร้อนลวก พวกเขารีบไปที่บริเวณที่นั่งทันทีและเริ่มคว้าที่นั่ง ท้ายที่สุด พวกเขาได้เห็นการแสดงก่อนหน้านี้ของซุนม่อ

ในชั่วพริบตา ที่นั่งว่างเปล่าก็เต็มไปหมด มีแม้กระทั่งนักเรียนที่ยืนอยู่ในห้องบรรยายด้วยใบหน้าที่หดหู่

เมื่อเห็นเช่นนี้ ครูฝึกสอนทุกคนก็เผยความอิจฉาริษยา นี่เป็นการบรรยายทั่วไปครั้งแรกของซุนม่อ แต่ที่นั่งก็ยังเต็มด้วยเหรอ?

ยอดเยี่ยมจริง!

เจียงหย่งเหนียนแอบมองจางฮั่นฟู สีหน้าของรองอาจารย์ใหญ่ไม่เปลี่ยน แต่เขารู้ว่ารองอาจารย์ใหญ่คนนี้กำลังจะโกรธแทบตาย

“ไปยืนฟังข้างหลัง!”

เสียงของซุนม่อราบเรียบ และเขาไม่ได้แสดงความภาคภูมิใจใดๆ ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขาไม่มีนัยสำคัญ

ความสงบนี้ทำให้จินมู่เจี๋ยพยักหน้าด้วยความชื่นชม

"ต่อไป…"

ก่อนที่ซุนม่อจะพูดจบ นักเรียนที่อยู่ข้างหน้าก็ยกมือขึ้นพร้อมกัน พวกเขาเป็นเหมือนต้นไม้สูงตระหง่านในป่าทำให้หลงทางได้ง่าย

“เจ้ายกระดับขึ้นไปแล้ว จะยกมือขึ้นทำไม?”

ผู้ที่นั่งรอบๆ จางจ้งเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเมื่อเห็นเขายกมือขึ้น

(มีคนจำนวนมากที่แข่งขันกันเพื่อโอกาสที่จะได้รับเลือก แต่เจ้ายังคงยกมือเพื่อลดโอกาสคนอื่น เจ้าช่วยแยกจากกันไม่ได้เหรอ)

จางจ้งแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรเลยเพราะเขาเห็นหวังกังยกมือขึ้นเช่นกัน

เฝิงเจ๋อเหวินขยิบตาให้ต้วนอู่นักเรียนของเขาและบอกให้เขาลงมือ

ต้วนอู่พยักหน้า หลังจากนั้นเขาลุกขึ้นและตะโกนเสียงดัง

“อาจารย์ซุน ข้ามีคำถามอยากจะปรึกษาท่าน ข้าขอถามอะไรได้บ้างไหมที่เกี่ยวโยงกับการดูดซึมปราณจิต?”

นักเรียนทุกคนจ้องมองที่ต้วนอู่ พวกเขาไม่พอใจอย่างยิ่งที่เขาไม่ปฏิบัติตามกฎ แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

ซุนม่อไม่ตอบในทันที เขาเพียงแค่จ้องไปที่เด็กคนนี้แทน

ต้วนอู่ อายุ 16 ปี นักศึกษาชั้นปีที่สี่ในระดับที่เก้าของขอบเขตการปรับสภาพร่างกาย

นอกเหนือจากข้อมูล แถวของคำสีแดงปรากฏในวิสัยทัศน์ของซุนม่อ

หมายเหตุ: ศิษย์ส่วนตัวของเฝิงเจ๋อเหวิน

“เป็นไปตามคาด เขาลงมือแล้ว!”

ซุนม่อหน้าบึ้ง

“อาจารย์ซุน?”

ต้วนอู่เรียก ใบหน้าของเขามีความเคารพ แต่ในใจของเขา เขากำลังวางแผนที่จะก่อปัญหาให้ซุนม่ออยู่แล้ว

คำถามนี้เป็นสิ่งที่อาจารย์เฝิงเตรียมไว้ ตราบใดที่ซุนม่อตอบ เขาจะถามคำถามต่อไป โดยนำซุนม่อเข้าสู่ขั้นตอนทีละขั้นก่อนที่จะ 'ฆ่า' เขา

เฝิงเจ๋อเหวินเป็นทหารผ่านศึกที่เจนประสบการณ์มาหลายปี เป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะค้นหาคำถามยากๆ และวางกับดักในคำถามเหล่านั้น

“ก่อนที่ข้าจะตอบคำถามของเจ้า ข้าต้องการพูดบางอย่าง ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าที่ต้องการแก้ไขปัญหาของเจ้าเร่งด่วน แต่ช่วยให้เกียรตินักเรียนคนอื่นๆ หน่อยได้ไหม? เหตุใดเจ้าจึงเพิกเฉยต่อกฎเกณฑ์และยืนขึ้นเพื่อตะโกนถามคำถามของเจ้า ในขณะที่คนอื่นๆ ต้องยกมือขึ้นเพื่อรอผลัดกัน”

น้ำเสียงของซุนม่อไม่เป็นมิตร

“เมื่อทำเช่นนี้ เจ้าได้พิจารณาความรู้สึกของนักเรียนเหล่านั้นที่มีโอกาสถามคำถาม แต่ถูกเจ้าชิงถามก่อนบ้างหรือไม่?”

ต้วนอู่ต้องการอธิบาย แต่เขาถูกซุนม่อขัดจังหวะ

“อันที่จริง ข้าต้องการให้นักเรียนผมสั้นคนนี้ถามคำถาม ตอนนี้เจ้ากระโดดแซงเขาแล้ว เขาอาจสูญเสียโอกาสในการพัฒนาความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ไปได้”

หลังจากที่ซุนม่อพูดจบ นักเรียนผมสั้นก็จ้องไปที่ต้วนอู่อย่างไม่พอใจทันที มันเหมือนกับว่าโอกาสในการบรรลุระดับใหม่ของเขาถูกขโมยไป

นักเรียนคนอื่นๆ เริ่มมองต้วนอู่ด้วยความเกลียดชัง (ใช่ ทำไมเจ้าถึงเป็นคนเดียวที่ไม่ต้องทำตามกฎ?)

“ข้า…ข้า…”

ต้วนอู่ตื่นตระหนก เขาตะกุกตะกักและเหลือบมองเฝิงเจ๋อเหวินอย่างไม่รู้ตัว

"ไอ้โง่!"

เฝิงเจ๋อเหวินสาปแช่ง (เมื่อมองมาที่ข้า ทุกคนจะไม่รู้หรอกหรือว่าข้าเป็นคนบอกให้เจ้าทำแบบนี้?)

“ตกลง ข้าจะแนะนำเจ้าตอนนี้ จากความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ เจ้าน่าจะอยู่ปี 4 ได้แล้วใช่ไหม”

เหมือนกับว่าซุนม่อไม่ได้สังเกตในขณะที่เขาถามต่อไป

"ใช่!"

ต้วนอู่พยักหน้า

มีครูเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่สามารถบอกได้ว่านักเรียนคนนี้เป็นนักเรียนปีสี่จริงๆ การตัดสินของซุนม่อนั้นยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง

“ปีสี่? แล้วทำไมเจ้าถึงถามคำถามพื้นฐานกับข้าซึ่งแม้แต่ปีแรกก็รู้ เจ้าโง่หรือเปล่า?”

ซุนม่อดุ อีกฝ่ายหนึ่งเป็นศิษย์ส่วนตัวของเฝิงเจ๋อเหวิน ในกรณีนี้ คำถามนี้มีกับดักแน่นอน

การตั้งคำถามในตอนนี้เป็นสิ่งที่เป็นเรื่องพื้นฐาน ทำให้นักเรียนรู้สึกว่าความสนใจของพวกเขาถูกรุกรานและพวกเขาก็เป็นศัตรูกับต้วนอู่ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงตกเป็นเป้าของการวิพากษ์วิจารณ์ในที่สาธารณะ ไม่เพียงแต่ไม่มีใครคิดว่าพวกเขาจะวิจารณ์มากเกินไป แต่พวกเขาจะชื่นชมยินดีในความโชคร้าย

“เอ๊ะ!”

ต้วนอู่นักเรียนคนอื่นๆ และครูต่างตกตะลึง จู่ๆ พวกเขาก็รู้สึกอยากถามอาจารย์ซุน ทำไมจู่ๆ เขาก็อารมณ์ไม่ดีแบบนี้ล่ะ?

อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับที่ซุนม่อคาดการณ์ไว้ ไม่มีใครรู้สึกว่าพฤติกรรมของเขาเกินไป

“ปกติแล้วข้าไม่โง่ ข้าอยู่ที่ระดับเก้าของขอบเขตการปรับสภาพกาย!”

เด็กหนุ่มจะอดทนต่อคนที่ประเมินเขาต่ำไปได้อย่างไร นอกจากนี้ยังทำต่อหน้าสาธารณชนต่อหน้าครูและนักเรียนจำนวนมาก ดังนั้นเขาจึงโต้เถียงทันที

“เมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าจงใจถามคำถามนี้เพื่อแกล้งข้าใช่ไหม?”

ซุนม่อถาม

"อา? ไม่ข้าไม่ใช่!"

ต้วนอู่พยายามชี้แจงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเขาจะมองซุนม่อด้วยความเกลียดชังเนื่องจากความสัมพันธ์ของเขากับอาจารย์เฝิง เขาก็ไม่เคยกล้าที่จะรับโทษเช่นนี้

ในเก้าแคว้นแผ่นดินใหญ่ การเคารพครูเป็นประเพณี ถ้านักเรียนกล้ากลั่นแกล้งครู นักเรียนคนนั้นก็เตรียมรอที่จะถูกไล่ออกได้เลย

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าโง่เหรอ? ไปเลย ไปคัดหนัง ‘แนะนำปราณจิตวิญญาณ 100 จบและมอบให้ข้าในสัปดาห์หน้า!”

ซุนม่อไม่พอใจ ดังนั้นน้ำเสียงของเขาจึงไม่ค่อยน่าฟัง

"อ๋า?"

ต้วนอู่ตกตะลึง เขาเหลือบมองเฝิงเจ๋อเหวินอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

ช่วยไม่ได้ ‘แนะนำปราณจิตวิญญาณ’ เป็นหนังสือที่หนามาก ถ้าเขาคัดลอกหนังสือออก 100 จบ มือของเขาจะต้องพิการอย่างแน่นอน

“ไม่ได้ยินที่ข้าพูดเหรอ?”

ซุนม่อโวยวาย

“ออกไป ไปคัดลอกหนังสือมา!”

"โอ้!"

เมื่อเห็นว่าเฝิงเจ๋อเหวินไม่ได้พูดแทนเขา ต้วนอู่ก็ทำได้เพียงก้มศีรษะและวิ่งออกจากห้องบรรยาย

“อ่า อาจารย์ของเราฉลาดมาก”

หลี่จื่อฉียังสังเกตเห็นต้วนอู่มองเฝิงเจ๋อเหวิน และนางก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

คราวนี้ถานไถอวี่ถังก็เผยรอยยิ้มที่น่าขบขัน

อาจารย์และนักเรียนส่วนใหญ่ยังคงไม่รู้เกี่ยวกับกระแสที่ท่วมท้นของเรื่องนี้ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่มีดวงตาที่เฉียบแหลมที่มองเห็นทุกสิ่งได้

"สุดยอด!"

จินมู่เจี๋ยรำพึงเบาๆ ซุนม่อคนนี้ฉลาดมาก และประเด็นหลักก็คือหลังจากที่เขาประสบความสำเร็จในการแนะนำสองกรณีแล้ว ใครจะกล้าพูดว่าเขาไม่มีความสามารถ

ดังนั้นแม้ว่าซุนม่อจะโยนต้วนอู่ออกจากห้องบรรยาย แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกว่าเขากำลังหลบหนีเพราะเขาไม่สามารถตอบคำถามได้

ติง!

ความประทับใจจากจินมู่เจี๋ย +1

การเชื่อมต่อสัมพันธ์กับจินมู่เจี๋ย : เป็นกลาง (5/100)

เมื่อได้ยินการแจ้งเตือนของระบบ ซุนม่อก็รำพึงอย่างเงียบๆ ว่ามหาคุรุ 3 ดาวนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด การแสดงของเขาตั้งแต่ก่อนหน้านี้จนถึงตอนนี้ดีมาก แต่เขาได้รับคะแนนความประทับใจเพียง 1 คะแนนจากจินมู่เจี๋ย ขี้เหนียวชะมัด

อันซินฮุ่ยมองดูซุนม่อและจมดิ่งลงไปในความทรงจำของนาง คนรักในวัยเยาว์ของนางเป็นคนสองหน้าเหรอ? เขาบดขยี้การเล่นครั้งแรกของเฝิงเจ๋อเหวินได้อย่างง่ายดาย

“…”

เฟิงเจ๋อเหวินตกตะลึง ตอนนี้เขาควรทำอย่างไร? เขาไม่เคยคาดหวังว่าซุนม่อจะไม่ให้โอกาสต้วนอู่ทำให้เขาตอบคำถาม

ซุนม่อกวาดสายตามองไปยังนักเรียนและค้นหาศิษย์ส่วนตัวของเฝิงเจ๋อเหวินอีกคน

อันที่จริง ซุนม่อเดาเอาเองว่าการที่เฝิงเจ๋อเหวินมีสถานะเป็นมหาคุรุ 1 ดาว เขาจะไม่เข้าร่วมการต่อสู้เพื่อทดสอบซุนม่อ

ถ้าเฝิงเจ๋อเหวินแพ้ เขาจะเสียหน้า ถ้าเขาชนะก็เป็นเพียงการคาดหวัง ดังนั้นมีโอกาส 80% ถึง 90% ที่ เฝิงเจ๋อเหวินจะขอให้ศิษย์ส่วนตัวของเขาช่วยเขาในการทำเรื่องต่างๆ ที่ยุ่งยากให้ซุนม่อ

ซุนม่อกวาดสายตาไปรอบๆ และในที่สุดดวงตาของเขาก็จับจ้องไปที่นักเรียนคนหนึ่ง ดวงตาของเขาสว่างขึ้นทันใด (ดีมากเฝิงเจ๋อเหวิน ข้าจะทำให้เจ้าเสียหน้าต่อไป)