เล่มที่ 18 เทพชั้นสูง - ตอนที่ 7 แบ่งโลก

เล่มที่ 18 เทพชั้นสูง - ตอนที่ 7 แบ่งโลก

 “หนึ่งในห้าราชันย์?”  ลินลี่ย์อดหรี่ตาไม่ได้ ห้าราชันย์แต่ละคนของพิภพจองจำเกบาโดสเป็นสุดยอดฝีมือ  บลูไฟร์เป็นหนึ่งในห้าราชันย์  ในเมื่อโอดินมีชื่อว่าราชันย์โฉดเทียบเท่ากับบลูไฟร์  อย่างนั้นพลังของโอดินก็ต้องอยู่ในระดับที่น่าทึ่งเช่นกัน

 “ความตายของพี่ใหญ่และพี่รองเกี่ยวข้องกับเขาหรือ?”  ลินลี่ย์อดถามไม่ได้

 “ใช่แล้ว พี่สาม!  ท่านรู้จักพี่รองจอร์จของเราดีว่ามีพรสวรรค์ทางเวท  นอกจากนี้เขายังขยันขันแข็งในการฝึกฝน.. ร้อยปีหลังจากท่านไป เขาก็เข้าถึงระดับเซียน เขาควรจะมีชีวิตอมตะ แต่...”

หน้าของเรย์โนลด์หมองคล้ำ  เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ทำให้ใจของเขาเต็มไปด้วยความแค้นไม่มีสิ้นสุด  อย่างไรก็ตามเรย์โนลด์ข่มใจให้สงบ  เพื่อให้ตนเองสามารถเล่าเรื่องต่อไปได้  “ตอนแรกที่โอดินโจมตี  เขาบุกเมืองหลวงของจักรวรรดิยูลาน  แค่เพียงพลิกฝ่ามือ..โอดินผู้นั้นก็ทำลายวังหลวงไปครึ่งหนึ่ง  นอกจากนี้ เขายังมีบริวารกลุ่มใหญ่ ทุกคนล้วนเป็นระดับเทพทั้งนั้น!”

 “โอดินออกคำสั่ง ทุกคนที่อยู่ในวังหลวงหรือที่มีระดับเซียนจะต้องถูกฆ่า ไม่ไว้ชีวิตใครทั้งนั้น!”

 “พี่รองจอร์จถูกฆ่าที่นั่น”  เรย์โนลด์ยังคงพูดต่อไป  แต่ขณะที่เขาเล่า เขาเริ่มหลั่งน้ำตา

แม้ว่าลินลี่ย์จะเตรียมใจแล้วก็ตาม เขาก็ยังรู้สึกมึนงงในศีรษะ  เขายังจำได้ชัดว่าในบรรดาสี่พี่น้อง จอร์จน่ารักอารมณ์ดีและมักจะช่วยรับภาระอยู่เสมอ  “พี่รองตายลักษณะนั้นหรือ?”  ลินลี่ย์ไม่อยากเชื่อ  จอร์จผู้มีเป้าหมายอุดมการณ์สูงส่งตายแล้ว?

ลินลี่ย์จะกล้ำกลืนความโกรธหลังจากเพื่อนสนิทของเขาถูกฆ่าตายอย่างนี้ได้ยังไง?

 “โอดิน...ต้องตาย”  หน้าของลินลี่ย์กระด้างเหมือนเหล็ก

 “พี่ใหญ่”  วอร์ตันรีบกล่าว

 “พี่สาม” เรย์โนลด์รีบเรียกเขาเช่นกัน

 “เรย์โนลด์, เจ้า เจ้าบอกว่า...”  มีเสียงสั่นสะท้านดังขึ้น  เดเลียยืนอยู่ข้างลินลี่ย์จ้องมองเรย์โนลด์อย่างกระวนกระวาย  ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกลัวและกังวล  “เจ้าบอกว่าทุกคนหรือคนที่ระดับเซียนขึ้นไปในวังหลวงต้องถูกฆ่างั้นหรือ?  พี่ชายของข้าเป็นยังไงบ้าง?  พี่ชายข้าเป็นยังไง?”

ในตระกูลเลโอนนอกจากเดเลีย มีเพียงคนเดียวที่ถึงระดับเซียนก็คือดิ๊กซี่

เกินกว่าสองพันปีสมาชิกครอบครัวก่อนนั้นของนางคงกลายเป็นธุลีไปนานแล้ว

เดเลียหวังว่าจะได้พบกับดิ๊กซี่พี่ชายนาง เมื่อกลับมาครั้งนี้  พี่ชายที่เป็นอัจฉริยะผู้มักห่วงใยนาง

 “ดิ๊กซี่?”  เรย์โนลด์ตะลึง

 “ใช่แล้ว, พี่ชายข้า!  พี่ชายข้ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?”  เดเลียตัวสั่นไปทั้งตัว

 “เดเลีย...”  ลินลี่ย์อดกุมมือเดเลียไว้ไม่ได้  เขารู้สึกได้ชัดเจนว่ามือของนางกำลังสั่น

 “ดิ๊กซี่ตายแล้ว!”  วอร์ตันกล่าว  “เซียนสิบคนผู้อยู่ในวังหลวงถูกฆ่าตายหมด  และดิ๊กซี่เป็นหนึ่งในพวกเขา!  โอดินและบริวารของเขาอำมหิตเกินไป เขามีแม้กระทั่งเทพชั้นสูงคอยรับใช้เขา  ไม่มีทางที่กองกำลังที่ทรงพลังอย่างนั้นจะพบเจอการต่อต้านแม้แต่น้อย  แล้วเซียนจะหนีไปได้อย่างไร?”

หน้าของเดเลียซีดขาวทันที

 “พี่ชายข้าตายแล้ว?”  เดเลียก้มหน้า น้ำตาไหลนองหน้านาง

 “เดเลีย..”  ลินลี่ย์รีบกล่าว

เดเลียลืมตาทันที  นางกัดฟัน “โอดิน, ข้าต้องฆ่าเขา!”  เดเลียหันไปมองลินลี่ย์  “ลินลี่ย์...ข้าต้องฆ่าเขา  ข้าต้องทำให้ได้!!!”

 “เราต้องฆ่า  ต้องฆ่าอยู่แล้ว”  ลินลี่ย์รู้สึกว่ารังสีฆ่าฟันของตนเองกำลังคุกรุ่น

 “ไม่ ไม่ได้นะ”  เทย์เลอร์แตกตื่นจริงๆ  “ท่านแม่ ท่านพ่อ อย่าไป!  โอดินผู้นี้ทรงพลังมากจริงๆ  ตอนนั้นโอดินโจมตีปราสาทเลือดมังกร  เราได้ลอร์ดเบรุตปรากฏตัวห้ามเขา  ลอร์ดเบรุตกล่าวว่า.. แม้แต่ในพิภพชั้นสูง โอดินผู้นี้นับได้ว่าเป็นสุดยอดฝีมือ”

 “ใช่แล้ว”  เรย์โนลด์พูดอย่างแตกตื่น  “พี่สาม, ไม่ว่ายังไงอย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงดีกว่า”

 “ข้าจำได้ว่าลอร์ดเบรุตพูดบางอย่างเกี่ยวกับอสูรเจ็ดดาว  โอดินผู้นั้นนับได้ว่าเป็นอสูรเจ็ดดาว”  ซาชารีบพูดเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจำได้ชัดเจนถึงฉากภาพที่ลอร์ดเบรุตปรากฏตัวเมื่อโอดินโจมตี  พวกเขาก็เหมือนกันเต็มไปด้วยความเกลียดชังโอดิน  แต่ลอร์ดเบรุตเตือนพวกเขาอย่างจริงจังว่าโอดินทรงพลังขนาดไหน  และว่าพวกเขาจะตายถ้าพวกเขาสู้กับโอดิน

 “อสูรเจ็ดดาว?”  สายตาลินลี่ย์เป็นประกายเยือกเย็น

บีบีที่อยู่ใกล้ๆ พูดด้วยความโกรธ  “ต่อให้เป็นเทพอสูร เขาก็จะต้องตาย!”

เรย์โนลด์และคนอื่นไม่เข้าใจความหมายนี้  พวกเขาไม่เข้าใจความหมายของอสูรเจ็ดดาว และเทพอสูร

 “จริงสิ พี่ใหญ่เยลล่ะ?”  ลินลี่ย์คิดถึงเยลทันที

เยลเป็นสมาชิกของหอการค้าดอว์สัน  โอดินผนวกรวมจักรวรรดิ  แต่เยลต้องมาเกี่ยวอะไรด้วย?

 “พี่สาม!  ใจเย็นก่อน  อย่าเพิ่งด่วนโกรธเสียก่อน”  เรย์โนลด์รีบกล่าว  ขณะที่เรย์โนลด์และวอร์ตันเห็น ความกังวลที่ใหญ่ที่สุดของพวกเขาก็คือลินลี่ย์จะคลั่งและพยายามจะไปหาเรื่องโอดิน  ขณะที่พวกเขาเห็น... แม้ว่าลินลี่ย์จะเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง แต่เขาฝึกฝนมาเพียงสองพันปี  ขณะที่โอดินเป็นคนที่มีพลังมากมายมหาศาล ยังมากกว่าแอ็ดกินส์ที่ตายไปแล้วเสียอีก

 “ก็ได้ ข้าจะไม่หุนหันพลันแล่น  รีบพูด”  แม้ว่าลินลี่ย์จะพูดเช่นนี้ แต่ความโกรธก็ยังคุกรุ่นในอกเขา

ความตายของพี่รอง และความตายของพี่ชายเดเลียเช่นกัน... พวกเขาแค้น!

 “ได้, ข้าจะเล่าต่อ”  เรย์โนลด์หลับตา  เขาสูดหายใจลึกก่อนจะลืมตาอีกครั้ง  แต่น้ำตาเริ่มไหลอย่างควบคุมไม่ได้ “เมื่อพี่ใหญ่เยลยังอายุน้อย เขาไม่ได้ฝึกฝนอย่างหนัก  และเขามีพรสวรรค์น้อยสุดในสี่พี่น้องเรา.. ดังนั้นเขาจึงติดอยู่ที่จอมเวทระดับแปด  อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่ขัดขวางให้เขากลายเป็นประธานหอการค้า

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย

เขาจำได้ว่าเยลเคยพูดว่าเขาฝันว่าจะกลายเป็นประธานหอการค้าดอว์สันและฮุบกลืนอีกสองกลุ่มการค้า กลายเป็นกลุ่มการค้าที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยูลาน

 “ปีนั้น, แม้ว่าจักรวรรดิยูลานและจักรวรรดิโอเบรียนได้ฟื้นฟูอำนาจ พวกเขามียอดฝีมือน้อยเกินไป และอ่อนแอเกินไป  ในทั่วทั้งทวีปยูลาน.. มีเพียงจักรวรรดิบาลุคที่นับได้ว่าเป็นมหาอำนาจ”  เรย์โนลด์กล่าวช้าๆ “ด้วยความช่วยเหลือของเรา หอการค้าดอว์สันขยายอิทธิพลไม่หยุด เคลื่อนไหวได้ง่ายราวกับปลาได้น้ำ อีกสองกลุ่มการค้าถูกบีบถูกตัดกำลัง  ในที่สุดพวกเขาก็พังทลายและถูกหอการค้าดอว์สันกลืน  พี่ใหญ่เยลทำเป้าหมายของเขาจนสำเร็จและมีความสุขมาก  ข้าเองกับพี่รองก็อยู่พร้อมหน้ากับพี่ใหญ่เยล  และฉลองเหตุการณ์นี้เป็นพิเศษ”

ดวงตาของเรย์โนลด์เหม่อลอย

 “ปีนั้น เราสามคนฉลองด้วยกัน  เราทอดถอนใจพูดถึงโชคร้ายที่ไม่มีท่าน พี่สามอยู่ที่นี่ด้วย  มิฉะนั้นเราสี่พี่น้องคงได้ฉลองด้วยกัน”

ลินลี่ย์อดนึกถึงความทรงจำที่ฝังลึกในใจไม่ได้ ใจของเขาสั่น ลึกลงไปในจิตใจส่วนที่เขามีความรักต่อพี่น้องร่วมสาบานของเขา

 “เมื่อเราสามพี่น้องอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี  แต่...หลังจากเราแยกกันไปจัดการธุระของตนเอง ไม่นานหลังจากนั้น ราชันย์โฉดโอดินก็ปรากฏตัว  เขาแสดงความโหดเหี้ยมยึดครองใช้กำลังบังคับรวมจักรวรรดิต่างๆ ไปเป็นจักรวรรดิโอดินของเขาโดยไม่ยอมหยุดยั้ง”  เรย์โนลด์พูดด้วยเสียงเบา  “แต่โอดินก็ยังไม่พอใจแค่นั้น เขายึดหอการค้าดอว์สัน แม้ว่าหอการค้าดอว์สันจะเป็นแค่สมาคมพ่อค้า แต่ในฐานะที่เป็นสมาคมการค้าที่ใหญ่ที่สุดในทวีป..จึงมีอำนาจมหาศาลกระจายได้ทั้งทวีป”

หน้าของลินลี่ย์เริ่มบูดบึ้ง

ในอดีตเมื่อหอการค้าดอว์สันเป็นแค่หนึ่งในสามของสมาคมการค้าใหญ่ ก็ทรงอำนาจมากอยู่แล้ว เมื่อเวลาผ่านไปก็กลืนอีกสองสมาคมการค้า..ลินลี่ย์สามารถคาดคิดได้ว่าพลังแฝงที่น่ากลัวของหอการค้าดอว์สันนั้นมีมากเพียงไหน

 “หนึ่งในร่างแยกของโอดินฝึกมาทางวิถีมรณะ”  เรย์โนลด์พูดซึมเซา  “เขาควบคุมจักรวรรดิใหญ่หลายแห่งได้ง่ายเพราะเขาสามารถควบคุมวิญญาณสมาชิกสำคัญของจักรวรรดิต่างๆ ได้หลายคน ดังนั้นเขาจึงสามารถรวบรวมประเทศได้ง่าย  สำหรับพี่ใหญ่เยล วิญญาณของเขาถูกควบคุมเช่นกัน”

ลินลี่ย์อดรู้สึกเจ็บปวดใจไม่ได้

พี่ใหญ่เยลเคยถูกควบคุมครั้งหนึ่งในอดีตเช่นกัน  ตอนนั้นลินลี่ย์ช่วยพี่ใหญ่เยลไว้  แต่..ครั้งนี้เขาไม่อยู่ที่นั่น  ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเพื่อช่วยเขา

 “ในช่วงเวลาสั้นๆ ปีเดียว ด้วยความร่วมมือของเยล โครงสร้างการจัดการของหอการค้าดอว์สันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงและแทนที่ด้วยคนของโอดิน  อาจกล่าวได้ว่า นอกจากพี่ใหญ่เยลแล้วไม่มีสมาชิกของหอการค้าดอว์สันเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว นอกจากคนสำคัญที่เป็นสมาชิกระดับสูงของหอการค้าดอว์สันถูกปรับออกหมด  พวกเขาเอาคนของโอดินเข้าไปแทนที่” เสียงของเรย์โนลด์แหบแห้ง

ทันใดนั้นเรย์โนลด์จ้องมองลินลี่ย์และหัวเราะอย่างเศร้าใจ “พี่สาม, ท่านรู้ไหมทำไมโอดินถึงได้ฉายาว่าราชันย์โฉด?”

ลินลี่ย์ตะลึง

 “ทำไม?” ลินลี่ย์กล่าว

 “เพราะเขาโฉดชั่วจริงๆ!  ไม่เพียงแต่วิธีการที่เขาใช้ล้วนแล้วแต่ชั่วร้ายเท่านั้น  แต่เขายังเป็นจอมโฉดชั่ว”  เรย์โนล์ไม่สามารถความคุมเสียงตนเองได้  “หลังจากหอการค้าดอว์สันตกไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา  เจ้าบัดซบนั่นควบคุมเยลบังคับให้เขาฆ่าสมาชิกของตระกูลดอว์สันทีละคน คนแล้วคนเล่า  คนเหล่านี้รวมทั้งลูกของพี่ใหญ่เยล, ภรรยาของเขา หลานของเขา พี่น้องชาย และพี่ใหญ่เยลฆ่าพวกเขาทั้งหมด”

ลินลี่ย์หัวใจเย็นเฉียบ

 “พี่ใหญ่เยลไม่มีค่าต่อเขาอีกต่อไป  แต่เขาไม่เพียงแต่ไม่ฆ่าพี่ใหญ่เยล  เขายังปล่อยให้พี่ใหญ่เยลรู้สึกตัวและมีอิสระ!”  เรย์โนลด์พูดด้วยเสียงเบา

 “เจ้าบัดซบนั่น..สมควรตาย!”  ไอน่าที่อยู่ใกล้ๆ อดคำรามแค่นเสียงไม่ได้เช่นกัน

หน้าของลินลี่ย์ซีดขาว

 “เมื่อพี่ใหญ่เยลรู้สึกตัว  เขารู้ว่าทำอะไรลงไป  บางทียังมีสมาชิกส่วนน้อยของตระกูลดอว์สันที่ยังมีชีวิตอยู่  พวกนั้นอยู่ในพื้นที่ห่างไกลมาก  อย่างไรก็ตามสมาชิกที่อยู่ในส่วนกลาง พี่ใหญ่เยลฆ่าพวกเขาหมดไม่ไว้ชีวิตเลยสักคน  พี่ใหญ่เยลทรมานใจแทบเป็นบ้า..”

ร่างของเรย์โนลด์สั่นเล็กน้อย

ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดแทงใจ

 “แต่ว่าโอดินผนึกพลังจิตของพี่ใหญ่เยลไว้ และจากนั้นมัดเขาและตรึงเขาไว้กับต้นไม้ในวังโอดิน”  เรย์โนลด์สะอื้น เขาหลั่งน้ำตา  “เมื่อโอดินเบื่อก็จะไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ดื่มเหล้าสำราญกับการรับใช้ของนางกำนัล เมื่อเขาฟังเสียงสาปแช่งด้วยความบ้าคลั่งของเยล ดูเหมือนเขาค่อนข้างพอใจ เหมือนกับว่าเขาพอใจที่เห็นพี่ใหญ่เยลบ้าและสิ้นหวัง!”

ลินลี่ย์รู้สึกราวกับว่าศีรษะของเขาแทบระเบิด

โฉดชั่ว?

นี่ไม่ใช่แค่โฉดชั่ว นี่มันจิตวิปริต!  โอดินเป็นพวกจิตวิปริต!

หลังจากปล้นหอการค้าดอว์สันซึ่งเยลทำงานมาอย่างหนักตลอดชีวิต  โอดินนั้นให้เยลฆ่าญาติพี่น้องคนเกี่ยวข้อง แล้วคืนสติให้เยล!  โอดินมีความสุขที่ได้ยินเยลสาปแช่ง มีความสุขกับความบ้าคลั่งของเยล...

 “เมื่อข้าได้รู้เรื่องนี้ ข้าแตกตื่นรีบไปที่นั่นทันที”  เรย์โนลด์พูดขมขื่นใจ  “พี่ใหญ่เยลแทบไม่เหลือสภาพคนมีชีวิตอยู่แล้ว โอดินทรงพลังเกินไป  เขาสามารถฆ่าข้าได้ด้วยนิ้วเดียว  ดังนั้นทั้งหมดที่ข้าทำได้คือส่งสำนึกเทพเข้าไปในใจของพี่ใหญ่เยลและพูดกับเขา!”

 “ตอนนั้นใจของพี่ใหญ่เยลอยู่ในจุดที่ใกล้จะพังทลาย!  ข้าเองไม่สามารถคิดได้ว่าเขาทรมานใจขนาดไหน  เขาต้องรู้สึกตัวตลอดเวลาที่ถูกแขวนอยู่ที่นั่น  ทั้งหมดที่ข้ารู้ก็คือว่าพี่ใหญ่เยลที่เคยสง่างามร่าเริงและใส่ใจ อยู่ในจุดที่ใกล้พังทลาย”

ลินลี่ย์โกรธจัด  เขาไม่อาจพูดอะไรได้อีกต่อไป  เขาเพียงแต่จ้องมองเรย์โนลด์

 “เมื่อข้าส่งสำนึกเทพคุย พี่ใหญ่เยลตอบสนองเล็กน้อยมาก  แต่เขาพยายามพูดย้ำ “ข้าทำบาป”  “ข้าเป็นคนบาป”  เรย์โนลด์เสียงสั่น  “เขาขอร้องข้าให้ฆ่าเขา  เขาถูกแขวนและพลังเวทถูกผนึกไว้ เขาไม่สามารถฆ่าตัวเองได้  เขาต้องการให้ข้าฆ่าเขา! เพื่อปลดปล่อยเขาจากเรื่องทั้งหมด!”

ลินลี่ย์ตัวสั่น

 “ข้าเห็นด้วย”  เรย์โนลด์พูดเสียงเบา  “พี่ใหญ่เยลบ้าไปแล้ว  ข้าไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนั้นมาก่อน”

 “ก่อนเขาตาย พี่ใหญ่เยลบอกข้าว่าโอดินแข็งแกร่งเกินไป ทรงพลังมากกว่าเทพชั้นสูงคนก่อนอย่างแอดกินส์  หลังจากนั้นเขาบอกสิ่งหนึ่งกับข้า  “น้องสี่, ไม่ว่ายังไง เจ้ากับน้องสามไม่ต้องแก้แค้นให้ข้า  อย่าพยายามแก้แค้นให้ข้า!” ตอนนี้หน้าของเรย์โนลด์เต็มไปด้วยน้ำตา

ลินลี่ย์ยืนตะลึงนิ่งกับที่

 “เจ้ากับน้องสาม ไม่ว่ายังไงไม่ต้องล้างแค้นให้ข้า  อย่าพยายามล้างแค้นให้ข้า!!!”

พี่ใหญ่เยลใกล้จะตายดูเหมือนตะโกนก้องในหูของเขา  “บึ้ม!” ใจของลินลี่ย์ว่างเปล่าสิ้นเชิง  แต่เขารู้สึกเหมือนกับว่ามีระเบิดผ่านเข้ามาในใจ

 “อ๊าคคคค!”  ลินลี่ย์คุกเข่ากับพื้น เปล่งเสียงคำรามหวนไห้จากลำคอ

 “พี่สาม”  เรย์โนลด์เข้ามาประคองลินลี่ย์ขึ้น

เขาคาดได้ว่าลินลี่ย์หดหู่ใจมากเพียงไหน...เพราะเมื่อเรย์โนลด์เห็นพี่ใหญ่เยลอยู่ในสภาพน่าหดหู่ เรย์โนลด์รู้สึกทรมานใจ ทั้งเขายังฆ่าเยลด้วยมือเขาเอง เพื่อปลดปล่อยเยล

ลินลี่ย์คุกเข่าอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้น  ตาของเขาแดง และตลอดร่างของเขากำลังสั่น  เขาคำราม  “โอดิน!!!  ข้าจะต้องทำให้เจ้าเป็นบ้าและทรมานใจเช่นกัน!  ข้าจะทำให้เขาตกใจ! จะทำให้เขาตาย!!!”  เสียงของลินลี่ย์ดูเหมือนถูกเค้นออกมาขณะบดฟันในปากของเขา