Panlong เล่มที่ 9 สร้างชื่อสะท้านโลก – ตอนที่ 29 พบกันหลังสิบปี

เล่มที่ 9 สร้างชื่อสะท้านโลก – ตอนที่ 29 พบกันหลังสิบปี

 “ลินลี่ย์กับเฮนด์เซน?”  อาจารย์ลองฮอสพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ

มาร์ควิสเจฟฟ์พยักหน้าซ้ำ  “ถูกแล้ว เมื่อสองคืนที่แล้วท่านโอลิเวอร์ถูกท่านเฮนด์เซนเล่นงานบาดเจ็บหนัก ตอนนี้ยังอาการหนักไม่รู้ตัวอยู่  พอหลังจากนั้นท่านเฮนด์เซนก็ท้าประลองกับอาจารย์ลินลี่ย์ทันที”

คำพูดของมาร์ควิสเจฟฟ์และสก็อตแฝงด้วยความไม่พอใจในทำนองว่าเฮนด์เซนกระทำเกินไป

 “เฮนด์เซนผู้นี้มีชื่อเสียงในฐานเซียนที่ทรงพลังมากที่สุด สำหรับเขาเมื่อสามารถทำร้ายโอลิเวอร์บาดเจ็บหนักเจียนตายได้ก็หมายความว่าเฮนด์เซนมีความร้ายกาจสมชื่อ ไม่ว่าลินลี่ย์จะมีความเป็นอัจฉริยะมากมายเพียงไหน  เขาก็ยังอายุเพียงยี่สิบเจ็ดปี...”  อาจารย์ลองฮอสก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างเช่นกัน

เขารู้ว่าเดเลียศิษย์ของเขาชอบลินลี่ย์  เป็นธรรมดาอยู่นั่นเองที่เขาจะมองลินลี่ย์อย่างโปรดปรานไปด้วย

 “โอลิเวอร์ได้รับบาดเจ็บหนักปางตายเชียวหรือ?”  ตาของเดเลียเป็นประกาย  “เขาบาดเจ็บหนักขนาดนั้นได้ยังไงหลังจากได้รับการรักษาจากเวทแห่งแสงแล้ว?”

ไม่ว่าจะบาดเจ็บหนักเพียงไหน  เวทแห่งแสงก็สามารถรักษาและเยียวยาได้หมด  และนอกจากนี้มีเวทอีกอย่างหนึ่งซึ่งมีผลในการรักษามากกว่าเวทแห่งแสง เวทแห่งชีวิต!

เวทระดับสูงสามรูปแบบ เวทแห่งความตาย, เวทแสงศักดิ์สิทธิ์และเวทแห่งชีวิต

ตราบใดที่นักสู้ยังไม่ตาย  แม้ว่าวิญญาณของเขาจะได้รับความเสียหายหนัก  เวทแห่งชีวิตสามารถรักษาได้

 “ดูเหมือนจะมีบางอย่างเกี่ยวกับวิญญาณของเขา”  เนื่องจากเจ้าชายสก็อตรู้อยู่บ้าง

 “วิญญาณของเขา?”  อาจารย์ลองฮอสขมวดคิ้ว  “เป็นไปได้หรือไม่ที่เฮนด์เซนนั้นใช้พลังโจมตีวิญญาณ?”  ความจริงเซียนจอมเวทก็เชี่ยวชาญในการใช้พลังโจมตีวิญญาณอยู่แล้ว

กล่าวโดยทั่วไป  หลังจากได้รู้แจ้งกฎธรรมาชาติ ก็เป็นเรื่องไม่ยากสำหรับพวกเขาในการใช้พลังโจมตีวิญญาณ เนื่องจากพลังจิตที่ทรงอำนาจของพวกเขา

 “ในความเห็นของท่าน ลินลี่ย์มีโอกาสจะเอาชนะเฮนด์เซนได้ไหม?”  เดเลียถามทันที

 “แน่นอนว่าไม่”  สก็อตโพล่งออกมา  “ท่านเฮนด์เซนมีชื่อเสียงมาหลายร้อยปีแล้ว และไม่มีใครเคยเอาชนะเขาได้!  อาจารย์ลินลี่ย์เพิ่งปะทะกับท่านโอลิเวอร์มาไม่นาน และทั้งสองฝีมือเสมอกัน  เนื่องจากท่านเฮนด์เซนสามารถเอาชนะท่านโอลิเวอร์จนตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น ย่อมมีทางเป็นไปได้ว่าเขาอาจทำร้ายลินลี่ย์จนบาดเจ็บหนักหรือแม้กระทั่งฆ่าเขาก็ได้”

ไม่ว่าเดเลียจะสงบและสำรวมเพียงไหน แต่นางก็เริ่มกังวลห่วงใยแทนลินลี่ย์

ถ้าลินลี่ย์ถูกฆ่าจะเป็นยังไง?

เดเลียไม่กล้าคาดคิดเรื่องเช่นนั้น

 “เฮนด์เซนจะโหดเหี้ยมใช้พลังเต็มที่หรือ?”  หน้าของเดเลียยังคงสงบ

 “แม่หญิงเดเลีย  สองวันที่แล้ว เมื่อท่านเฮนด์เซนประลองกับท่านโอลิเวอร์  เขาใช้พลังเต็มที่กับท่านโอลิเวอร์  เป็นไปได้ยังไงที่เขาจะไว้ไมตรีกับอาจารย์ลินลี่ย์?”  มาร์ควิสเจฟฟ์กล่าว

อาจารย์ลองฮอสส่ายศีรษะ  “เมื่อเซียนต่อสู้กัน เว้นแต่มีความห่างชั้นของพลังมากมาย เราไม่กล้าออมฝีมือ  ถ้าเจ้าออมมือ แต่คู่ต่อสู้ใช้พลังเต็มที่  เจ้าอาจตายได้”

เดเลียเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

 “แม่หญิงเดเลีย?”  สก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์เรียกนางเบาๆ

 “ไม่มีอะไร, ไปกันเถอะ”  หน้าของเดเลียกลับเป็นปกติ ยิ้มตามปกติ แต่ยิ้มของนางนั้นเป็นการฝืนยิ้ม

มาร์ควิสเจฟฟ์และสก็อตพยักหน้าทั้งคู่

ที่คฤหาสน์ของเคานท์วอร์ตัน

 “แม่หญิงเดเลีย ก็อย่างที่ข้าบอกไป ท่านไม่จำเป็นต้องไปพบกับอาจารย์ลินลี่ย์ก็ได้”  มาร์ควิสเจฟฟ์หัวเราะ จากนั้นพูดกับยามเฝ้าประตู  “ช่วยไปรายงานว่าองค์ชายแปด, มาร์ควิสเจฟฟ์และทูตพิเศษจากจักรวรรดิยูลานมาขอพบกับเคานท์วอร์ตัน”

 “ขอรับ โปรดรอสักครู่”

หนึ่งในยามเฝ้าด้านนอกวิ่งเข้าไปรายงานข้างใน

เดเลียและคนอื่นๆ รู้ว่าเนื่องจากสถานะปัจจุบันของลินลี่ย์  การเข้าพบเขาจะยากมาก  ตอนนี้เงื่อนไขมีเพียงอย่างเดียวคือพบวอร์ตันก่อน และจากนั้นจึงค่อยขอพบลินลี่ย์

 “ทุกท่าน, เชิญเข้ามา”

เดเลีย อาจารย์ลองฮอส มาร์ควิสเจฟฟ์และสก็อตเข้ามาในที่พักของเคานท์ทุกคน

ภายในห้องโถงใหญ่

 “วอร์ตัน”  สก็อตเดินเข้ามาในห้องโถงและหัวเราะอย่างคุ้นเคย  “ขอข้าแนะนำก่อนนะ  สุภาพสตรีผู้งดงามท่านนี้ก็คือทูตพิเศษจากจักรวรรดิยูลาน แม่หญิงเดเลีย”

สก็อตเป็นองค์ชายแปดของจักรวรรดิ  ขณะที่นีน่าเป็นองค์หญิงเจ็ด  วอร์ตันจึงคุ้นเคยกับสก็อตมาก

 “ทูตพิเศษจากจักรวรรดิยูลาน?  ทำไมนางถึงมาขอพบข้าเล่า?”  แม้ว่าวอร์ตันจะสงสัยมาก  แต่เขายังยิ้มอย่างสุภาพ  “แม่หญิงเดเลีย, เป็นเกียรติที่ได้พบท่าน”

 “เคานท์วอร์ตัน”  เดเลียยิ้มพลางกล่าว  “นี่อาจารย์ข้า เซียนจอมเวทสายธาตุลม อาจารย์ลองฮอส”

วอร์ตันตกใจ พ่อบ้านแอชลี่ย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาก็ตกใจเช่นกัน

ในจักรวรรดิโอเบรียน นักสู้ระดับเซียนสามารถพบเห็นได้เป็นครั้งคราว  แต่พวกเขาไม่เคยพบเห็นเซียนจอมเวท ที่สำคัญก็คือมีเซียนจอมเวทน้อยมากในจักรวรรดิโอเบรียน

 “วอร์ตัน, ทูตพิเศษมาถึงเหรอ?”  เสียงห้าวเสียงหนึ่งดังขึ้น  เป็นน้องคนที่ห้าของบาร์เกอร์ เกทส์

วอร์ตันอยู่ในระหว่างฝึกฝนกับบาร์เกอร์และพี่น้องของเขา  เมื่อได้รับรายงานจากบริวารของเขา  เขาจึงต้องหยุดและมาต้อนรับอาคันตุกะ สร้างความสงสัยจนเกทส์ต้องตามมาด้วยเช่นกัน

 “ว้าว.. ช่างเป็นสาวงามเสียจริง”  เกทส์นัยน์ตาเป็นประกาย

 “เกทส์ นี่คือทูตพิเศษของจักรวรรดิ แม่หญิงเดเลีย  นี่คือเซียนจอมเวทสายธาตุลม อาจารย์ลองฮอส”  วอร์ตันแนะนำ  เกรงว่าเกทส์จะทำรุ่มร่ามจนงานทูตเสีย

เกทส์หันไปให้ความสนใจอาจารย์ลองฮอสทันที

 “โอว.. เซียนจอมเวท!”  นัยน์ตาเกทส์เบิกกว้างเหมือนวัว

อาจารย์ลองฮอสลอบถอนหายใจ  วุ่นวายจริงๆ คนพวกนี้มาจากไหนกัน? เห็นวอร์ตันว่ามีร่างกายใหญ่โตก็ทำให้ลองฮอสตกใจแล้ว  แต่วอร์ตันอย่างน้อยก็ยังรูปงาม  แต่เกทส์แตกต่างออกไป เอวของเขาหนาแน่นดูคล้ายหมียักษ์

 “ถอยไปห่างๆ เจ้านายข้า”  เสียงทุ้มลึกดังขึ้น

หมีใหญ่ที่อยู่ด้านหลังอาจารย์ลองฮอสเริ่มขยายขนาดทันที  จากแต่เดิมที่มันสูงสองเมตร แต่ทันใดนั้นมันเพิ่มความสูงเป็นสามเมตร หมีปฐพีก้มหัวจ้องมองเกทส์  ตาเป็นประกายเจิดจ้า

 “อสูรเวทระดับเซียน?”  เกทส์เงยหน้าจ้องมองหมีปฐพี

เดเลียรีบพูดเข้าเรื่องทันที  “เคานท์วอร์ตัน อาจารย์กับข้ามาที่นี่ตั้งใจจะพบกับอาจารย์ลินลี่ย์”

 “เพื่อพบกับพี่ใหญ่...”  วอร์ตันขมวดคิ้ว

คนเหล่านี้ศักดิ์ฐานะไม่ต่ำทราม และพวกเขามีกระทั่งเซียนจอมเวทมาด้วย  อย่างไรก็ตามสำหรับวอร์ตันการฝึกฝนของพี่ชายเป็นเรื่องสำคัญ  ที่สำคัญเหลือเวลาอีกสองเดือนกว่า เขาจะมีการประลองใหญ่

 “เสียใจจริงๆ แต่พี่ชายของข้ากำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการประลองกับเฮนด์เซน และเขาไม่ต้องการถูกรบกวน”  วอร์ตันกล่าว เมื่อเขาอ้างชื่อเฮนด์เซน ไม่มีสำเนียงเคารพให้เกียรติอยู่ในน้ำเสียงเลยสักนิด

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เดเลียรู้สึกได้ว่าการเตรียมตัวเพื่อการประลองของลินลี่ย์เป็นเรื่องสำคัญมากกว่า  หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นางกล่าว “อย่างนั้น... ข้าคงไม่รบกวนเขา”

ลองฮอสที่อยู่ใกล้นางลอบถอนหายใจ  จากนั้นพูดเสียงดัง  “เคานท์วอร์ตัน, เดเลียศิษย์ข้าก่อนนี้เคยเป็นนักเรียนของสถาบันเอินส์และนางเป็นสหายที่ดีและเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกันกับพี่ชายเจ้า  พวกเขาไม่ได้พบกันมานานสิบปีแล้ว”

 “ศิษย์สถาบันเอินส์?”   หัวใจของวอร์ตันสะท้าน

ความจริงทุกๆ วันลินลี่ย์จะแค่กินและพักเหมือนปกติ  ที่สำคัญเขาไม่ได้ฝึกแบบไม่หยุดเหมือนเมื่อคราวพัฒนาพลังป้องกันของชีพจรคุ้มกัน  จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะพักเล็กน้อยเพื่อรับอาคันตุกะ

ถ้าพวกเขาเป็นพวกที่ลินลี่ย์ไม่รู้จัก  วอร์ตันคงปฏิเสธพวกเขา

แต่นี่เป็นเพื่อนร่วมสถาบันเดียวกับพี่ใหญ่ของเขา

 “ถ้าอย่างนั้น... เชิญมากับข้า”  วอร์ตันพยักหน้า

เดเลียกำหมัดแน่นอย่างกระวนกระวาย  นางสูดหายใจลึกพยายามสงบจิตใจตัวเอง  อาจารย์ลองฮอสที่อยู่ข้างนางหัวเราะพลางเอามือแตะไหล่เดเลีย  “สบายใจได้”

 “เพื่อนร่วมชั้นเรียนเก่า?”  สก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์ประหลาดใจทั้งคู่

แต่เดเลียเดินมาหยุดอยู่หน้าพวกเขา ไม่ได้ให้ความสนใจพวกเขาแม้แต่น้อย  สก็อตและเจฟฟ์ได้แต่อยู่เงียบๆ ต่อไป

หลังจากเดินมาได้ชั่วขณะ...

 “แม่หญิงเดเลีย, พี่ข้ากำลังฝึกอยู่ที่ลานข้างหน้าเรานี้”  วอร์ตันหัวเราะ  ขณะที่เกทส์รีบกล่าว  “ข้าจะไปแจ้งใต้เท้าก่อน”

เดเลียรู้สึกได้ว่าลมหายใจของนางถี่กระชั้น

สิบปีแล้ว!

ปีนั้นบิดาของลินลี่ย์ถึงแก่กรรม  เดเลียแยกจากลินลี่ย์ ในพริบตาเดียว... เป็นเวลาสิบปีเต็ม  เดเลียหลับตาครู่หนึ่ง  เมื่อนางลืมตาอีกครั้ง นางกลับคืนสู่สภาพสงบเย็นตามปกติ

 “บีบี, หลีกทางหน่อย, ข้ามีเรื่องสำคัญจะรายงาน”  เสียงเกทส์ดังลั่นจากนอกลาน

 “ใต้เท้า!  มีคนชื่อเดเลียรออยู่ข้างนอก  นางบอกว่าเป็นสหายร่วมชั้นเรียนเก่าของท่าน  นางต้องการพบท่าน?”

 “เดเลีย?”  เสียงเยือกเย็นที่แฝงด้วยด้วยความประหลาดใจดังขึ้นจากภายในลานฝึก  เสียงไม่ดังนัก  แต่สำหรับเดเลียดังก้องท้องฟ้าเปี่ยมด้วยพลังดุจสายฟ้า

ไม่ว่าคนเราจะสงบนิ่งใจเย็นได้มากเพียงไหนตามปกติ  แต่เมื่อได้พบกับคนที่คิดถึงมาตลอดสิบปี... นางไม่อาจป้องกันหัวใจให้สั่นไหวได้

 “ควั่บ!” สายลมกระโชกพลิ้วพัดวูบผ่านรอบต้นไม้ พัดผมยาวสีทองของนางให้สยายขึ้นพัดพลิ้วตามแรงลม

เดเลียหยีตาเพราะแรงลมอย่างช่วยไม่ได้

ขณะนั้นเอง ร่างที่นางฝันถึงเป็นล้านๆ ครั้งมาปรากฏอยู่หน้าประตูทางเข้าลานฝึก  บุรุษผู้นั้นสวมชุดสีฟ้าสว่าง และผมเขาที่ก่อนนี้สั้น แต่ตอนนี้ยาว

เดเลียมองเขาอย่างระมัดระวัง

 “เขาสูงขึ้นกว่าเดิมบ้างและเป็นผู้ใหญ่มาก”  เมื่อเห็นบุรุษหนุ่มที่นางฝันถึง เดเลียพูดไม่ออกไปชั่วครู่

 “เดเลีย, เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย”  ลินลี่ย์พูดอย่างแตกตื่นทันที น้ำเสียงของเขาดีใจ

 “เป็นข้าเอง”  ในที่สุดเดเลียก็สามารถพูดได้

ตาของลินลี่ย์เข้มเหมือนน้ำทะเล  ในไม่ช้าเขาสังเกตเห็นอาจารย์ลองฮอสที่อยู่ข้างเดเลีย และหมีปฐพีด้วยเช่นกัน  “หมีปฐพี  อสูรเวทระดับเซียนหรือนี่?”

 “ลินลี่ย์, นี่คืออาจารย์ของข้า เซียนจอมเวทสายธาตุลม อาจารย์ลองฮอส  หมีปฐพีคืออสูรเวทคู่หูของเขา”  ในที่สุดเดเลียก็ฟื้นคืนจากอาการมึนงงก่อนนั้นของนาง

 “เชิญเข้ามา”  ลินลี่ย์ยิ้ม

เมื่อเห็นยิ้มของลินลี่ย์ เพราะเหตุผลบางอย่าง นางเองไม่เข้าใจ เดเลียรู้สึกมีความเร่าร้อนในหัวใจนาง  “นี่คือความรู้สึกเป็นสุขหรือ?”  ตาของเดเลียเริ่มแดง

 “วอร์ตัน เจ้าช่วยปฏิสันถารกับสองท่านนี้ก่อน”  ลินลี่ย์มองไปทางมาร์ควิสเจฟฟ์และสก็อต  จากนั้นไม่พูดอะไรอื่น

สก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์ไม่โกรธแม้แต่น้อย  พวกเขาออกมาด้วยความเคารพทันที  ที่สำคัญบุรุษผู้นี้เป็นเซียน  ต่อให้ฝ่าบาทก็ยังให้เกียรติเขา  เป็นไปได้ยังไงที่เขาจะมาเสียเวลากับผู้สูงศักดิ์อย่างพวกเขา?

รอบโต๊ะหินที่ลานฝึก

ลินลี่ย์  เดเลีย และลองฮอสนั่งล้อมอยู่ที่โต๊ะหิน

 “มองอะไร?”  หมีปฐพีมองเสือดำเมฆาแฮรุ  ในฐานะอสูรเวทระดับเซียน หมีปฐพีเป็นสิ่งมีชีวิตที่หยิ่งในศักดิ์ศรีมาก

 “เจ้า.. เจ้าหมีโง่” แฮรุคำรามใส่

 “อสูรเวทระดับเซียนหรือนี่?”  ลองฮอสและเดเลียได้ยินแฮรุพูด ทั้งสองหันไปมองลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจ

 “ไม่เอาน่าแฮรุ อย่าทะเลาะกัน”  ลินลี่ย์มองแฮรุ  และแฮรุหมอบลงทันที ไม่ให้ความสนใจหมีปฐพีต่อไป  ความจริงแฮรุรู้ตัวเองว่าเขาไม่ใช่คู่มือของหมีปฐพี  แต่ขณะเดียวกัน แฮรุก็ไม่กลัว..เพราะความเร็วของหมีปฐพียังด้อยกว่าตัวเขา

แต่บีบีโบกกรงเล็บอยู่ไหวๆ คุกคามหมีปฐพี

 “บีบี” เดเลียดีใจมาก “มานี่เถอะ”

บีบีว่าง่ายกระโจนทีเดียวก็เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเดเลีย

 “บีบี, ไม่พบกันนานเลยนะ”  เดเลียจงใจลูบขนมันเงาของมันอย่างรักใคร่ และบีบีหลับตาอย่างพอใจ

แม้ว่านางกำลังลูบบีบี  แต่เดเลียก็ยังมองดูลินลี่ย์

ในอดีต ลินลี่ย์เด็ดเดี่ยวและกระด้าง  แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะนุ่มนวลมากขึ้น เป็นกันเองและอารมณ์ดีมากขึ้น

 “อาจารย์ลินลี่ย์  ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังจะประลองกับเฮนด์เซนใช่ไหม?”  ลองฮอสเริ่มสนทนา

 “ถูกแล้ว”

ลินลี่ย์ยิ้มและพยักหน้า

เดเลียหันหน้ามาจ้องมองลินลี่ย์และกล่าว “ลินลี่ย์ เจ้ามีความมั่นใจไหมว่าจะเอาชนะเฮนด์เซนได้?”

 “ไม่”  ลินลี่ย์พูดตามตรง  เดเลียคือสหายสนิทที่สถาบันเอินส์ไม่กี่คนของเขา  นอกจากเยล เรย์โนลด์และจอร์จแล้ว เดเลียอาจเป็นสหายสนิทที่สุดของเขา

เมื่อพบเดเลีย  ลินลี่ย์อดนึกย้อนกลับไปเมื่อครั้งพวกเขาพบกันครั้งสุดท้ายเมื่อสิบปีที่แล้วไม่ได้

คืนนั้น...

เดเลียมาพบลินลี่ย์ตอนดึกและบอกเขาว่านางกำลังจะไปจากสหภาพศักดิ์สิทธิ์  นางกล่าวว่าก่อนที่นางจะจากไป นางต้องการกอด  แต่ใครจะคาดกันเล่าว่าการกอดอำลาของพวกเขากลับกลายเป็นจูบอำลา?

ลินลีย์ตะลึงกับจูบนั้น

แม้แต่วันนี้ เมื่อพบเดเลีย ลินลี่ย์อดคิดถึงคืนนั้นไม่ได้

 “เจ้าไม่มั่นใจหรือ?”  เดเลียห่อริมฝีปาก  จากนั้นถาม  “อย่างนั้น, ลินลี่ย์.. อย่างเจ้ายกเลิกการประลองกับเขาไม่ได้หรือ?”

อาจารย์ลองฮอสส่ายศีรษะ  “เดเลีย เจ้าพูดแบบนั้นได้ยังไง? โง่จริง  หลังจากเซียนตอบตกลงรับประลองแล้ว เขาจะคืนคำได้ยังไง?