ยอดยุทธไร้เทียมทาน ตอนที่ 592 ปากอ่าว

ตอนที่  592  ปากอ่าว

ในที่สุดก็ต้องเป็นถังเทียนที่เดินทางร่วมกับสือเซินและปัญหาก็คือการเลือกผลิตภัณฑ์  ขณะที่เลือกสินค้า ปิงตะลึง ถังเทียนเก็บของเอาไว้กองเป็นพะเนิน ทั้งหมดนั้นเป็นของที่แตกต่างกัน และเป็นของประหลาดทั้งหมด  แล้วอะไรดีล่ะ?  เมื่อพวกเขาถามสือเซิน เขามีสีหน้าจนใจกับเรื่องนั้น  สือเซินไม่เคยเห็นของประหลาดแบบนั้นมาก่อน พอๆ กับไม่รู้ราคา

ปิงตัดสินใจไปหาอาเฮ่อเพื่อขอคำแนะนำ  แต่เมื่อเห็นอาเฮ่อฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง  ปิงไม่มีแก่ใจไปรบกวนเขา  หลิงซิ่วและจิ่งหาวก็คร่ำเคร่งฝึกฝนเช่นกัน  ความล้มเหลวของพวกเขา กระทบกระเทือนจิตใจพวกเขามาก

ปิงได้แต่หาร้านค้าท้องถิ่นผ่านหวังจุนเซียน  แต่ผู้ค้าท้องถิ่นส่ายศีรษะ  เขาไม่เคยเห็นของประหลาดแบบนั้นมาก่อน  ดังนั้นเขาจะตีราคาได้ยังไง

จากนั้นปิงคิดว่าวิธีที่ดีที่สุด และนั่นก็คือให้ถังเทียนติดตามสือเซิน สุ่มหาไปตามที่เห็นว่าเหมาะสม เขาค่อยออกมา

ปิงคาดว่าทวีปฝานซิงโจวจะยังไม่ตอบโต้รวดเร็วนัก  พวกเขายังตั้งหลักไม่ได้ และการตายของซุนเจี๋ยทำให้พวกเขาไม่ประมาทความแข็งแกร่งของถังเทียน  เนื่องจากพวกเขาสงสัยเบื้องหลังของถังเทียน

ช่วงเวลาที่ว่างเว้นนี้เป็นเวลาที่สำคัญสำหรับทวีปซางโจว  และปิงมีเรื่องสำคัญมากขึ้นต้องดำเนินการ

โดยดำเนินการผ่านหวังจุนเซียน  ดาวอีกสองดวงของทวีปซางโจวเริ่มอพยพและคนพวกนั้นไม่ยินดีไปจากทวีปซางโจวจึงถูกดึงมาที่ปราสาทดำ  แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของทวีปซางโจว  แต่ประชากรของปราสาทดำก็เพิ่มถึง 60,000 อย่างรวดเร็ว  ปราสาทดำไม่สามารถรองรับคนได้มากเกินไป  ดังนั้นด้วยความช่วยเหลือของเซรีนความคิดสร้างป้อมปราการจึงเกิดขึ้น

โดยมีปราสาทดำเป็นศูนย์กลาง หอคอย 12 แห่งถูกขยายออกไปข้างนอกและใช้เคล็ดการสร้างเมืองสมบัติ  หอคอยเหล่านั้นจะแบ่งพลังงานรอบๆ สร้างเป็นป้อมปราการขนาดยักษ์

ปิงที่เป็นผู้บัญชาการที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว เมื่อเห็นแผนของเซรีนถึงกับสูดหายใจหนาวเหน็บ

ตามแผนการของเซรีน  ถ้าป้อมปราการสร้างสำเร็จ  พวกเขาจะสามารถควบคุมพลังงานของดาวหญ้าแดงได้ถึงหนึ่งในสี่  และนี่จะทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์ในการต่อสู้เพื่อรักษาพื้นที่ของตนเอง  เซรีนต้องการรวมป้อมปราการนั้นและเรียกว่า “ป้อมปราการไพรกระบี่” และนางคำนวณไว้ว่าถ้าจำนวนหอคอยมีถึง 36  เนื่องจากผลทับซ้อนกัน  อาคารเหล่านั้นจะสามารถควบคุมพลังงานได้ทั้งดาวหญ้าแดง

เมื่อถึงเวลานั้น ดาวหญ้าแดงจะกลายเป็นดาวป้อมปราการที่ไร้เทียมทานใครทำลายไม่ได้

ปิงพยายามทำแบบจำลองด้วยตนเองสองสามครั้ง และตระหนักได้ว่าเพื่อให้สามารถโจมตีและโค่นล้มป้อมปราการก็ต้องทุ่มเทราคาที่สูงเกิน

เขาไม่ลังเลใจ เริ่มผลักดันแผนป้อมปราการไพรกระบี่  ด้วยกำลังคนที่มีอย่างเพียงพอในมือของเขา แต่ขณะเดียวกันเสิ่นหรงกับเซี่ยอันสองผู้อาวุโสแห่งกองพลที่ 36 ก็คิดคำนวณงบประมาณสงครามที่กำลังจะมาถึงได้  แม้ว่ากำลังคนจะฟรี ความสามารถในการสู้ก็ฟรี  แต่อาหาร  ยา  อุปกรณ์การฝึกฝน ฯลฯ ทั้งหมดนี้ถึงราคา 120 ล้านคราวด์อย่างน่าประหลาด

การขาดแคลนเงินกลายเป็นปัญหาที่สำคัญที่สุด

ถังห้าวโกรธจัด เขาเริ่มโวยวายไม่พอใจที่แผนการฝึกของเขาเองถูกตัดจนสั้น  แต่ประโยคหนึ่งของปิงว่า “เจ้าเป็นนายใหญ่ ถ้าเจ้าไม่คิด ใครจะคิด” ทำให้เขากลับมาสู่ความเป็นจริง

ก็ได้ ใครมาขอให้ข้าเป็นนายใหญ่เล่า  ถังเทียนไม่มีทางเลือกได้แต่บังคับตนเองไปกับสือเซิน

แต่ไม่นานหลังจากพวกเขาเริ่มออกเดินทาง ถังเทียนก็กลับคืนอาการดังปกติ

ปัง ปัง ปัง ถังเทียนก้าวไปบนแผ่นสุญญากาศและตะโกนดังลั่นขณะวิ่งมาข้างหน้าปล่อยระเบิดความเร็วเสียงไว้ด้านหลังเขา

เมื่อเห็นดังนั้น สือเซินรั้งสายตากลับมาที่พวกของเขาและกล่าว  “รักษาตำแหน่งไว้ ใส่ใจอย่าให้เกิดข้อผิดพลาด”

ทุกคนปฏิบัติตามขณะที่ทั้งหน่วยแยกกันอย่างรวดเร็ว  เหมือนกับนกยักษ์กำลังกางปีก  คนสังเกตการณ์กวาดไปมารอบๆ

เทียบกับเสียงเฮของถังเทียนแล้ว กองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวของสือเซินกลายเป็นเงียบเหมือนกับฝูงค้างคาวที่บินอยู่ในท้องฟ้า  กองกำลังปีศาจมีความแข็งแกร่ง วินัยส่วนบุคคลที่โดดเด่นแสดงออกมาถึงความอยู่ตัว  ระหว่างทางไม่มีใครปรากฏให้พวกเขาเห็นและพวกเขายังคงเงียบอยู่ตลอด

ถังเทียนกำลังสนุกกับการบินของเขา  หลังจากได้วิชาปรับสภาพพลัง  เขาก็ชอบเคล็ดวิชานี้ทันที  เขาทดลองพลังในระดับต่างๆ หลายรูปแบบ การเดินทางที่รุนแรงกลายเป็นการฝึกตัวเขาเอง โดยการฝึกซ้อมต่อเนื่องไม่ขาดสาย มักจะมีผลลัพธ์ตามมาเสมอ และวิชาพลังปรับสภาพของถังเทียนก็สร้างคลื่นระเบิดเสียงได้ขนาดเล็กและน้อยลงเรื่อยๆ

หลังจากบินมาเป็นช่วงเวลานาน สือเซินพูดทันที  “นายท่าน  เราจำเป็นต้องบินสูงขึ้นไปกว่านี้  เราอยู่ที่ปากอ่าวแล้ว”

 “ข้างหน้า?  ปากอ่าว?  นั่นคืออะไร?”  ถังเทียนประหลาดใจ

สือเซินลอบตกใจ  นายท่านไม่รู้จักว่าปากอ่าวคืออะไร?  เป็นไปได้หรือที่ทวีปคนเถื่อนจะแตกต่างจากภูมิภาคใต้?  เขาอธิบาย  “เราจำเป็นต้องเพิ่มระดับขึ้นไปอีก 25 กิโลเมตรในท้องฟ้า และตรงไปที่ปากอ่าวก็จะสามารถเข้าไปในทะเลพลังงานได้”

 “ทะเลพลังงาน? พวกท่านไม่ใช้ประตูดวงดาวกันหรือ?”  ถังเทียนประหลาดใจ

 “ประตูดวงดาว?” สือเซินประหลาดใจเช่นกัน  แต่เขาตระหนักได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และส่ายศีรษะ “ภูมิภาคใต้ไม่มีประตูดวงดาว ผู้น้อยไม่เคยได้ยินของอย่างประตูดวงดาว  อาจเป็นไปได้ไหมนั่นเป็นการค้นพบล่าสุดของทวีปคนเถื่อน?”

ก่อนที่ถังเทียนจะสามารถตอบ  สายพานแสงก็ปรากฏในสายตาของเขา ทำให้เขาตกใจ

ขนาดของสายพานแสงมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 150 เมตร สร้างจากเส้นใยแสงมากมายลอยละล่องเหมือนแม่น้ำแสงและที่ปลายอีกด้านหนึ่ง มันทอดยาวลึกเข้าไปในท้องฟ้า

 “นี่คือปากอ่าว?”  ถังเทียนหลงใหลกับสายพานแสงอย่างสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 “ใช่แล้ว” สือเซินรู้ว่านายของเขาไม่เคยเห็นปากอ่าวมาก่อน  เขามองดูสายพานแสงและกล่าว  “โชคดีที่สายพานแสงนี้เล็ก และเรือรบไม่สามารถผ่านไปได้ ถ้าไม่อยางนั้น เราจะอยู่ในอันตราย”

 “เรือรบ?”  ถังเทียนสนใจวลีใหม่ที่ดึงดูดใจอีกครั้ง

ดูเหมือนนายท่านไม่ค่อยไปที่ไหนในอดีตที่ผ่านมา...

สือเซินอธิบาย  “เมื่อเราออกปากอ่าวไป เราจะไปถึงทะเลพลังงาน  ทะเลพลังงานจะเป็นที่เต็มไปด้วยพลังงานไม่มีที่สิ้นสุด และมีสิ่งสกปรกจำนวนมากและมีคุณสมบัติกัดกร่อนที่รุนแรง ดังนั้นจึงไม่ใช่สถานที่สำหรับคนอ่อนแอ ถ้าระยะทางไกลเกินไป  เราก็จำเป็นต้องนั่งเรือไป  ซึ่งจะมีนักสู้ผู้แข็งแกร่งจะคอยป้องกันเรือจากพลังกัดกร่อน  เรือรบถูกใช้เป็นพิเศษในการใช้รบในทะเลพลังงาน และทรงพลังมาก มีเรือรบบางลำที่สามารถรับทหารได้ทั้งกองทัพ มันสามารถช่วยให้ทหารมีพลังเพิ่มขึ้น”

 “ทรงพลังมาก!”  ตาของถังเทียนเป็นประกาย  “เมื่อไหร่เรามีเงินเราจะซื้อเรือรบสักลำ!”

เมื่อสือเซินได้ยินเช่นนั้น  แววตื่นเต้นวาบผ่านในดวงตาของเขา  เขาต้องการเป็นเจ้าของเรือรบของตนเอง  แต่แม้แต่เรือรบลำเล็กที่สุดก็เป็นภาระที่เขาไม่เคยแบกรับมาก่อน  ทุกครั้งที่พวกเขาบินอยู่ในทะเลพลังงาน  ร่างกายของพวกเขาจะถูกกัดกร่อนอย่างมากมาย  ถ้าการกัดกร่อนไม่ถูกล้างออกอย่างถูกต้อง  พวกเขาอาจได้รับบาดเจ็บที่ไม่สามารถเยียวยาได้

การฟื้นฟูหลังจากสู้รบ มักจะต้องใช้ค่าใช้จ่ายมากมาย

หลังจากเข้าไปในสายพานแสง  สือเซินเตือนถังเทียนทันที  “นายท่าน บินขึ้นไป”

 “ตกลง!”  ถังเทียนกระตือรือร้น ก้าวขึ้นไปบนแผ่นสุญญากาศ เขายังคงใช้วิชาปรับสภาพพลัง  เขาบินขึ้นไปเร็วขึ้นทุกทีและทิ้งห่างพวกที่เหลือไปอย่างรวดเร็ว วิชาปรับสภาพพลัง ครอบงำได้สมบูรณ์แบบขณะที่บินขึ้นในแนวตั้งหรือแนวนอน

ยี่สิบห้ากิโลเมตรบินขึ้นไปในท้องฟ้า ถังเทียนไม่เคยบินสูงมากมาก่อน  แต่ในอดีต จุดสูงสุดที่เขาไปถึงก็คือเหนือเมฆ

ยิ่งเขาบินสูง สายพานแสงก็หนาขึ้น จะเหมือนว่าพวกเขากำลังบินขึ้นไปในท่อขนาดใหญ่

หลังจากใช้วิชาปรับสภาพพลังบินสูงขึ้น 25 กิโลเมตร แม้เพราะถังเทียนมีร่างกายน่ากลัว  แต่เขาก็รู้สึกเพลีย  สือเซินและพวกที่เหลือไม่มีตรงไหนที่ดีกว่า ทุกคนมีสีหน้าเหนื่อยล้า  การบินตรงๆ ภายในพลังงานต้องอดทนมากกว่าการบินธรรมดาหลายเท่า

ในขณะนี้ความเข้มข้นพลังงานรอบตัวพวกเขากลายเป็นหนาแน่นขึ้นมาก  แสงรังสีของสายพานแสงมีพลังทะลุทะลวงมาก สือเซินและพวกที่เหลือต้องกระตุ้นม่านพลังแสงป้องกัน  แต่เมื่อพวกเขาเห็นร่างของถังเทียน  พวกเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นภาพต่อหน้าพวกเขา

พลังงานทั้งหมดที่เต็มไปด้วยคุณสมบัติกัดกร่อน ดูเหมือนจะถูกผลักออกจากร่างของถังเทียนในระยะห่างหนึ่งเมตรด้วยพลังไร้ลักษณ์  และไม่สามารถเข้ามาใกล้ตัวเขาแม้แต่นิ้วเดียว มีพื้นที่สุญญากาศอยู่รอบตัวถังเทียน

สือเซินและคนของเขาคิดว่าตนเองเป็นผู้มีความรู้ แต่เมื่อเห็นภาพข้างหน้ากับตา พวกเขาถึงกับตกใจ

อะไรกันนี่?

ข้าไม่เคยได้ยินได้เห็นมาก่อน!

อาเหล่งและพวกที่เหลือยิ่งรู้สึกนับถือมากยิ่งขึ้น วิทยายุทธปัจจุบันทั้งหมดถูกผูกขาดโดยสำนักและตระกูลใหญ่และมีอำนาจ  วิทยายุทธของท่านเหมิ่งหนานไม่เคยเห็นจากที่ใดมาก่อน และนั่นต้องเป็นวิชาพิเศษแน่

สือเซินยิ่งสงบมากว่า  เขาคร้านจะคิดเสียแล้ว  เป็นเพราะเขาตระหนักว่าไม่ว่าเขาจะคิดมากเท่าใด  เขาก็ไม่มีทางเข้าใจได้  ในอดีตเขาเป็นคนทำการตัดสินใจของทั้งหน่วย และรู้สึกว่าเหนื่อยมาก แต่ปัจจุบันนี้  เขาเพียงแต่ฟังคำสั่งและไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก

เขาไม่สนใจแล้วว่าท่านเหมิ่งหนานมาจากที่ใด

ควั่บ, ถังเทียนรู้สึกเหมือนกับว่าเขาทำลายม่านพลังกั้น  ในทันใดนั้นแสงแพรวพราวก็หมองลงและสายตาเขาก็ฟื้นเป็นปกติ

ในที่สุดถังเทียนก็เข้าใจว่าทะเลพลังงานที่สือเซินพูดถึงนั้นคืออะไร

พื้นที่ว่างข้างหน้าของเขาเต็มไปด้วยพลังงานที่วุ่นวายปั่นป่วนและไม่มีที่สุด ซึ่งหนาแน่นมาก  พลังงานที่ปั่นป่วนทั้งหมดไม่ได้ถูกจำกัดไว้ให้ทำอะไร  มีพลังงานที่หมุนวนบางอย่าง บางอย่างที่เหมือนปลากำลังแหวกว่าย ส่วนกลายเป็นดาวหางพุ่งเป็นแนวโค้ง  บางส่วนก็เป็นดาวลอย

สีสันของพวกมันแตกต่างกันอย่างมากมาย  บางส่วนก็สีสันงดงาม

เมื่อเข้าไปในอวกาศที่วุ่นวายมาก  ภาพที่เห็นดูงดงามน่าหลงใหลทำให้ถังเทียนตกตะลึงไปหมด  เขารู้สึกตัวหลังจากผ่านไปนาน และชื่นชม “สวยจริงๆ”

เมื่อสือเซินได้ยินเช่นนั้น  เขารู้ว่านายท่านเหมิ่งหนานไม่เคยเห็นทะเลพลังงานมาก่อน และเขาเตือน  “ไม่เพียงแค่สวยเท่านั้น”

 “ยังมีอะไรอื่นอีก?”  ถังเทียนโพล่งออกมา

 “อันตราย” สือเซินอธิบาย  “มีกระแสพลังงานที่ปั่นป่วนบางสายลอยอยู่ซึ่งอาจมีขนาดใหญ่พอๆ กับดวงดาวก็ได้  ถ้าท่านไม่ระวังให้ดีและบินเข้าไปใกล้มัน  ท่านจะถูกมันกลืนก็ได้  สิ่งที่เห็นเหล่านี้ก็ถือว่าดีแล้ว เนื่องจากไม่อาจพบเห็นได้ง่าย ที่น่ากลัวที่สุดก็คือ  กระแสพลังงานปั่นป่วนเฉพาะแบบที่ไม่เหมือนใคร กระแสพลังงานปั่นป่วนเหล่านี้อันตรายมาก  แต่พวกมันก็ยังปกปิดตัวเองและผสานกับกระแสปั่นป่วนอื่นและไม่ง่ายที่จะป้องกัน  ถ้าเจ้าสัมผัสเข้ากับมัน เจ้าคงได้แต่ตำหนิตนเองว่าเจ้าโชคร้าย"

ถังเทียนตะลึง  “อย่างนั้นเราไม่สามารถป้องกันมันได้หรือ?”

 “ใช่แล้ว”  สือเซินพยักหน้า  “นั่นคือเหตุผลที่นั่งเรือย่อมดีกว่า  การป้องกันของบนเรืองจะแข็งแกร่งกว่า  ปลอดภัยกว่า  แม้ว่าจะเป็นเรือสินค้าก็ยังปลอดภัย  ตอนนี้มีคนน้อยมากที่บินผ่านได้เนื่องจากจะมีอันตรายแน่นอน”

 “เราต้องซื้อเรือสักลำในอนาคตแน่!”  ถังเทียนตัดสินใจ จากนั้นเขาคิดถึงปัญหาทันทีและถาม  “เราจะหาดาวหญ้าแดงเจอได้ยังไงเมื่อเรากลับมา?”

 “แผนผังทะเลพลังงานและเสาหลักพลังงาน”  สือเซินตอบ  “เมื่อบินออกต่อไป นายท่านจะตระหนักได้ว่าปากอ่าวมีความชัดเจนมาก  แม้ว่าปากอ่าวของดาวหญ้าแดงจะไม่ใหญ่  แต่ตราบใดที่ท่านยังวนเวียนอยู่ในระยะ 250 กิโลเมตร ท่านจะรู้สึกได้”

 “ไปต่อเถอะ ไปต่อ”  ถังเทียนกระตือรือร้นอย่างมาก สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นก็คืออากาศในอวกาศว่าง

ด้วยอากาศ เขาสามารถใช้วิชาปรับสภาพพลังได้อย่างสะดวก

 “ไปกันเถอะ, หนทางไม่สั้น!” สือเซินตั้งข้อสังเกตและนำทางต่อ

กลุ่มของพวกเขาเริ่มเดินทางเข้าไปในทะเลพลังงาน