ยอดยุทธไร้เทียมทาน ตอนที่ 608 จอมกระบี่ปีกเงิน

ตอนที่ 608  จอมกระบี่ปีกเงิน

กฎธรรมชาติ!

ถังเทียนประหลาดและตกใจ

แม้ว่าแสงรังสีจะไม่เจิดจ้า  แต่เมื่อกระบี่ถูกปล่อยออกมา  สีหน้าท่าทางของทุกคนเปลี่ยนไป  เซียนผู้ไม่มีกำลังพอ จะไม่เข้าใจว่ากฎธรรมชาติคืออะไร  พวกเขาเพียงรู้สึกเหมือนกับว่าสภาพใจของเขาถูกกระบี่ดึงดูดไปหมด ร่างของพวกเขาชะงักค้าง  ใจของพวกเขาดำดิ่งสู่ความว่างเปล่าไม่สามารถจะดึงความสามารถต้านทานใดๆ ออกมาได้

และเพราะคนผู้ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ก็ไม่สามารถรักษาความสงบใจเย็นได้ พวกเขาทุกคนลุกขึ้นยืนทันที

เหออิงมีมือกระบี่ที่รู้เรื่องกฎธรรมชาติจริงๆ!

ผู้เฒ่าหมิงผู้ตอนนี้คิดว่าเขามีความเข้าใจเหออิงอย่างชัดเจน ตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง  ได้รู้กฎธรรมชาติใดๆ ได้ในสนามพลังใดๆ ก็หมายความว่าพวกเขาจะได้ยกตัวขึ้นสู่ระดับต่อไป

เป้าหมายของเซียนเงินก็คือการแปลงพลังงาน  แต่ยังคงแสดงให้เห็นว่าพวกเขาสามารถแสดงพลังานได้มากเพียงไหน  และเมื่อเซียนมีสนามพลังของตนเองมีความรู้และความเข้าใจ  เรื่องกฎธรรมชาติจะเป็นอีกเป้าหมายหนึ่ง

ถังเทียนยังคงตกใจ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจถึงความยากลำบากในการได้บรรลุกฎธรรมชาติในดาราจักรเซียนศักดิ์สิทธิ์อาจจะมีความยากเย็นยิ่งกว่าสวรรค์วิถี พลังงานในดาราจักรเซียนศักดิ์สิทธิ์มีมากเกินไป ถึงขนาดที่เหมือนกับหิมะหนา และครอบคลุมกฎธรรมชาติมากมาย  คนที่สามารถบรรลุกฎธรรมชาติในดาราจักรเซียนศักดิ์ล้วนเป็นยอดฝีมือ

เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ  นี่เป็นครั้งแรกของถังเทียนที่พบกับเซียนผู้รู้แจ้งกฎธรรมชาติในดาราจักรเซียนศักดิ์สิทธิ์

รังสีกระบี่เงินแฝงเจตจำนงที่เยือกเย็นมาด้วย เหมือนกับลมในฤดูใบไม้ร่วงทำให้โถงใหญ่ร้อนราวกับตกอยู่ในเตา  เนื่องจากหมัดหลอมเหล็กลดอุณหภูมิลงเหมือนกับฤดูใบไม้ร่วง

ถังเทียนสงบจิตใจทันทีและรั้งสายตากลับ

คนอื่นๆ อาจเทิดทูนกฎธรรมชาติ  แต่สำหรับถังเทียน นั่นคือสิ่งที่เขาคุ้นเคยเกินไป  จิ่งหาว  อาเฮ่อ  หลิงซิ่วทุกคนล้วนรู้แจ้งกฎธรรมชาติทั้งนั้น  และในสวรรค์วิถี  การบรรลุกฎธรรมชาติเป็นสิ่งจำเป็นที่จะทำให้ได้รับการยอมรับว่าเป็นเซียน

แม้ว่ากฎธรรมชาติที่ปรากฏที่นี่จะแข็งแกร่งกว่า  แต่กฎธรรมชาติในที่สุดก็ยังเป็นกฎธรรมชาติ

ทันใดนั้น ถังเทียนคิดถึงข้อได้เปรียบอื่นที่สวรรค์วิถีมี นั่นคือกฎธรรมชาติ!

แต่ นี่ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องอย่างนั้น

ถังเทียนสูดหายใจลึก  เผชิญกับรังสีกระบี่เงินที่กำลังมาถึง  เขาเคลื่อนเท้าและปล่อยหมัดทั้งสองออก  เพลิงสุญญตาสีเทาพันอยู่รอบนิ้วทั้งสิบของเขา

สีหน้าของเขากลายเป็นจริงจังและประกายเยือกเย็นปรากฏในดวงตาของเขา

นิ้วทั้งสิบกางออกสร้างประกายเส้นแสงซึ่งสว่างอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา  ในพริบตาอากาศเหมือนมีเสียงแตกระเบิด แครก แครก แครก แครก จุดแสงนับไม่ถ้วนค่อยๆ ลอยอยู่ในอากาศ และเต้นอยู่ในท้องฟ้าเหมือนหิ่งห้อยในฤดูร้อน  เป็นเหมือนภาพฝันที่ครอบคลุมเต็มไปทั้งห้องโถง

นี่อะไร?

ถ้ากฎธรรมชาติในรังสีกระบี่เงินทำให้ผู้คนรู้สึกตกใจ  อย่างนั้นวิทยายุทธกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง  ทำให้ทุกคนรู้สึกทึ่งในอารมณ์  เป็นไปได้ยังไงที่พวกเขาไม่เคยเห็นวิทยายุทธที่พิถีพิถันขนาดนั้นมาก่อน?

มันงดงามมาก และดูเหมือนงานภาพศิลปะ

สีหน้าของไป๋เสี่ยวราวกับเห็นผี  ถ้าเขาไม่เห็นกับตาตนเอง ต่อให้คนทุบตีเขาจนตาย  เขาจะไม่มีทางเชื่อ  วิทยายุทธที่สวยงามและละเอียดจนทำให้ผู้คนขนลุก มาจากมือของเหมิ่งหนานจริงๆ

หรือว่าคนผู้นี้มีกล้ามเนื้อของปีศาจ แล้วจำแลงเป็นผู้รุกรานที่ละโมบมีเส้นเลือดปูดโปนอยู่ทั่วตัวพร้อมกับความแข็งแกร่งเหมือนกระทิง  ทุกย่างก้าวล้วนสั่นสะท้านโลกได้?

แต่ถังเทียนในตอนนี้ไม่มีความน่ากลัวแม้แต่น้อย  เขาไม่ได้คำราม  สีหน้าของเขายังเฉยเมย  เขายังสงบเหมือนน้ำ ราวกับเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่ง

หิ่งห้อยที่เต็มอยู่ในท้องฟ้า นั้นงดงามแต่มีรังสีอำมหิตที่อันตราย

ไป๋เยี่ยจ้องมองจุดแสงที่บินเป็นกลุ่มอย่างตั้งใจ  กลุ่มแสงที่มีขนาดเท่าถั่วเหลืองกำลังปล่อยรังสีอย่างนุ่มนวล และไม่มีแสงหรือความอบอุ่นที่น่าประหลาดใจแต่อย่างใด

แต่สีหน้าของไป๋เยี่ยเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่อง  ภายในแสงรังสีที่อบอุ่น  เขาสามารถรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนสภาพพลังงาน

เปลี่ยนสภาพพลังงาน  นั่นเป็นเครื่องหมายของเซียนระดับเงิน

ไม่ใช่แค่เพียงหน้าของไป๋เยี่ยเปลี่ยนเท่านั้น  ตาของเหออิงก็ยังมีแววตกใจ  แม้ว่าเหออิงก็เป็นคนโดดเด่น  แต่ไม่มีความสงสัยเลยว่าพลังของเขาเองก็อยู่ในระดับเซียนเงิน

ผู้นำทหารที่อยู่ในระดับเซียนเงินมีอำนาจสั่งการที่โดดเด่น และสามารถเพิ่มพลังให้กับกองทัพของพวกเขาได้มาก

และเซียนผู้อยู่ในระดับเงินก็คือเครื่องจักรฆ่าที่น่ากลัว  พวกเขาอันตรายมาก และเป็นเหมือนดาบคม

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหิ่งห้อยบินเข้าหารังสีกระบี่  ทันใดนั้นท้องฟ้าพลันสว่างวาบด้วยริ้วแสงนับไม่ถ้วน  หิ่งห้อยที่เป็นเหมือนสายฝนหรือเกล็ดหิมะ กลายเป็นเส้นและสานกันอย่างสวยงาม

เมื่อฝนแสงเข้าไปในรังสีกระบี่ รังสีกระบี่เปล่งรังสีนวล เหมือนกับสัตว์ป่าจอมห้าวถูกยั่วโมโหและปล่อยพลังความโกรธเกรี้ยว และหิ่งห้อยยังคงเต้นเริงร่าอย่างสง่างามและพุ่งเข้าหารังสีกระบี่อย่างต่อเนื่อง

ในท่ามกลางเสียงสั่นหึ่งหึ่งทำให้หัวใจผู้คนสะท้าน  รังสีกระบี่ถูกหลอมละลายหายไปเร็วมองเห็นชัดด้วยตาเปล่า  และเส้นสายเรืองแสงที่เหลืออยู่สั่นสะเทือนอยู่ในอากาศ

การสั่นสะเทือนของมันกลับดึงหิ่งห้อยเข้ามามาก และหิ่งห้อยก็บินกลับไปกลับมาและแตกระเบิดเป็นระลอกพลังไร้ลักษณ์และหายไป

สิ่งที่ยังคงอยู่ในห้องโถงก็คือหิ่งห้อยที่ลอยอยู่ไม่มีควันหรือปราณที่ดุร้าย

ร่างสูงของบุรุษรูปงามเดินปรากฏออกมาจากกลุ่มคน และถามเสียงดัง  “ข้าชื่อเฉียวอี้อัน ขอถามนามที่ยิ่งใหญ่ของท่านได้ไหม?”

ทุกคนส่งเสียงฮือฮา  พวกเขาตกใจกันหมด จอมกระบี่ปีกเงิน

จอมกระบี่ปีกเงินเฉียวอี้อัน!

หน้าของหลิงเซี่ยเปลี่ยน  นางไม่เคยคาดเลยว่าเหออิงจะสามารถรับสมัครจอมกระบี่ปีกเงินไว้ได้จริงๆ  จอมกระบี่ปีกเงินเป็นมือกระบี่ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของภูมิภาคใต้  เขามีพลังแข็งแกร่งมาก  เข้าสู่ระดับเซียนเงินตอนอายุ 30 ปี  ปัจจุบันอายุ 35 ปีและนี่เป็นช่วงเวลาสุดยอดของเขา

ทุกคนอยู่ในอาการตกใจ  ก่อนนี้ผู้คนคาดเดากันไปต่างๆ ว่าจอมกระบี่ผู้แข็งแกร่งที่เพิ่งมาถึงนี้ แต่ไม่มีใครคิดเลยว่าจะเป็นเฉียวอี้อัน

สามารถป้องกันกระบี่ของเฉียวอี้อันได้  สายตาที่ทุกคนมองดูถังเทียนเปลี่ยนไป

 “ข้าชื่อเหมิ่งหนาน”  ถังเทียนพูดตามปกติ  แต่เขาตื่นเต้น  “นี่..แล้วเราจะสู้ต่อหรือไม่?”

แม้ว่าเขาไม่รู้ว่าเฉียวอี้อันเป็นเซียนชนิดไหน  แต่เขาสามารถรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังกระบี่ที่เขาใช้ยังไม่ได้สู้เต็มกำลัง  ความตั้งใจสู้ของถังเทียนนั้นรุนแรงมาก  เขาไม่ต้องการจะหยุด

เฉียวอี้อันสะดุ้ง และหัวเราะแก้เก้อทันที  “เป็นสหายผ่านการต่อยตีกันก็ได้  สามารถได้พบกับพี่เหมิ่ง นับเป็นเกียรติของข้า  ในตอนนี้เป็นแค่การแนะนำแลกเปลี่ยนกัน  ทำไมเราไม่ซ้อมมือกันอีกในครั้งต่อไป?  เพื่อจะได้ไม่กวาดความสนใจของผู้คนออกไป

ถังเทียนดูแล้ว ก็เห็นด้วย  ถ้าเรายังสู้กันที่นี่  เราอาจจะทำลายภัตตาคารก็ได้  ที่สำคัญยิ่งกว่า เมื่อความตั้งใจสู้ของข้าหายไป  ความหิวมักจะทำให้ข้าขาอ่อน

เขากลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก  “ก็ได้, งั้นเรากินกันก่อน!”

จากนั้นไป๋เสี่ยวยกมือและตะโกน  “พี่เหมิ่ง!”

ถังเทียนมองไปทางตำแหน่งเสียง และตาเขาเป็นประกาย  “ฮะฮ้า.. เสี่ยวไป๋!”

เสี่ยวไป๋...

ไป๋เสี่ยวรู้สึกเสียใจทันที  ทำไมข้าตะโกนออกไปอย่างนั้น  สายตาทุกคนหันมามองเขา  มีลูกค้าสตรีสองสามนางหัวเราะคิกคัก  คุณชายไป๋เสี่ยว ผู้โดดเด่นและมีความมั่นใจ ถูกเรียกว่าเสี่ยวไป๋ฟังดูคล้ายกับชื่อสัตว์เลี้ยง

หลิงเซี่ยสังเกตเห็นโต๊ะของไป๋เสี่ยวและเดินตรงไปหาและคำนับทันที  “ผู้เฒ่าหมิง, แม่ทัพไป๋, คุณชายเสี่ยว”

แก๊งกางเกงไหมที่ตามมาด้านหลังนางพาเงียบด้วยความกลัวทุกคน ได้แต่เดินตามมาทักทาย

ถังเทียนมองดูโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร  เขาหิวถึงขนาดมือและขาสั่น และตะโกน  “เสี่ยวไป๋, ข้าขอกินก่อน หิวจะแย่อยู่แล้ว!”

ด้วยอาการเช่นนั้น  เขาทำหน้านิ่วทันที

การกระทำของถังเทียนทำให้ทุกคนสั่นสะท้านอีกครั้ง  พวกแก๊งกางเกงไหมแทบจะเทิดทูนเขาเลยทีเดียว  พี่ใหญ่, ท่านช่างห้าวจริงๆ  รู้ไหมว่ากลุ่มคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นใคร?

หลิงเซี่ยถึงกับหน้าถอดสี ผู้เฒ่าหมิงเคร่งจารีตและมารยาทมาก แม้แต่บุตรของเจ้าครองทวีปก็ยังไม่กล้าเสียมารยาทต่อหน้าเขา  และสำหรับแม่ทัพไป๋เยี่ย  เขาเป็นหนึ่งในแม่ทัพที่มีอิทธิพลยิ่งกว่าที่กองทัพของทวีปทรายขาวจะมีได้ อำนาจของตระกูลไป๋ ทำให้ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ใด จะถือว่าเป็นแขกผู้มีเกียรติชั้นสูง

 “เจ้ายังอยู่ในวัยเติบโต, กินมากๆ เข้าไว้!”  ผู้เฒ่าหมิงยิ้มพูดอย่างเป็นกันเองจากนั้นหันหน้ามาสั่ง  “บริกร!  เอาอาหารจานเนื้อมาเพิ่มอีก!”

ท่าทางที่มีความสุขของเขาทำให้สายตาของหลิงเซี่ยแทบมองอยู่แต่กับพื้น  แม้แต่แก๊งกางเกงไหมด้านหลังนางมีท่าทางราวกับเห็นผี

ถังเทียนตอนนนี้ปากเต็มไปด้วยอาหาร และยังคงเป็นเหมือนไม่ได้ยินอะไร

 “คนเราไม่สามารถทำงานได้ดียามท้องว่างได้  กินได้กินดีแบบนี้ เจ้านับเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แน่นอน”  ไป๋เยี่ยยกย่อง

ไป๋เสี่ยวมองดูเงียบๆ  ถ้าญาติของเขาได้ยินสิ่งที่บิดาของพวกเขาพูด พวกเขาคงกระอักโลหิตแน่

 “เจ้าคงจะหิวสินะ”  ไป๋เสี่ยวรินน้ำให้ถังเทียนแก้วหนึ่ง  “เราไม่เจอกันสองวัน เจ้าก็เป็นแบบนี้เสียแล้ว ถ้าอวี่หรันเห็นแบบนี้ นางคงดุข้าอีกแน่”

 “ง่ำ ง่ำ ง่ำ!”  ถังเทียนไม่ได้เงยหน้าขึ้น

สองวัน...

ผู้เฒ่าหมิงมีสีหน้ากระตุก  เขาถามด้วยความประหลาดใจ  “หรือว่าพวกเจ้าเป็นพวกเดียวกับที่อยู่บนเรือ?  เป็นไปได้หรือว่าคนที่ได้รับการเล่าลือว่าสามารถขับไล่โจรสลัดหนีไปก็คือน้องเหมิ่งผู้นี้”

 “ท่านผู้เฒ่าหมิงตาคมจริงๆ!” ไป๋เสี่ยวยกย่อง  “ฝีมือของพี่เหมิ่งไม่เหมือนใคร  บริวารของเขาล้วนห้าวหาญชาญศึกเช่นกัน  ครั้งนี้ถ้าไม่ได้พี่เหมิ่งช่วยเหลือไว้  ข้ากับอวี่หรันคงตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่”

 “ง่ำ ง่ำ ง่ำ!”  ถังเทียนยังคงก้มหน้าก้มตากินต่อไป

ไป๋เยี่ยตื่นเต้น  “พร้อมกับบุรุษอีก 46 คนผลักดันกองเรือโจมตีและเรือรบอีกหนึ่งลำ  นั่นก็แทบเหลือเชื่อแล้ว  ถ้าข้าลงมือเอง ข้าไม่กล้าพูดเลยว่าสามารถทำได้”

 “ง่ำ ง่ำ ง่ำ!”  ถังเทียนดูเหมือนไม่มีความคิดจะหยุด ยังคงตั้งใจกินต่อไป

จากนั้น เหออิง  เฉียวอี้อันและพวกอีกสองสามคนถือแก้วเดินเข้ามา

 “นึกไม่ถึงเลยว่าผู้เฒ่าหมิงและแม่ทัพไป๋ก็อยู่ที่นี่ด้วย  เรารบกวนความสำราญของพวกท่าน เหออิงต้องขออภัยเป็นสองเท่าด้วย”  เหออิงพูดด้วยท่าทางที่แสดงการขออภัย

ผู้เฒ่าหมิงหัวเราะ  “แม่ทัพเหอ  ทำไมถึงพูดอะไรอย่างนั้นเล่า?  สามารถเห็นประจักษ์การต่อสู้ที่น่าตื่นเต้นอย่างนั้นได้  เรานับได้ว่าเปิดหูเปิดตาจริงๆ”

ไป๋เยี่ยหัวเราะ  “นั่นน่ะสิ  ได้เห็นการต่อสู้นั้น ก็ถือได้ว่าการเดินทางของเราคุ้มค่าแล้ว”

ทุกคนร่วมหัวเราะพูดคุยกัน  และมีเพียงถังเทียนที่ง่วนอยู่กับอาหารของตนเองเท่านั้น  หลังจากนั้นชั่วขณะดูเหมือนทุกคนจะลืมความมีตัวตนของเขา และไม่มีใครคุยกับเขา

เหออิงพาเฉียวอี้อันกลับไปที่โต๊ะของพวกเขา  สีหน้าของเขาอึมครึมอีกครั้ง

 “พลังของเขาเป็นยังไง?  เจ้ามั่นใจไหม?”  เหออิงพูดเบาๆ

 “เขาไม่แข็งแกร่งเท่าใดนัก  แต่แปลกมาก  เขาแค่แตะขอบๆ ระดับเซียนเงินเท่านั้น  แต่รูปแบบและวิธีการของเขาแหกกฎเกณฑ์และเขามีการเปลี่ยนแปลงและท่วงท่ามากมาย  สิ่งที่ข้าน้อยไม่เข้าใจเลยก็คือเมื่อเขาต่อสู้ เขาไม่ได้สร้างความผันผวนของพลังงานแต่อย่างใด  ข้าน้อยตรวจดูอาการบาดเจ็บของซืออ้าวแล้ว  เพลิงสีเทานั่นร้ายกาจมากมีความสามารถในการทำลายล้างรุนแรง  ข้าไม่แน่ใจว่าหมอสวี่จะมีความคิดเรื่องนี้ยังไง  เพลิงที่ไม่รู้จักนี้อันตรายที่สุด”  เฉียวอี้อันฝืนหัวเราะ

หมอสวี่คือหมอที่แข็งแกร่งที่สุดในกองพลที่สอง  วิชารักษาของเขานับได้ว่าสุดยอด

 “เป็นไปได้ไหมนั่นคือพลังทำลายล้าง?”  เหออิงตกใจ  เขาเป็นแม่ทัพระดับเงิน และรู้ว่าพลังงานทำลายล้างสามารถทำอันตรายให้เซียนได้มากมาย  เมื่อถูกมันทำร้ายไปแล้ว ก็ยากจะฟื้นตัว และเขาไม่เคยได้ยินวิทยายุทธของใครว่าสามารถสร้างผลทำลายล้างเช่นนั้นได้

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมมากขึ้น

ทันใดนั้นเขามีลางสังหรณ์ว่าเจ้าผู้นี้จะกลายเป็นตัวปัญหาใหญ่