Panlong เล่มที่ 9 สร้างชื่อสะท้านโลก – ตอนที่ 45 โหดอำมหิต

เล่มที่ 9 สร้างชื่อสะท้านโลก – ตอนที่ 45 โหดอำมหิต

ย้อนกลับไปวันที่ 21 กันยายน ปียูลานที่ 10009 หลังจากวันที่วอร์ตันและนีน่าแต่งงานกันได้ไม่นาน  เวลานี้ลินลี่ย์เชื่อว่าเรย์โนลด์ตายแล้ว

อย่างไรก็ตาม....

 “นี่คือวันที่สามที่อยู่บนเรือ  เจ้าบัดซบนั่นเพิ่งทรมานทาสอื่นจนตาย จากนั้นโยนเขาลงแม่น้ำ”  เมื่อมองผ่านหน้าต่างกรงเหล็กออกไป เรย์โนลด์สามารถเห็นโลกภายนอกได้  เขาดูเหมือนจะแข็งแรงดีแล้ว  แต่รอยเลือดจากร่างของมนุษย์ที่ถูกโยนลงแม่น้ำยังปรากฏ  มนุษย์ผู้นั้นจมลงในแม่น้ำดังผลุบ

ในกองทัพ เรย์โนลด์ได้เห็นแล้วว่าชีวิตมนุษย์ไร้ค่าเพียงไหน

อย่างไรก็ตามในการขนส่งทาสนี้ เรย์โนลด์ตกใจอย่างแท้จริงกับความน่ากลัวของคนค้าทาสเหล่านี้  โชคดีที่เขา เรย์โนลด์เป็นสินค้าที่มีค่ามาก และคนค้าทาสพวกนั้นไม่กล้าฆ่าเขา

 “ควั่บ!”  แส้หวดใส่ร่างของเรย์โนลด์อย่างหนัก และจากนั้นก็เป็นหน้าของเรย์โนลด์  รอยริ้วเลือดเกิดขึ้นที่ใบหน้าของเขาและเสื้อผ้าที่รุ่งริ่งของเขาเต็มไปด้วยรอยขาดวิ่นเช่นกัน

 “แม่ง..เอ๊ย.. เจ้ามองอะไร?” ผู้คุมตัวใหญ่กวัดแกว่งแส้ตะคอกใส่เรย์โนลด์ด้วยความโกรธ

เรย์โนลด์ทำได้แต่เพียงอยู่ที่มุมของเรือ ไม่กล้าส่งเสียงอะไร  เขาเรียนรู้ที่จะเชื่อฟัง  ถ้าเขาต้องการพยายามทำตัวเป็นผู้กล้าจ้องมองกลับ... บางทีเขาอาจโดนทรมานทั้งคืน

เรือบรรทุกทาสนี้มีขนาดใหญ่มาก ดาดฟ้าด้านล่างสุดบรรทุกทาสราคาถูกที่สุด  พวกคนค้าทาสเหล่านั้นบางครั้งจะลงไปที่ห้องนั้น และถ้าพวกเขาเห็นบางคนที่พวกเขาไม่ชอบ  พวกเขาจะเล่นงานพวกทาสที่ไม่ชอบอย่างหนัก

เรย์โนลด์ในฐานทาสที่มีค่ามาก ถูกจองจำไว้ในห้องพิเศษชั้นสอง  หน้าต่างสำหรับห้องนี้ทำด้วยเหล็กกล้า และมีนักเลงสองคนคอยดูตลอดเวลา

พวกผู้คุมน้อยคนนักจะประจำอยู่ในห้องอื่นบนชั้นที่สอง

ชั้นที่สามและเป็นชั้นบนสุดจะใช้เป็นที่พักของผู้นำการขนส่งเรือทาส หนึ่งในนั้นเป็นยอดฝีมือระดับแปด  ขณะที่อีกสองคนเป็นยอดฝีมือระดับเจ็ด  ถ้าไม่ใช่เพราะเรย์โนลด์ เรือขนส่งทาสลำนี้คงจะไม่มียอดฝีมือระดับแปดร่วมทางมาด้วย

บนดาดฟ้าของเรือลำนี้ บุรุษร่างสูงศีรษะโล้นเดินลงมาจากชั้นที่สาม

 “ใต้เท้าพีล” คนคุมที่รายล้อมพูดด้วยความเคารพ

เมื่อเห็นรอยเลือดบนดาดฟ้าของเรือบุรุษศีรษะโล้นขมวดคิ้ว  “ล้างคราบเลือดนั้นออกไป  อีกอย่างพวกทาสมีราคาเป็นเงินเป็นทอง  พวกเจ้าทุกคนต้องระมัดระวังเวลาตีพวกมันด้วย อย่าฆ่าพวกมัน  ถ้าพวกเจ้าฆ่าทาสคนหนึ่งก็หมายความว่าองค์การจะต้องสูญเสียเงินไปบางส่วน”

ผู้คุมเหล่านั้นไม่กล้าส่งเสียง

บุรุษศีรษะโล้นแค่นเสียง จากนั้นเดินเลาะไปตามขอบรั้วเรือ  ลมยามราตรีพัดเย็นทำให้เขารู้สึกสดชื่นและชมภาพงดงามยามราตรีของแม่น้ำโบนี่

 “จริงสิ, จอมเวทผู้นั้นเป็นยังไงบ้าง?”  บุรุษศีรษะโล้นแค่นเสียง

คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆ กล่าวอย่างประจบ  “ท่านพีล จอมเวทเด็กหนุ่มรูปงามนั้นมีพื้นฐานมาจากระดับสูงและทรงพลัง  แต่หลังจากเด็กๆ ของเราใช้เวลาฝึกฝนเขาสักนิด ช่วงเวลาสองสามวันมานี้ เขาได้เรียนรู้บทเรียนไปบ้างแล้ว”

 “เยี่ยมมาก”  บุรุษศีรษะโล้นพูดอย่างใจเย็น  “พวกเจ้าทุกคนต้องระวังและจับตาดูจอมเวทนั้นอย่างใกล้ชิด  สินค้าที่มีค่าเพียงอย่างเดียวที่เราขนส่งครั้งนี้ก็คือจอมเวทระดับเจ็ด  และจากที่เห็น จอมเวทนี้คือคนชั้นสูง เมื่อเราขายเขา ราคาย่อมสูงกว่าธรรมดา”

พวกคนคุมทาสพยักหน้ากันทุกคน

จอมเวทหนุ่มระดับเจ็ดเป็นหนึ่งในสินค้าประมูลที่ดีที่สุดซึ่งจะปรากฏอยู่ในตลาดค้าทาสแน่นอน  คนจะต้องคลั่งไคล้เขายิ่งกว่าสาวบริสุทธิ์ที่งดงามเสียอีก

 “นั่นเสียงอะไร?”  บุรุษหัวโล้นขมวดคิ้วทันที จากนั้นหันหน้าไปมองดูห้องเรือ  “เจ้าคนป่วยนั่นยังไออยู่เลย  ลากมันออกมา โธ่เว้ย.. เขาทำให้ข้าหงุดหงิดเสียจริง’  แววกระหายเลือดแฝงอยู่ในดวงตาของคนศีรษะโล้น

ในไม่ช้าชายหนุ่มร่างผอมถูกลากออกมา  เท่าที่เห็น เขามีอายุราวสิบแปดหรือสิบเก้าปี  ร่างของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นและคราบเลือด สายตาของเด็กหนุ่มนี้ค่อนข้างว่างเปล่า การถูกคุมขังเป็นเวลานานทำให้เขาบ้า  เขาไม่มีอะไรมากไปกว่าชายหนุ่มที่ออกจากบ้านเกิดเพื่อค้นหาความฝัน แต่ใครจะคิดกันเล่าว่าเขาถูกจับและถูกขายให้องค์การค้าทาส?  เพียงแค่นั้นเขาก็เข้าสู่ฝันร้าย

 “หืม?” บุรุษหัวโล้นยื่นมือออกและคนคุมทาสที่อยู่ใกล้เอาแส้ให้เขา

บุรุษหัวโล้นถือแส้หวดแหวกอากาศเสียงดัง ทันใดนั้นความกลัวปรากฏอยู่ในดวงตาที่ว่างเปล่าของเด็กหนุ่ม

 “ถ้าเจ้าไม่ตาย ทำไมเจ้ายังไออยู่อีก?  เจ้าทำลายอารมณ์สุนทรีย์ของข้า  “บุรุษหัวโล้นหวดแส้ใส่เด็กหนุ่มร่างผอมอย่างรุนแรงทันที

แส้นี้รุนแรงมากกว่าที่พวกคนคุมทาสใช้หวดมากมายนัก

ร่างผอมของเด็กหนุ่มสะท้านขึ้นอย่างรุนแรง และมีรอยแส้บาดลึกน่ากลัวตั้งแต่หน้าจนถึงเอวของเด็กหนุ่ม  เลือดเริ่มไหลออกมาทันที  ขณะที่เสื้อผ้าของเขาถูกทำลายมานานแล้ว

 “ควั่บ!”  “ควั่บ!”  “ควั่บ!”  “ควั่บ!”....

บุรุษโล้นหวดแส้ใส่เขาอย่างโหดเหี้ยมวิปริต  เขาระบายอารมณ์ใส่ร่างของเด็กหนุ่มผู้น่าสงสาร  เด็กหนุ่มร่างผอมมีประสบการณ์ค่อนข้างมากแล้วในตอนนี้ เขาพยายามปกป้องศีรษะของเขาและขดตัวกลมทันที  สิ่งที่เขาคิดก็คือตราบใดที่เขาสามารถทนได้ เขาอาจจะรักษาชีวิตไว้ได้

น่าเศร้า แม้ว่าบุรุษหัวโล้นจะไม่กล้าฆ่าเรย์โนลด์  แต่คนหัวโล้นกล้าฆ่าเด็กคนนี้

 “ท่านพีลขอรับ,  มันตายแล้ว”  คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆ กระซิบ

บุรุษหัวโล้นโยนแส้เปื้อนเลือดให้คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆ จากนั้นหันไปจ้องมองสายน้ำเชี่ยว และบิดขี้เกียจ  “เฮ่ย... ค่อยรู้สึกดีขึ้น  พวกเจ้าโยนเจ้าเศษสวะนี่ออกไปนอกเรือซะ  แล้วก็...ทำความสะอาดดาดฟ้าเรือด้วย”

 “ขอรับ, ท่านพีล” พวกคนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆ รีบรับคำอย่างแข็งขัน

 “ตูม!”  เสียงน้ำแตกกระจายดังขึ้น  มีอีกศพหนึ่งถูกโยนลงแม่น้ำ

เรือขนทาสแต่ละลำจะบรรทุกทาสไว้ในเรือหลายร้อยคน  และในแต่ละครั้งที่เดินทางมีทาสเกินกว่าสิบคนที่ถูกทรมานจนตาย  พวกที่ถูกคนคุมทาสทุบตีจนตายจะเป็นพวกที่มีร่างกายอ่อนแอ  คนที่มีร่างกายแข็งแรงจะสามารถอดทนได้นาน  ดังนั้นองค์การค้าทาสจึงไม่สูญเสียมากนัก

 “อีกศพหนึ่ง”  เรย์โนลด์ถอนหายใจในใจ  เขาไม่คาดเลยว่าหลังจากรอดชีวิตจากเมืองนีล เขาจะตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น

เรย์โนลด์ไม่รู้ว่าอนาคตของเขาจะกลายเป็นเช่นไร

 “เป็นทาส?”  เมื่อคิดถึงชีวิตที่มืดมนของทาส เรย์โนลด์ไม่สบายใจ

 “ไอ้รูปหล่อ, บ่นอะไรของเจ้า? หรือว่าอยากจะร่ายเวท?”  เสียงคำรามด้วยความโกรธและเสียงหวดแส้ดังขึ้นคราวหนึ่ง  แส้นั้นหวดตรงใส่หน้าของเขา

เจ็บและอาย!

คนคุมทาสเหล่านี้รู้ว่าเรย์โนลด์เป็นจอมเวทระดับเจ็ด  พวกคนคุมทาสที่น่ารังเกียจเหล่านี้ต้องการหวดแส้ใส่เรย์โนลด์  เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาสามารถทำได้ พวกเขาจะพอใจและภูมิใจมาก

 “แม่มันเถอะ!”  ตอนนี้เรย์โนลด์โกรธจริงๆ

ยิ่งทนมาก ก็ยิ่งมีแต่จะทำให้พวกนี้ย่ามใจมากขึ้น

 “โอวไม่!”  คนคุมทาสเงื้อแส้และยักคิ้ว เขาแสยะยิ้มเยาะเย้ยขณะมองดูเรย์โนลด์  “เจ้ายังจะกล้าทำหยิ่งยโสอีกหรือ?”  ขณะที่พูดเขาหวดใส่อีกหนึ่งแส้

แววดุร้ายปรากฏขึ้นในดวงตาของเรย์โนลด์ และปากของเขาพึมพำร่ายเวท

 “บึ้ม!” บอลเพลิงเป็นชุดขนาดเท่าศีรษะคนยิ่งออกมาจากร่างเรย์โนลด์ใส่คนคุมทาสสองคนอย่างรุนแรง  ในพริบตาพวกเขาโดนล้อมรอบไปด้วยบอลเพลิงมากกว่าสิบลูก

 “อ๊า!!!”  คนคุมทาสทั้งสองร้องโหยหวนอย่างทรมาน ตลอดทั้งร่างพวกเขามีไฟลุกท่วม นอกจากนี้พลังเพลิงยังมีความร้อนมากกว่าเพลิงปกติ  คนคุมทาสทั้งสองคนผิวหนังไหม้ดำอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็ขาดใจตาย

ทันใดนั้นหลังจากร่ายเวท เรย์โนลด์ก็บุกออกไปข้างนอก

แต่เพียงแค่นั้น...

 “ปัง!”  เพดานห้องขังพังถล่มเป็นรู และบุรุษตาเดียวสวมชุดยาวสีแดงลงมายืนในกลางห้อง  เพียงพริบตาเขาเข้ามาใกล้ตัวเรย์โนลด์แล้วเตะใส่เรย์โนลด์

 “ปัง”  เรย์โนลด์ถูกกระแทกไปติดที่มุมห้องอย่างแรง  เขาถ่มเลือดออกมาจากปาก

บุรุษตาเดียวชุดแดงหันกลับไปมองศพที่ดำเป็นตอตะโกทั้งสอง  จากนั้นจ้องมองเรย์โนลด์อย่างเย็นชา  “เจ้ากำลังหาที่ตาย!”  เรย์โนลด์จ้องกลับบุรุษตาเดียวชุดแดง

 “มิน่าเล่าองค์การถึงต้องมีการฝึกฝนพิเศษสามเดือน  เพราะพวกเจ้าทุกคนมันร้ายกาจนี่เอง”  บุรุษตาเดียวสบถ  การจับยอดฝีมือที่เป็นจอมเวทระดับเจ็ดมาได้ง่ายๆ นั้นยังไม่เพียงพอ ต้องทำให้พวกเขาจำฝังลึกในใจที่สุดว่าไม่อาจต่อต้านคำสั่งได้  มิฉะนั้นจะมีเรื่องที่ยุ่งยากลำบากมาก  ถ้าพวกเขาโกรธขึ้นมา พวกเขาอาจจะทุ่มเทพลังต่อต้านได้

ครู่ต่อมา...

พวกคนคุมทาสยึดจับเรย์โนลด์ที่แขนและขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่สามารถขยับได้  บุรุษผมแดงตาเดียวและคนศีรษะโล้นทั้งสองคนจ้องมองดูเรย์โนลด์

 “เจ้ารูปหล่อ!  ข้าเตือนเจ้าไปแล้วว่าเจ้าต้องทำตัวดีๆ บนเรือของข้า  แต่เจ้า เจ้าทำให้ข้าโกรธมาก”  บุรุษผมแดงตาเดียวพูดเสียงเย็นชา  “พีล, ช่วยข้าเตือนความทรงจำเขาหน่อย”

เรย์โนลด์หน้าซีดทันที

เขาจำได้ถึงการคุกคามที่บุรุษตาเดียวได้ทำกับเขามาก่อน เรย์โนลด์ผู้มีความรู้สึกหวาดหวั่นจ้องมองจนตาแทบถลน  แต่บุรุษหัวโล้นนามว่าพีลเพียงแต่หัวเราะขณะเดินเข้ามา  “จับมือข้างหนึ่งไว้ให้ข้า”  พวกคนคุมทาสจับมือของเรย์โนลด์ทันทีและกดลงกับดาดฟ้า

จากดาดฟ้าพีลดึงคีมเหล็กออกมาและใช้ตัดโซ่เหล็ก  เขากดคีมเหล็กกับนิ้วทั้งสองของเรย์โนลด์ความรู้สึกเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากนิ้วของเรย์โนลด์  หัวใจเรย์โนลด์สะท้าน

 “ฮึ่ม...” บุรุษตาเดียวแค่นเสียงเย็นชา

คีมเหล็กถูกกดลงและตัดนิ้วทั้งสองของเรย์โนลด์ง่ายดายราวกับตัดผ้า  โลหิตฉีดพุ่งออกมาขณะที่ความเจ็บแล่นไปทั้งตัวเรย์โนลด์

ความเจ็บปวดจากการถูกตัดนิ้วแย่ยิ่งกว่ากว่าถูกดาบฟันร่างของเขาเสียอีก

เมื่อได้ยินเสียงครวญคราง คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆ เริ่มตื่นเต้น  บุรุษตาเดียวแค่เสียงเย็นชา  “เจ้ารูปหล่อ, จำเอาไว้ให้ดี  วันนี้ ข้าแค่สั่งสอนเจ้าเพียงเล็กน้อย  ถ้าเจ้าไม่ยังไม่เข็ดหลาบอีก.. ข้ารับรองได้.. เจ้าจะไม่ลืมบทเรียนครั้งต่อไปแน่”  หลังจากพูดแล้ว บุรุษตาเดียวหมุนตัวเดินจากไป

ราตรีมืดมิด

เรย์โนลด์ขดตัวหนาวเหน็บอยู่ที่มุมห้อง  ร่างของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย  นิ้วของเขาถูกตัดจนถึงโคนนิ้ว  คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆ สองคนคอยจับตาเขาอย่างต่อเนื่อง  แววตาของเขาพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

เรย์โนลด์ฆ่าสหายของเขาไปสองคน  จึงเป็นธรรมดาที่คนคุมทาสเหล่านี้เต็มไปด้วยความเกลียดเขา

 “ไอ้รูปหล่อระยำ”

ทันใดนั้นเงาแส้หวดใส่บาดแผลที่มือของเรย์โนลด์ เรย์โนลด์พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อบังซ่อนอาการบาดเจ็บไว้ด้านหลังของเขา แต่แส้บางส่วนก็ยังกระทบที่บาดแผลที่มือของเขา  คลื่นความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานที่รุนแรงแผ่ออกมาจากแผล... บาดแผลเปิดออกอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเจ็บปวดที่แส้หวดใส่กระดูกนิ้วช่างเจ็บปวดแสนสาหัส  เหมือนกับว่านิ้วของเขาเพิ่งถูกตัดอีกครั้ง

 “พอได้แล้ว เลิกตีเขาได้แล้ว”  คนคุมทาสอีกคนกล่าว

ความจริง คนคุมทาสทั้งสองคนยังกลัวว่าเรย์โนลด์จะโกรธจนร่ายเวททำร้ายพวกเขาอีกครั้ง  อย่างไรก็ตาม คนคุมทาสที่เพิ่งหวดใส่เรย์โนลด์มีความรู้สึกที่ดีต่อคนคุมทาสสองคนที่ถูกฆ่าตาย เขาจึงต้องการแก้แค้นเป็นธรรมดา

 “ข้าไม่อาจปล่อยไว้แบบนี้ได้  ข้าต้องหลบหนี”  เรย์โนลด์ขดตัวกลมอยู่ที่มุมห้องรำพึงกับตัวเอง  “ถ้าขืนปล่อยให้ชีวิตเป็นแบบนี้ต่อไป  ข้าคงจะกลายเป็นบ้าจริงๆ”

เรย์โนลด์รู้ว่าต่อให้เขาอดทนได้และไม่เสียสติไปเสียก่อน สิ่งเดียวที่รอเขาอยู่ก็คือชีวิตของความเป็นทาส

 “พรุ่งนี้  พรุ่งนี้ เมื่อเรือเทียบท่า  ข้าจะเคลื่อนไหวเอง”  เรย์โนลด์ไม่มีเวลาจะสงสัย  ความจริงทุกวันที่เรือลำนี้หยุดเทียบท่า  เหตุผลเดียวก็คือเติมเสบียงอาหาร  อีกอย่างหนึ่งเป็นเพราะบุรุษตาเดียวไม่ชอบกินอาหารแห้ง  เขาชอบอาหารสดอร่อย  ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเทียบท่าเพื่อทำเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม บุรุษตาเดียวมีความระมัดระวังมาก  เมื่อใดก็ตามที่เขาขึ้นฝั่งไปกินอาหาร  เขาจะสั่งยอดฝีมือระดับเจ็ดสองคนให้คอยจับตาดูเรย์โนลด์

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เรย์โนลด์นอนอยู่บนพื้นในเวลาดึกและเขารู้สึกหนาวขึ้น  นอกจากนี้ความเจ็บปวดจากนิ้วที่ได้รับบาดเจ็บ  เขาจึงได้แต่กัดฟันทน

ท้องฟ้าเริ่มสว่างช้าๆ

คนคุมทาสหวดแส้ใส่เรย์โนลด์สองสามครั้ง  แต่เรย์โนลด์เพียงแต่ขดตัวอยู่ที่มุมห้องยอมรับการทำร้ายอย่างเงียบงัน  เขารู้ว่าเขาไม่สามารถต่อต้านได้  ครั้งแรกที่เขาต่อต้าน เขาเสียนิ้วไปสองนิ้ว  ถ้าต่อต้านครั้งต่อไป บางที..อย่างที่บุรุษตาเดียวคุกคาม  บทเรียนครั้งต่อไปเขาจะต้องไม่มีวันลืม!

เรย์โนลด์รอให้เรือเข้าใกล้ท่าอย่างเงียบงัน

หลังจากนั้นเป็นเวลานาน...

 “เราเทียบท่าแล้ว”  เสียงดังปลุกขึ้นสามารถได้ยินจากดาดฟ้าบน จากนั้นไม่นาน เสียงฝีเท้าที่สามารถได้ยินได้ดังชัดเจน  ยอดฝีมือสองคนเดินลงมา

 “พีล, พวกเจ้ายืนเฝ้าด้วย  ข้าจะไปพักสักเดี๋ยว และจากนั้นข้าจะมาเปลี่ยนกับพวกเจ้าทั้งสองคน”  เสียงของบุรุษตาเดียวดังได้ยินชัด

 “ใต้เท้าไม่ต้องห่วง”  เสียงของพีลดังรับคำเช่นกัน

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปจากเรือ  เรย์โนลด์ถอนหายใจเบาๆ และจากนั้นเขาหลับตาคิดถึงแผนการหลบหนีในใจอีกครั้ง

แผนที่อันตรายมาก  แต่เขาก็ต้องลอง

เมื่อชำเลืองมองดูคนคุมทาสสองคนที่อยู่ใกล้ๆ  เรย์โนลด์ขดตัวที่มุมห้องก้มหน้า และปากของเขาเริ่มพึมพำ