เล่ม 18 เทพชั้นสูง - ตอนที่ 9 ต่อสู้!

เล่ม 18 เทพชั้นสูง - ตอนที่ 9 ต่อสู้!

 “ลินลี่ย์ บาลุค?” โอดินรู้ทันทีว่าคนผู้นี้เป็นใคร  ชื่อเสียงของลินลี่ย์ในทวีปยูลานยิ่งใหญ่มาก  ในแง่สถานะ เขามีระดับที่สูงยิ่งกว่าเทพสงครามและมหาพรตที่อยู่มาในอดีต  ที่สำคัญความสำเร็จของลินลี่ย์กลายเป็นตำนานเช่นกัน

หน้าของโอดินซีดเผือด และเขาจ้องมองลินลี่ย์และกัดฟันพูด “เจ้ากล้ามาเองเชียวหรือ”

 “ถ้าข้าไม่มา แล้วข้าจะฆ่าเจ้าได้ยังไง?”  เสียงของลินลี่ย์เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

 “ฮ่า..ฮ่าฮ่า..” โอดินโกรธจัดจนหัวเราะ

ความตายของน้องชายและลูกชายของเขาทำให้ความโกรธของโอดินพุ่งทะยานเต็มท้องฟ้า  นอกจากนี้เขารู้ว่าลินลี่ย์มีความสำเร็จ  สองพันกว่าปีที่แล้ว ลินลี่ย์เป็นแค่เทียมเทพ  ขณะที่โอดินเห็นว่าไม่ว่าลินลี่ย์จะมีพรสวรรค์อย่างไรก็ตาม อย่างมากเขาก็กลายเป็นเทพชั้นสูง  ยังจะหลอมรวมเคล็ดความรู้ลึกลับได้หรือ?

นั่นไม่ใช่เรื่องที่สามารถทำได้ในช่วงเวลาสั้นๆ แค่นั้น

ในทันทีที่โอดินหัวเราะด้วยความโกรธ พลันร่างของเขาเปลี่ยนสภาพเป็นพร่าเลือน มาปรากฏอยู่หน้าลินลี่ย์ พร้อมกับเสียงโครม ร่างของลินลี่ย์ถูกกระแทกปลิวออกมานอกตำหนัก  โอดินหัวเราะเย็นชาและพุ่งออกไปข้างนอกตำหนักแล้วบินออกไปด้วยเช่นกัน

 “ลินลี่ย์กับจักรพรรดิโอดินกำลังสู้กัน....”

ทันใดนั้น อำมาตย์เสนาบดีภายในท้องพระโรงกรูกันออกมาข้างนอก  แม้แต่ข้างนอกตำหนักก็มีสาวใช้และมหาดเล็กวิ่งออกมาเช่นกัน  ทุกคนมองดูบนท้องฟ้าหวังว่าจะเห็นลินลี่ย์และโอดิน  แต่พวกเขาไม่เห็นอะไรเลย

 “ฝ่าบาทกำลังสู้กับปรมาจารย์ลินลี่ย์.. เจ้าคิดว่าใครจะชนะ?”  พวกอำมาตย์เสนาบดีปรึกษากันเอง

 “ด้วยพลังคลื่นฝ่ามือของฝ่าบาทสามารถทำลายวังของจักรวรรดิยูลานเดิมหายไปครึ่งหนึ่ง  ด้วยพลังของเขา...เขาจะต้องชนะแน่นอน”

 “ปรมาจารย์ลินลี่ย์หายไปสองพันปี ด้วยพรสวรรค์ของเขา  เขาย่อมทรงพลังมากขึ้นแน่นอน”

ขณะที่เสนาบดีหลายคนกำลังพูดคุยกันเอง  ทันใดนั้นมีเสียงระเบิดดังน่ากลัวดังมาจากมุมหนึ่งของตำหนัก

บึ้ม!

จากในที่ไกล ตำหนักหลังหนึ่งถูกระเบิดทันที ส่งผลให้เศษหินและอิฐนับไม่ถ้วนพุ่งออกไปทุกทิศทางด้วยความเร็วสูง  เมื่อเศษหินเหล่านี้กระแทกใส่ผนังตำหนักที่ห่างออกไปร้อยเมตร จะกระแทกเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ เสียงกรีดร้องนับไม่ถ้วนดังได้ยินชัดเนื่องจากนางกำนัลและมหาดเล็กที่ถูกสะเก็ดหินเหล่านั้นกระแทกใส่ บางคนศีรษะถูกกระแทกแหลกเหลว บางคนแขนขาขาดกระจัดกระจาย...

แต่เหล่าเสนาอำมาตย์ยังคงมองดูท้องฟ้าต่อไป

ขณะที่ราชทูตเหล่านั้นถูกทหารล้อมอยู่ในตำหนัก  พวกเขากำลังมองดูเช่นกัน

ในอากาศเหนือวังหลวงจักรวรรดิโอดิน  ลินลี่ย์กับโอดินหยุดชะงัก  ลินลี่ย์อยู่ในร่างแปลงมังกร  ทั่วทั้งร่างของเขาปกคลุมไปด้วยเกล็ดมังกร  เขาจ้องมองโอดินด้วยดวงตาสีทองเข้ม  ขณะที่โอดินจ้องมองหน้าของเขาด้วยแววตาเหลือเชื่อ  “เป็น...เป็นไปไม่ได้  เป็นไปไม่ได้!”

การปะทะโจมตีกันทำให้โอดินตะลึงไปหมด

 “พลังโจมตีวัตถุ?”  ลินลี่ย์พูดเย็นชา  “ข้าเข้าใจว่าเจ้าเชี่ยวชาญในวิถีมรณะ  ทำไมเจ้าไม่ใช้พลังโจมตีเหล่านั้น?”  ลินลี่ย์ตระหนักหลังจากผลัดกันโจมตีใส่โอดินว่าคนผู้นี้ใช้เพียงกฎธาตุลมและแผ่รัศมีธาตุลมเช่นกัน  ไม่มีร่องรอยของกลิ่นอายวิถีมรณะเลย

เท่าที่ลินลี่ย์ทราบ....

โอดินผู้นี้มีฉายาว่าราชันย์โฉดเป็นยอดฝีมือผู้เชี่ยวชาญวิถีมรณะ

โอดินกัดฟันจ้องมองลินลี่ย์เขม็ง  “สู้กับเจ้าข้าไม่จำเป็นต้องใช้เลย! ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าความเสียใจเป็นยังไง!”  หลังจากพูดจบ ร่างของเขาเคลื่อนไหวเหมือนพายุหมุนทันทีแผ่พลังออกไปอย่างไม่มีทิศทาง  โอดินอยู่ในใจกลางพายุหมุนบุกเข้าหาลินลี่ย์ด้วยรัศมีพลังที่สามารถทำลายล้างโลกได้ฝ่ามือคมมีดที่ทรงพลังฟาดถูกร่างลินลี่ย์...

 “แครก...”

รอยแตกปรากฏในมิติอากาศอย่างเห็นได้ชัด.... แต่พิภพโลกธาตุนี้ เทพชั้นสูงก็สามารถทำให้มิติแตกแยกที่นี่ได้อย่างง่ายดาย

 “น่าขัน” ลินลี่ย์ไม่แม้แต่จะหลบ  เขาแค่พุ่งเข้าหาโอดิน ปล่อยให้ฝ่ามือคมมีดฟาดใส่ร่างเขา

 “แคล้ง!!!”

เมื่อฝ่ามือคมมีดฟาดใส่ร่างลินลี่ย์ เสียงโลหะดังได้ยินชัด  แนวสีขาวจางๆ ปรากฏอยู่บนเกล็ดของลินลี่ย์  แต่ก็เพียงแค่นั้น  นี่ทำให้โอดินตะลึงอย่างสิ้นเชิง เขาอ้าปากค้าง  แต่ลินลี่ย์ฉวยโอกาสใช้กรงเล็บมังกรคว้าไหล่ขวาของเขาแล้วบิดกระชากอย่างรุนแรง

ควากกก

เลือดเนื้อกระเซ็นไปทั่วทุกที่  ขณะที่แขนขวาขาดออกมาโดยตรง

 “ควั่บ!”  หางมังกรตวัดเข้ามาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า

โอดินรีบหลบ แต่แม้เขาจะเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว แต่ก็มีบาดแผลลึกทิ้งไว้ที่เอวของเขา มีเลือดหยดออกมาจากเอวเขา  โอดินตะลึงมองลินลี่ย์  “ร่างของเจ้าแข็งขนาดนั้นได้ยังไง...”  เขาพึมพำ ขณะที่แผลของเขาสมานตัวอย่างรวดเร็ว  เพียงแต่ ต้องใช้เวลามากกว่าแขนที่ถูกตัดจะงอกขึ้นมา

 “อ่อนแอเกินไป  อ่อนเหลือเกิน!”

ลินลี่ย์พูดอย่างใจเย็น  ขณะเดียวกัน เขาคลายแขนขวาปล่อยให้แขนขวาที่ถูกฉีกขาดของโอดินร่วงลงจากท้องฟ้าและกระแทกกับพื้นวังหลวง  พลังโจมตีวัตถุที่โอดินใช้ โดยสร้างเป็นพายุทอร์นาโดทำให้เกิดพลังทำลายล้างในวังหลวง  พวกเสนาบดีเหล่านั้นมีหน้าสกปรกมอมแมมเพราะเศษธุลีจากวังที่หักพัง  พวกเขาต่างหลบซ่อนอยู่ด้านหลังราชองครักษ์

 “เป็นไปไม่ได้!”  โอดินตะโกนและพุ่งเข้าหาอีกครั้ง  ทั่วทั้งร่างของโอดินเปลี่ยนไปเป็นรูปดาบเลือนราง และเงาดาบยักษ์นั้นฟันใส่ลินลี่ย์โดยตรง

ลินลี่ย์หัวเราะอย่างสงบเยือกเย็น  ทันใดนั้นความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากทันที  ขณะที่หลบพลังโจมตีดาบยักษ์นี้  ขณะเดียวกันเขาใช้กรงเล็บตะกุยใส่ใบหน้าของโอดิน  ก้อนเนื้อขนาดใหญ่ถูกตัดออกมาจากใบหน้าของโอดินและเขาถูกกระแทกปลิวกลับไปข้างหลัง

 “ช้าเกินไป”  ลินลี่ย์ยังคงพูดต่อ  หลังจากกลายเป็นเทพชั้นสูง  ความเร็วของลินลี่ย์ก้าวหนึ้นเช่นกัน  โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยร่างมังกรที่ทรงพลังของเขา  ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นมากมายกว่าร่างแยกธาตุลมของโอดิน  โอดินไม่สามารถสู้ตอบโต้ได้เลยแม้แต่น้อย  ที่สำคัญโอดินปัจจุบันนี้เพียงใช้แต่ร่างแยกธาตุลมของเขา  ไม่ใช่ร่างแยกวิถีมรณะซึ่งแข็งแกร่งที่สุด

โอดินหันไปจ้องมองลินลี่ย์  ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธ  เขาไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้!

 “เขาแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ได้ยังไง?”  โอดินไม่อยากเชื่อ

 “ร่างแยกวิถีมรณะของเจ้าอยู่ที่ไหน?”  แม้ขณะที่ลินลี่ย์พูดออกมา  ลินลี่ย์ปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าโอดินและตวัดขาขวาที่คมเหมือนมีดใส่คอของโอดิน  โอดินหวาดผวาถอยหลังทันที  แต่แม้ว่าเขาจะสามารถหลบพลังเตะได้  ก่อนที่เขาจะมีโอกาสสูดหายใจ  มีเสียงดังปังทันที โอดินถูกหางของลินลี่ย์ฟาดใส่เข้าที่เอวของเขา

ร่างของโอดินขาดเป็นสองท่อน  กระดูกและเครื่องในของเขาไหลออกมาจากท้องของกายท่อนบน

ร่างกายท่อนบนกระเด็นถอยหลัง

 “เจ้าทรงพลังมากนักไม่ใช่หรือ?”  เสียงของลินลี่ย์ดังขึ้น

 “ปัง!”  หมัดของลินลี่ย์กระแทกใส่อกของโอดินทำให้แผลปริแตกออกเหมือนดิน ยุบลงไปตามพลังหมัดของลินลี่ย์  เลือดเนื้อกระเด็น  อย่างไรก็ตามร่างท่อนร่างเริ่มงอกขึ้นอย่างรวดเร็ว  และแขนซ้ายของเขาเหวี่ยงใส่ร่างลินลี่ย์อย่างรุนแรง

 “เจ้ามีฉายาว่าราชันย์โฉดไม่ใช่หรือ?”

 “ปัง!”  ขาข้างหนึ่งเตะใส่แขนที่เหลือ ส่งผลให้โอดินกระเด็นออกไปอีกครั้ง

 “ไหนว่าเจ้าจะทำให้ข้ารู้สึกเสียใจไม่ใช่หรือ?”

ลินลี่ย์ใช้ฝ่ามือคว้าหัวของโอดินและโอดินถูกขว้างพุ่งราวกับลูกศรกระแทกลงพื้นศิลาเสียงดังปังทำให้พื้นสั่นสะเทือนและแตกแยก  ขณะที่ตัวโอดินจมลงไปในพื้นทั้งหมด

ลินลี่ย์ค่อยๆ ลอยตัวลงมายืนที่พื้น

 “เข้ามาสิ  ถ้าเจ้ายังไม่ตายเพราะแค่นั้น”  ลินลี่ย์พูดอย่างใจเย็น

ตั้งแต่แรกเริ่มลินลี่ย์ละเว้นจากการใช้ไม้ตายสังหาร ถ้าโอดินตายง่ายดายเกินไปนั่นถือเป็นการให้ความเมตตาเขามากเกินไป  ลินลี่ย์จำได้ชัดเจนว่าโอดินทรมานพี่ใหญ่เยลของเขายังไง

มีคนหลายคนที่กำลังมองดูการต่อสู้ครั้งนี้  และมียอดฝีมือระดับเทพหลายสิบคนในวังหลวงของจักรวรรดิโอดิน  นี่คือบริวารของโอดินทั้งหมด  พวกเขาจ้องมองอย่างเหลือเชื่อ ราชันย์จอมโฉดผู้ไร้เทียมทานของพวกเขาถูกย่ำยีถูกต้อนฝ่ายเดียวโดยมิอาจตอบโต้ได้เลย

 “ฝ่าบาท...”  เหล่าเสนาบดีตะลึงไปกันหมด

 “ฮึ่ม... จักรวรรดิโอดินของพวกเจ้าจบสิ้นแล้ว!”  พวกทูตที่ถูกรายล้อมของจักรวรรดิบาลุคเงยหน้ามอง

ขณะนี้เอง กลุ่มคนที่กำลังมองการต่อสู้นี้จากที่ไกลก็บินเข้ามาสมทบเช่นกัน  เป็นบีบี วอร์ตัน เทย์เลอร์ และคนอื่น  พวกเขาทุกคนบินเข้ามาในวังหลวง สำหรับพวกเขาวังหลวงเป็นที่ให้พวกเขาเตร็ดเตร่ได้ตามพอใจ  ไม่มีใครหยุดพวกเขาได้

เรย์โนลด์มองดูการต่อสู้ อดยกมือปาดน้ำตาไม่ได้  “พี่ใหญ่, พี่รอง โอดินกำลังจะตาย ความตายของท่านได้รับการชำระแค้นแล้ว!”

ตอนนี้ในใจกลางสนามต่อสู้พื้นดินมีรอยแตกแยกเต็มไปหมด  มีร่างๆ หนึ่งค่อยๆ ตะเกียกตะกายออกมาจากภายในรอยแยกนั้น เป็นโอดิน  ร่างของโอดินเริ่มฟื้นฟูแล้วในตอนนี้  แต่ตาของเขาเต็มไปด้วยแววโกรธแค้นและเหลือเชื่อ

 “ยังมีไม้ตายสูงสุดอื่นอีกไหม?”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเย็นชา

ขณะที่เขาพูดร่างลินลี่ย์ก้าวเข้ามาหาทันที  ด้วยความเร็วขนาดนั้นแม้ว่าโอดินจะดิ้นรนหลัง แต่ขาของลินลี่ย์เตะใส่หว่างขาของเขาอย่างรุนแรง  เสียงระเบิด เสียงฉีกขาดสามารถได้ยินได้ พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของโอดินขณะที่ร่างของเขาปลิวกระแทกกับพื้นอีก

 “ร่างแยกวิถีมรณะของเจ้าอยู่ที่ไหน?”  ลินลี่ย์จ้องมองอย่างไม่แสดงความรู้สึก  “อะไรกัน, หรือว่าเจ้าตั้งใจจะสละร่างแยกธาตุลมมากกว่าจะเรียกร่างแยกวิถีมรณะออกมา?”  เท่าที่ลินลี่ย์เห็นร่างแยกธาตุลมของโอดินนี้ไม่ค่อยแข็งแกร่งนัก  เป้าหมายที่แท้จริงของลินลี่ย์เป็นร่างแยกวิถีมรณะของโอดิน

 “เจ้า...เจ้า....”  โอดินจ้องมองลินลี่ย์ด้วยความเกลียดชัง

เขาต้องการฆ่าลินลี่ย์  แต่เขาไม่มีความสามารถ

 “ลินลี่ย์!  เจ้าอำมหิตนัก  เจ้าจะต้องถูกฉีกเป็นชิ้นแน่”  โอดินพูดด้วยความแค้น  “แต่เจ้าจะไม่สามารถฆ่าข้าได้!”  ขณะตะโกนเขากลายเป็นร่างแยกพันร่างกระจายหนีไปทุกทิศทาง  “นี่คือวิชาร่างมายาของกฎธรรมชาติธาตุลม  เมื่อเห็นเช่นนี้ลินลี่ย์ไม่ขยับ

ทันใดนั้น....

รัศมีสีเหลืองเลือนรางแผ่ออกไปในระยะพันเมตรทันทีและแรงดึงดูดที่น่ากลัวส่งผลต่อร่างมายาของโอดินทุกร่าง  แต่แน่นอนว่าคนอื่นที่อยู่ในพื้นที่นี้ เช่นนางกำนัล บ่าวไพร่ เรย์โนลด์ บีบีและคนอื่นไม่ได้รับผลแม้แต่น้อย “ปัง  ปัง”  เสียงระเบิดดังต่อเนื่องสามารถได้ยินได้  ขณะที่ร่างเงาเริ่มระเบิดจากภายในจากแรงกดดันที่น่ากลัว!  พลังแรงระเบิดทำให้หินพื้นของวังหลวงและผนังของตำหนักเสียหายจากแรงระเบิด เกิดเป็นภาพสับสนอลหม่าน

วิชาที่ทรงพลังที่สุดของลินลี่ย์  สนามพลังศิลาดำ!  แรงดึงดูดดึงเข้าหาโดยมีลินลี่ย์เป็นจุดศูนย์กลาง!

มีเพียงหนึ่งในร่างมายาทั้งหลายของโอดินที่ไม่ระเบิดนั่นคือร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ธาตุลม

นี่เป็นเรื่องธรรมดา  หลังจากกลายเป็นเทพชั้นสูงสนามพลังศิลาดำของลินลี่ย์มีพลังเพิ่มอีกสิบเท่า มากกว่าในอดีตเสียอีกในพื้นที่แรงดึงดูดที่น่ากลัวเช่นนั้นต่อให้เป็นอสูรเจ็ดดาวก็ยังพบว่ายากจะต่อต้าน  ถ้าร่างอ่อนแอเกินไปก็จะไม่เพียงแต่ร่วงตกลงมาอย่างเดียว  แต่จะ

สลายและระเบิดออกมาจากภายใน

ร่างที่เกิดจากพลังงานที่บริสุทธิ์จะต้องมั่นคง  ถ้าความเสถียรได้รับผลกระทบและไม่สามารถทนต่อแรงดึงดูดเช่นนั้นได้ ผลประการเดียวก็คือสลายระเบิดจากภายใน

 “แครก...”  โอดินหวาดกลัวพยายามจะต่อต้านแรงดึงดูด  แต่ร่างของเขายังคงลงมาหาลินลี่ย์

 “นี่...นี่...”  โอดินไม่กล้าเชื่อ

 “อะไรกัน เจ้ายังไม่เปิดเผยร่างแยกวิถีมรณะของเจ้าอีกหรือ?”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น  เขาส่งสำนึกเทพตรวจสอบดูแล้วครอบคลุมไปทั้งทวีปยูลาน  แต่ลินลี่ย์ไม่สามารถพบหรือรู้สึกถึงรัศมีของร่างแยกวิถีมรณะของโอดิน

 “ข้าขอชื่นชมเจ้า”  โอดินกลับมาเยือกเย็นได้  “ในสองพันปีเจ้ากลับกลายเป็นทรงพลังมากมาย  สนามพลังดึงดูดของเจ้าน่าเกรงขามจริงๆ  เอาเลยมาฆ่าข้าได้...”  โอดินเลือกจะไม่สู้ตอบโต้  ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการสู้  แต่เขาเข้าใจว่าไม่สามารถทำได้

ดังนั้นเขาเลือกยอมตาย!

 “เจ้าต้องการตาย?”

ลินลี่ย์แค่นเสียง  “เจ้าลืมสิ่งที่เจ้าทำกับพี่ใหญ่เยลของข้าไปแล้วใช่ไหม?”

หน้าของโอดินตะลึงขณะมองดู

 “ครืน...”  กระแสพลังวิญญาณกระจายออก และพลังปั่นป่วนวิญญาณส่งผลกระทบต่อวิญญาณของโอดิน  วิชาปั่นป่วนวิญญาณของลินลี่ย์ในตอนนี้ทรงพลังมากนัก.. ในฐานะเป็นเทพชั้นสูงเขาสามารถทำให้อสูรห้าดาวและหกดาวตกอยู่ในอาการมึนงงได้

และแน่นอน...

ตาของโอดินเริ่มหมองและไร้ประกายชีวิต

 “อย่างนั้นจริงๆ แล้วเขามีพลังระดับอสูรห้าดาวเท่านั้น  ส่วนใหญ่เขายังไม่เข้าใกล้พลังอสูรหกดาวด้วยซ้ำ”  ลักษณะของลินลี่ย์เปลี่ยนไปและกลับคืนเป็นร่างมนุษย์  ขณะเดียวกันเขาสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวอีกครั้งหนึ่ง

โอดินเพียงแต่ยืนนิ่งอยู่กับที่

ลินลี่ย์หันไปมอง เขากวาดตามองวังหลวงจากนั้นพูดเสียงดังชัดเจน  “โอดินไม่มีทางสู้ตอบโต้ได้อีกแล้ว”  ขณะที่เขาพูด ขณะที่เขาพูดลินลี่ย์เตะโอดิน และโอดินเหมือนกับหุ่นกระบอกถูกเตะล้มกับพื้นไม่เคลื่อนไหวอีกเลย

ยอดฝีมือที่เห็นฉากภาพนี้พากันตกตะลึง  เห็นได้ชัดว่า...โอดินไม่มีสติ

 “ตอนนี้...พวกเทพทั้งแปดสิบสองคนในวังหลวงออกมาให้หมด  ถ้าใครไม่ออกมา คนที่จะตายคนต่อไปก็คือเจ้า”  เสียงเย็นชาของลินลี่ย์ดังขึ้น  ขณะที่เขายังคงพูด เขาส่งสำนึกเทพเข้าไปในใจของเทพทั้งแปดสิบสองคน  ทั้งแปดสิบสองคนเดิมทีเป็นบริวารของโอดิน ตอนนี้บินออกมาด้วยความตื่นกลัวทันที

ลินลี่ย์กวาดสายตากลับมามองโอดิน

 “ตาย? แน่ใจว่าข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างทรมานและอับอาย”  สายตาของลินลี่ย์เย็นชาและไร้ความรู้สึก