ยอดยุทธไร้เทียมทาน ตอนที่ 598 มาถึงทวีปทรายขาว!

ตอนที่  598  มาถึงทวีปทรายขาว!

นอวี่หรันลืมตากว้าง อากาศที่อบอุ่นนุ่มนวลรอบตัวนางอบอวลไปด้วยกลิ่นที่นางชอบใจ ห้องของนางเงียบสงบราวกับอยู่อีกโลกหนึ่ง  นางยืดตัวอย่างเกียจคร้าน ลุกขึ้นและพออาบน้ำเสร็จ นางเพลิดเพลินกับอาหารเช้าและน้ำชา  และนางได้ยินบ่าวรับใช้คุยกันว่าพี่เหมิ่งหนานไปที่สนามฝึกฝนแต่เช้าตรู่ นางตกใจและวางขนมในมือลง

สนามฝึกฝน?

นางประหลาดใจ  นางไม่ต้องการจดจำเรื่องสงครามในวันก่อน  นางตกอยู่ในความสิ้นหวังและความกลัวครอบงำ ราวกับว่ามันกำลังควบคุมหัวใจนางจนนางไม่สามารถดิ้นรนออกมาได้

ไม่ใช่แต่เพียงนางเท่านั้น  ไป๋เสี่ยวก็เช่นกันรู้สึกกดดันและตกใจหนัก และจนกระทั่งตอนเช้า  เขาก็ยังรู้สึกในลักษณะเดียวกัน  แม้ว่ากลุ่มของทหารฝีมือดีที่พวกเขาจ้างไว้ก็ดูไม่มีชีวิตชีวาเลย

แต่เวลานี้ พี่เหมิ่งหนานกำลังอยู่ในลานฝึกฝนได้จริงๆ...

จากการต่อสู้เมื่อวานนี้ อาจกล่าวได้ว่าเขาเหน็ดเหนื่อยที่สุด  แต่ทำไมเขาดูเหมือนยังสบายดีอยู่?  เป็นไปได้ไหมว่าสำหรับเขาแล้ว การสู้รบเมื่อวานนี้ยังไม่หนำใจพอ?

ฉินอวี่หรันตัดสินใจไปดู

หลังจากเสร็จอาหารเช้าแล้ว นางมุ่งหน้าไปที่ลานฝึกฝีมือ  เมื่อนางมาถึง นางก็ตระหนักได้ว่ามีกลุ่มคนออกันอยู่ด้านนอก

 “พวกเขาไม่ธรรมดากันเลยทุกคน!  เข้ากันได้ขนาดนั้น  พวกเขาทำได้อย่างไร?”

 “การผสานเข้ากันได้ระดับสูง 80%!  พระเจ้า! ข้ากำลังดูอะไรอยู่!”

 “พวกเขาเป็นใครกันแน่?”

รอบๆ ลานฝึกเต็มไปด้วยพวกหน่วยคุ้มกันและกลาสีเรือ  พวกเขาถูกป้าชิวจ้างไว้ทุกคน  และทุกคนมีประสบการณ์อย่างน้อย 5 ปี  พวกเขาคุ้นเคยกับการตั้งรูปกระบวนและทุกคนนั้นโดดเด่นเป็นคนฝีมือดีจากทวีปต่างๆ

แต่ในขณะนั้น นักสู้ฝีมือดีทุกคนมีสีหน้าท่าทางตกใจ  เหมือนกับว่าพวกเขาเห็นผีและทุกคนอุทานออกมาเสียงดัง

ฉินอวี่หรันยิ่งรู้สึกสงสัยมาก โดยไม่ต้องทำให้คนอื่นแตกตื่น  นางมองผ่านกระจก สิ่งที่นางเห็นประจักษ์ก็คือ ในลานฝึกภายในทำให้นางรู้สึกตกใจ เป็นกลุ่มของผู้คุ้มกันพี่เหมิ่งหนาน

เมื่อสือเซินตื่นขึ้น ก็ตระหนักได้ว่าถังเทียนไปฝึกฝนแล้ว  เขารู้สึกละอายใจมาก  ตั้งแต่เมื่อใดกันที่ผู้นำกำลังฝึกและบริวารอยู่อย่างเกียจคร้าน?  เป็นไปได้ยังไงที่เรื่องตลกอย่างนั้นเกิดขึ้นกับกองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวผู้กลายเป็นอภิสิทธิ์ชน?

กองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวก็ละอายเช่นกัน  ยังดีที่พวกเขาไม่แข็งแกร่งเท่าเจ้านายของพวกเขา  แต่มีความเพียรน้อยกว่าผู้เป็นนาย นั่นสมควรตาย!  และการต่อสู้เมื่อวานนี้ล้วนเป็นฝีมือของเจ้านายคนเดียว  พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลย  สำหรับกองกำลังปีศาจผู้โอ้อวดว่าเป็นชนชั้นสูง  ปลอดภัยภายใต้การปกป้องของเจ้านายพวกเขาเป็นเรื่องน่าละอาย

นอกจากนี้ เจ้านายของพวกเขายังปฏิบัติกับพวกเขาเป็นอย่างดีมาก

โดยไม่พูดอะไรสักคำ  พวกเขารวมกันที่สนามฝึกและเริ่มฝึก

สือเซินโกรธ  ถ้าในอนาคต เจ้านายของพวกเขาเป็นหนึ่งในแนวหน้า อย่างนั้นพวกเขาจะอยู่ในจุดไหน?  การต่อสู้คือสิ่งเดียวที่กลุ่มทหารแก่นี้สามารถทำได้  และพวกเขาไม่สามารถปลดเปลื้องตัวเองจากสภาพนั้นได้แน่

ทุกคนผู้ติดตามเขาล้วนเป็นทหารผ่านศึกกันมาแล้วทั้งนั้น มีความหยิ่ง ความภูมิใจและไม่สามารถจะทนอยู่ได้  และพยายามอย่างมากเพื่อจะเพิ่มความยากในการฝึกฝน  ความต้องการนี้เป็นข้อตกลงเห็นพ้องของทุกคน

ยิ่งสือเซินคิดมากขึ้น ว่าเจ้านายเห็นด้วยแล้วกับการเสริมระดับของพวกเขา  พวกเขาก็ต้องเตรียมตัวไว้ก่อน  เนื่องจากพวกเขามีคนไม่เต็มหน่วยมานานแล้ว

ดังนั้นจึงเกิดภาพต่อหน้าของฉินอวี่หรัน

 “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเราจะได้เห็นกองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวที่นี่”

เสียงของไป๋เสี่ยวที่เต็มไปด้วยความปลาบปลื้มดังอยู่ข้างตัวนาง และฉินอวี่หรันจึงได้รู้ว่าไป๋เสี่ยวปรากฏข้างตัวนางโดยไม่รู้ตัว  แต่นางสนใจคำพูดของไป๋เสี่ยวทันที  “กองกำลังปีศาจทวีปโยวโจว? กองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวที่มีชื่อเสียงอื้อฉาวน่ะหรือ?”

 “ความตกต่ำของกองพลปีศาจทวีปโยวโจวมีมานานแล้ว  และปัจจุบันกองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวในตลาด เกินกว่าสิบจะมีจริงเพียงหนึ่ง แม้แต่ชาวพื้นเมืองของทวีปโยวโจวก็ไม่ยินดีจะเข้าสอบเป็นกองกำลังปีศาจ  แต่คนพวกนี้เป็นกองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวของแท้แน่นอน”  ไป๋เสี่ยวอธิบาย

 “กองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวของแท้?”  ฉินอวี่หรันทวนย้ำ

 “กองกำลังปีศาจทวีปโยวโจวที่แท้จริงจะกล้าหาญชาญศึก มานะอดทนมีวินัยดีสามัคคีกลมเกลียว คุ้นเคยกับการรบเป็นรูปกระบวนศึกมาก และเป็นทหารฝีมือดีที่ภายใต้สวรรค์ได้รับยกย่องว่าราชันย์ในหมู่ทหารจากในอดีต”  ไป๋เสี่ยวจ้องมองสือเซินและคนของเขาที่กำลังเตรียมตัวฝึกฝน และสรรเสริญ  “นอกจากนี้ บุรุษทุกคนนี้เป็นทหารผ่านศึกมาแล้ว เรื่องน่าเสียดายประการเดียวก็คือพวกเขาไม่ใช่คนหนุ่มอีกต่อไป  ถ้าพวกเขาอ่อนกว่านี้สัก 10 ปี แม้จะมีคนเพียง 46 คน  พวกเขาจะมีพลังที่ใครๆ ไม่อาจดูถูกได้เลย”

จากนั้น ฉินอวี่หรันสังเกตเห็นว่าสือเซินผมเริ่มหงอกแล้ว และเหงื่อเต็มใบหน้า  นางรู้สึกตื่นเต้น  “ทำไมพวกเขายังคงฝึกอย่างดีที่สุด?  พวกเขาแก่มากแล้ว!”

ไป๋เสี่ยวตกใจและพูด  “บางที่เป็นเพราะพวกเขาเคยชินมากเกินไป  ประเพณีกองทัพและการฝึกฝนได้ฝังแน่นอยู่ในกมลสันดานพวกเขา จึงไม่อาจเปลี่ยนได้แค่วันหรือสองวัน  ข้าเคยพบเห็นทหารผ่านศึกมาก่อน  ทุกคนยังฝึกจนเป็นนิสัย จนกระทั่งบัดนี้พวกเขาก็ยังไม่อาจหยุดฝึกได้”

จากนั้นเขาชี้ให้เห็นว่า  “เบื้องหลังพี่เหมิ่งทำให้ข้าสงสัยจริงๆ  เขาไม่เคยได้ยินเรื่องกล่องพลังต้นกำเนิดมาก่อน  และมีกิ่งไม้น้ำแข็งฟ้ามากมายมหาศาล  ทั้งผู้คุ้มกันรอบๆ ตัวเขากลับเป็นกองกำลังปีศาจทวีปโยวโจว  ตระกูลพี่เหมิ่งน่ากลัวกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”

ฉินอวี่หรันมองดูไป๋เสี่ยว  จากนั้นรั้งสายตากลับ  “แล้วยังไง?  ข้าเพียงแต่รู้ว่าพี่เหมิ่งช่วยชีวิตข้าไว้ และยิ่งกว่านั้น ต่อให้เป็นเช่นนั้น เป็นสหายก็ยังดีกว่าเป็นศัตรู”

ไป๋เสี่ยวยิ้มและชื่นชม  “ยังคงเป็นอวี่หรันมองเห็นได้ชัด!  เป็นเพราะผู้พี่เขลาไปหน่อย”

ฉินอวี่หรันหัวเราะ  “พี่ไป๋เสี่ยวช่วยข้าไว้มากเช่นกัน”

นางซาบซึ้งใจต่อไป๋เสี่ยวที่สามารถรวบรวมความกล้าในช่วงเวลาที่อันตราย  เป็นเรื่องที่หลายคนไม่สามารถทำได้  นางไม่ต้องการเห็นบุรุษทั้งสองเป็นศัตรูกัน และจะดีที่สุดคือเป็นสหายกัน  พี่ไป๋เสี่ยวมีเครือข่ายความรู้กว้างขวางและฉลาด  ด้วยความช่วยเหลือของเขา  พี่เหมิ่งก็จะทำเงินได้มาก

ขณะที่หลายคนเทความสนใจไปที่การฝึกเป็นกลุ่มของสือเซิน  การฝึกของถังเทียนไม่มีอะไรที่ดูโดดเด่นมากต่อไป

หลังจากฝึกมาสี่ชั่วโมงเต็ม ในที่สุดถังเทียนก็หยุด และเตรียมกลับไปอาบน้ำที่ห้อง  ขณะที่เขาเตรียมจะออกมาจากลานฝึก  เขาพบกับไป๋เสี่ยวและฉินอวี่หรัน  ไป๋เสี่ยวยิ้ม  “พี่เหมิ่งขยันฝึกฝนจริงๆ  มิน่าเล่าท่านถึงดูแข็งแกร่งยิ่งนัก   ผู้น้องประทับใจจริงๆ”

ถังเทียนไม่มีการถ่อมตัวแม้แต่น้อย  แต่กลับพยักหน้าทำราวกับรู้ทุกอย่าง  “แน่นอน, เพราะข้าต้องการจะแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น  ข้ายังมีหลายอย่างที่ข้าต้องการทำ  ไม่อาจเสียเวลาได้”

ไป๋เสี่ยวตะลึง  เขาไม่เคยคิดว่าถังเทียนจะพูดอะไรอย่างนั้นออกมา  อารมณ์แสดงออกของถังเทียนนั้นจริงจัง ขณะเดียวกันเขาสามารถรู้สึกได้ชัดว่าเป็นความคิดที่ออกมาจากใจของเขา

ถังเทียนตบไหล่ไป๋เสี่ยวและแนะนำ  “เสี่ยวไป๋, เจ้าก็ต้องจริงจังเช่นกัน,  เหงื่อไม่เคยโกหก!  ข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อน!”

เขาเดินออกมาจากไป๋เซียว ไป๋เซียวมีสีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดงด้วยความรู้สึกละอายใจ  เขาเกิดมาเป็นผู้สูงศักดิ์  มีพรสวรรค์น่าประหลาด และกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย เริ่มท่องเที่ยวและมีสหาย หยิ่งเมื่อพูดถึงเรื่องชีวิต และมักมีมุมมองที่พึงพอใจต่อชีวิต ทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาต่างก็ยกย่องสรรเสริญเขาทั้งวัน  และทั้งหมดมักจะพูดอย่างเดียวกันว่า อนาคตของเขาไม่มีที่สิ้นสุด

แต่คำพูดของเหมิ่งหนานกลับระคายหูมาก  แต่กลับดังเหมือนระฆังทุ้มต่ำ ทำให้เขาตกใจได้ คนที่แม้จะแข็งแกร่งมากกว่าเขา ยังพูดว่าเขาไม่อาจเสียเวลาได้ และหยาดเหงื่อไม่เคยโกหก

ฉินอวี่หรันเม้มริมฝีปากนาง  นางเกือบจะอุทานออกมาดังๆ  นางไม่เคยคิดว่าพี่เหมิ่งจะพูดทำเรื่องเช่นนั้น  หัวใจนางกังวลมาก  ไป๋เสี่ยวผู้หยิ่งและภูมิใจจะอดทนต่อความอายได้ยังไง?

และยังมีคำนั้น ‘เสี่ยวไป๋’....

หน้าของไป๋เสี่ยวค่อยๆ คืนสู่ความสงบอีกครั้ง เขาเงยหน้าและหัวเราะ  “ข้าไม่อาจเทียบได้กับพี่เหมิ่ง!”

ความรู้สึกที่เขามีต่อเหมิ่งหนานก็คือเคารพและอิจฉา  เคารพต่อพลังใจและความขยันหมั่นเพียรทำงานหนัก  และอิจฉาก็เพราะเขามีเป้าหมายที่ชัดเจนมาก  และไล่ตามด้วยความหลงใหลมุ่งมั่นตลอดกาลทำให้ผู้อื่นรู้สึกได้ชัดถึงความมุ่งมั่นกระหายผ่านหยาดเหงื่อของเขา

เพราะเขามีหลายอย่างที่เขาต้องการทำ

แท้จริงข้าต้องการทำอะไรกันแน่?

เขาสับสน ทันใดนั้นเขาเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่เขาจำเป็นต้องคิดและเข้าใจ  เขารู้สึกขอบคุณต่อเหมิ่งหนานมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเหมิ่งหนาน  เขายังคงมั่นใจว่าตนเองมีชีวิตอิสระและง่ายดาย  ทั้งที่ในความจริงแล้วเขาใช้ชีวิตอย่างยุ่งเหยิง

วันเดียวกันนั้นเอง  พวกเขาก็ได้รับทราบข่าวว่ากองเรือรบทวีปทรายขาวส่งทูตมาต้อนรับพวกเขา  เมื่อเรือรบไม้โลหิตไปถึงทวีปทรายขาว  พวกเขาได้รับการต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

ฉินอวี่หรันได้รับการยกย่องว่า นักร้องผู้เข้าถึงจิตวิญญาณ และมีชื่อเสียงโด่งดังในหลายทวีปของดาราจักรเซียนศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่านางจะไปที่ใด  นางจะได้รับการต้อนรับและติดตามจากตระกูลและเจ้าหน้าที่ซึ่งมีตำแหน่งสูงส่ง

 “โห โห, มีคนตั้งเยอะแยะมากมาย!”  ถังเทียนมองลงมาเห็นคลื่นผู้คนถึงกับพูดไม่ออก

 “พี่เหมิ่ง, ท่านจะไม่มากับเราจริงๆ หรือ?”  ฉินอวี่หรันใช้ดวงตาที่งดงามมองดูถังเทียนในลักษณะอ้อนวอน

 “ไม่ ไม่”  ถังเทียนส่ายศีรษะ  “ข้าต้องการไปซื้อของก่อน”

ไป๋เสี่ยวฉลาดในหลายเรื่องอย่างเห็นได้ชัด  เขาหัวเราะ “พี่เหมิ่งชอบความเงียบสงบ เราคงไม่รบกวนท่านอีกต่อไป แต่ข้าจองห้องพักไว้ในโรงแรมทรายขาวไว้ให้ท่านแล้ว  ท่านสามารถไปที่นั่นได้โดยตรงเลย  พี่เหมิ่ง, ท่านอย่าหงุดหงิดข้าเลยนะ  ข้ายังกังวลเรื่องหอกต้นน้ำแข็งฟ้าที่อยู่ในมือของท่าน  ข้าหวังว่าท่านยังคงเก็บไว้ให้ข้าส่วนหนึ่ง”

ถังเทียนหัวเราะ  “ไม่ต้องห่วง  ข้ามีให้เจ้าแน่ ไม่ว่าเจ้าต้องการเท่าใดก็ตาม”

ไป๋เสี่ยวสะท้านใจ เป็นไปได้ไหมว่าเขายังมีอีกกองหนึ่ง  เขายังซ่อนเก็บเอาไว้หรือ?  ทันใดนั้นเขาสงสัยเกี่ยวกับพลังซื้อของตนเอง  เขาจะต้องส่งจดหมายไปให้ศาสตราจารย์ของเขา และติดต่อตระกูลสองสามตระกูลเพื่อให้ซื้อหอกต้นน้ำแข็งฟ้า

เมื่อเห็นว่าไป๋เสี่ยวมีแผนเรียบร้อยแล้ว  ฉินอวี่หรันสงบใจได้

ในเวลาอันรวดเร็ว เรือรบก็เข้าใกล้ท่าและเพลงจากด้านนอกได้ยินเข้ามาข้างใน

ถังเทียนเกาคางและบ่นพึมพำ  “เฮ้, มิน่าเล่าข้าถึงรู้สึกว่าสถานที่นี้มันคุ้นๆ นัก  นี่คือสถานที่ขลุ่ยวิเศษชอบนักไม่ใช่หรือ?  ฮืมมมม  ข้าสามารถดึงคุณชายขลุ่ยวิเศษมาแสดงฝีมือที่นี่ รับรองว่าเขาคงได้โด่งดังแน่, ไม่แน่ว่าเขาจะทำรายได้จากที่นี่...”

ฉินอวี่หรันตาเป็นประกาย  “ขลุ่ยวิเศษ?”

คำพูดนี้เกี่ยวข้องกับเพลงอย่างเห็นได้ชัด

 “คุณหนู, เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้แล้ว”  ป้าชิวเตือน

ฉินอวี่หรันจำและจดชื่อนั้นไว้ในใจ  นางแต่งกายแล้วโบกมือยิ้มให้ถังเทียน  “พี่เหมิ่ง, ข้าไปก่อนนะ”

ทันทีที่ฉินอวี่หรันก้าวออกจากเรือรบ  กลุ่มผู้คนด้านนอกก็คลั่งไคล้เสียงสนั่น

 “ดูเหมือนคุณหนูฉินจะโด่งดังที่นี่มากเลยนะ”  สือเซินพูดขณะมองผ่านหน้าต่าง

ถังเทียนลูบคาง  เขารู้สึกว่าการดึงขลุ่ยวิเศษมาที่นี่เพื่อหารายได้ นับเป็นความคิดที่ดีเช่นกัน!