บทที่ 65 บดขยี้ด้วยวิชาเซียน

บทที่ 65 บดขยี้ด้วยวิชาเซียน

หลังจากได้ยินทั้งสองคนรายงานระดับการฝึกปรือของพวกเขา ผู้ชมก็เริ่มพูดคุยกันเบาๆ แต่พวกเขาก็ไม่ตกใจเกินไป

 

ในเก้าแคว้นแผ่นดินใหญ่การต่อสู้ประลองฝีมือระหว่างคนสองคนสามารถดำเนินต่อไปได้ตราบใดที่ความแตกต่างในฐานการฝึกปรือไม่เกินสามระดับ

ถ้ามันสูงกว่านี้ การประลองจะไม่มีความหมายใดๆ เพราะหนึ่งในนักสู้ไม่จำเป็นต้องแสดงเคล็ดวิชาใดๆ พวกเขาสามารถใช้กำลังล้วนๆ เพื่อพิชิตฝ่ายตรงข้ามได้

เฉิงจวินมีความมั่นใจมากอยู่แล้ว ตอนนี้เมื่อเขาได้ยินว่าซุนม่ออยู่เพียงระดับแรกของขอบเขตจุดอัคคีผลาญโลหิต เขาก็ยิ่งรู้สึกเช่นนั้น เขาแสดงท่าทีของยอดฝีมือและกระดกปลายดาบชี้ไปที่ซุนม่อ

“อาจารย์ซุน เชิญโจมตีก่อน!”

ซวนหยวนพ่อสนใจการต่อสู้เป็นอย่างมาก หลังจากได้ยินชื่อของซุนม่อเขาเดินผ่านฝูงชนเพื่อดูสถานการณ์

“เชิญเจ้าก่อน!”

ซุนม่อปฏิเสธอย่างเกรงใจเขาชื่นชมท่าทางของเฉิงจวินอย่างเงียบๆ ข้อมูลจาก เนตรทิพย์แสดงให้เห็นว่าเฉิงจวินกำลังฝึกฝนวิชาดาบทลายวิญญาณและมีความชำนาญในการป้องกัน

นี่หมายความว่าเคล็ดการต่อสู้ของเฉิงจวินอยู่ที่การป้องกันและตอบโต้ ถ้าซุนม่อโจมตีก่อน ก็จะเป็นประโยชน์กับเฉิงจวินแทน

“ซุนม่อฐานการฝึกปรือของข้าสูงกว่าของเจ้า เจ้าสามารถโจมตีก่อนได้”

เฉิงจวินหัวเราะแสดงบุคลิกที่เอื้อเฟื้อให้ทุกคนเห็น

“ไม่เอาน่า! ข้าจะไม่บอกใครว่าเจ้ามีความถนัดในการตั้งรับ”

ซุนม่อพูดอย่างตรงไปตรงมา

เสียงโห่ร้องดังขึ้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉิงจวินแข็งทื่อขณะที่เขารู้สึกตกใจ เจ้าหมอนี่รู้ได้อย่างไรว่าเขาถนัดอะไร? ไม่มีใครสามารถบอกได้ด้วยการมองดูเขาใช่ไหม?

ซุนม่อไม่ใช่ครูที่ดี ทำไมการตัดสินของเขาถึงได้ดีมากขนาดนี้?

เมื่อเฉิงจวินกำลังคิดหาวิธีปฏิเสธซุนม่อ และควรเริ่มโจมตีก่อนหรือไม่ ซุนม่อก็ลงมือไปแล้ว การโจมตีของซุนม่อราวกับลูกศรที่แหลมคมพุ่งเข้าใส่!

ติง!

ดาบไม้มะเกลือสีดำกับดาบอีกฝ่ายชนปะทะกัน

“เจ้าเล่ห์นัก!”

กู้ซิ่วสวินเบ้ปาก จากการแสดงออกในทันทีของเฉิงจวิน นางสามารถบอกได้ว่าซุนม่อพูดถูก แต่เห็นได้ชัดว่าซุนม่อไม่สนใจการโจมตีเป็นอันดับแรกหรือครั้งที่สอง กล่าวอีกนัยหนึ่งมันหมายความว่าคำพูดของเขาก่อนหน้านี้คือการเบี่ยงเบนความสนใจของเฉิงจวินและเริ่มการโจมตีแบบลอบโจมตี

“เฮอะ แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อย!”

เกาเปินเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ใบหน้าของจางหลาน ยังคงไร้ซึ่งการแสดงออก

หลังจากการโจมตีสำเร็จ ดาบไม้ของซุนม่อก็พลิกกลับ และเงาของดาบก็แยกออก ครอบคลุมเฉิงจวิน

เจ้าของร่างซุนม่อคนก่อนได้ฝึกฝนดาบพิรุณหลั่งรินมาประมาณเจ็ดปีแล้ว และฝีมือดาบได้รวมเข้ากับสัญชาตญาณของเขา นี่คือเหตุผลที่ซุนม่อสามารถปลดปล่อยมันออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

เฉิงจวินสูญเสียความได้เปรียบของผู้เสนอให้บุกก่อนก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ในท้ายที่สุด หลังจากประดาบกันสองสามครั้ง เขาก็เริ่มผ่อนคลาย การโจมตีของซุนม่อไม่มีพลังเลย

(ข้าสามารถชนะได้อย่างง่ายดาย!)

เฉิงจวินเต็มไปด้วยความมั่นใจอีกครั้งทันที เขาไม่รีบร้อนที่จะโจมตีและกำลังรอโอกาสที่ดีที่สุดในการเอาชนะซุนม่อด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

ใช่. เขาไม่ต้องการเพียงแค่ชนะ เขาต้องการชนะอย่างสวยงามเพื่อให้ทุกคนปรบมือให้เขา

นักเรียนส่วนใหญ่มารวมตัวกันเพื่อชมการแสดงดีๆ อย่างไรก็ตาม จากการพิจารณาของผู้บริหารโรงเรียน พวกเขาสามารถตัดสินได้แล้วว่าใครจะชนะหรือแพ้ ดังนั้นการแสดงออกทางสีหน้าของพวกเขาจึงแตกต่างกันไปตามฝ่ายที่พวกเขาสนับสนุน

“เขาพูดได้ค่อนข้างดี แต่กลับกลายเป็นว่าเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากเศษสวะ!”

เฝิงเจ๋อเหวินไม่คิดว่าซุนม่อจะอ่อนแอขนาดนี้ ดาบเหนือสายรุ้งของเขาไม่เลว แต่ถ้าเขาต้องการชนะโดยพึ่งพาวิชานั้น ก็ยังไม่เพียงพอ

จางฮั่นฟูยืนกอดอกรอดูซุนม่อพ่ายแพ้ เขาเข้าใจเจตนาของเฉิงจวิน อย่างไรก็ตาม การได้รับความชื่นชมจากจางฮั่นฟูไม่ใช่เรื่องง่าย เว้นเสียแต่ว่าเฉิงจวินตัดสินใจที่จะทำให้แขนขาของซุนม่อพิการ

อย่างไรก็ตามอันซินฮุ่ยจะป้องกันเรื่องแบบนั้นอย่างแน่นอน!

ความสนใจของจางฮั่นฟูมุ่งไปที่อันซินฮุ่ย เขาจะยับยั้งขัดขวางนางอย่างแน่นอน กล่าวอีกนัยหนึ่งหมายความว่าซุนม่อจะต้องพิการเพื่อที่เขาจะได้ระบายความโกรธออกมาบ้าง

ในช่วงสามปีที่ผ่านมาไม่มีใครกล้าพูดแบบนั้นกับเขา ซุนม่อต้องชดใช้สำหรับความเย่อหยิ่งของเขา

เหลียนเจิ้งส่ายหัวอย่างนึกไม่ถึง ไม่มีทางที่ซุนม่อจะชนะ

พูดตามตรงซวนหยวนพ่อรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นสถานการณ์ ไม่ว่าท่าทางของซุนม่อจะน่าเกรงขามเพียงใด หากความแข็งแกร่งของเขามีเพียงเท่านี้ มันก็ยังไม่เพียงพอ

อันซินฮุ่ยไม่ได้พูดอะไร ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

ผู้ชมต่างนิ่งเงียบและได้ยินเพียงเสียงอาวุธกระทบกันเท่านั้น

“นี่คือความรู้สึกของการต่อสู้?”

หัวใจของซุนม่อเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ และความรู้สึกตื่นเต้นปรากฏขึ้นในหัวใจของเขา ความรู้สึกนี้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา ทำให้เขารู้สึกอยากจะโก่งคอคำราม

ในฐานะลูกผู้ชาย เขาจะไม่รักการต่อสู้ได้อย่างไร?

ในอดีตซุนม่อเคยสัมผัสความสุขในการต่อสู้ผ่านเกมและภาพยนตร์เท่านั้น แต่ตอนนี้เขาสามารถสนุกกับมันได้ด้วยตนเอง

คมดาบของคู่ต่อสู้ฟันผ่านจมูกของเขา ให้ความรู้สึกเฉียดตาย เสียงใสของโลหะปะทะกันของอาวุธทำให้หูอื้อ อะดรีนาลีนของเขาพุ่งออกมาราวกับภูเขาไฟที่ปะทุ

(ใช่ มันคือความรู้สึกนี้นั่นเอง!)

ไม่จำเป็นต้องสนใจเกี่ยวกับแผนการหรือพยายามรักษาความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ทุกอย่างแก้ไขได้ด้วยการต่อสู้!

เรียบง่าย!

บริสุทธิ์!

คนๆ หนึ่งสามารถอยู่อย่างสบายๆ และเป็นอิสระ

ในเวลานี้ ซุนม่อก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอิสระอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ดาบไม้และวิชาฝึกปรือขั้นสูงสุดคือทุนของเขา (อะไรนะ เจ้าไม่มั่นใจหรือ? งั้นก็ระเบิดพลังของเจ้าออกไป!)

หลังจากมึนงงไปชั่วครู่ ซุนม่อก็กลับมามีสมาธิอีกครั้ง เขาจ้องไปที่ใบหน้าของ เฉิงจวินที่เต็มไปด้วยสิวหัวดำในขณะที่เขาเริ่มหัวเราะ

ฟันสีขาวมุกของเขาส่องประกายจนทำให้เฉิงจวินตาพร่า

“หัวเราะอะไรอย่างนี้”

เฉิงจวินรู้สึกรำคาญ (ด้วยระดับฝีมืออย่างเจ้า ข้าสามารถต่อสู้กับพวกเจ้าสามคนพร้อมกันได้โดยไม่มีปัญหา!)

เสียงหัวเราะของซุนม่อปลุกปั่นเฉิงจวินที่ตัดสินใจไม่รออีกต่อไป แต่เมื่อเขากำลังจะตอบโต้ การโจมตีของซุนม่อก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ควั่บ!

มังกรน้ำคำราม!

วิ้ง! วิ้ง! วิ้ง!

การเคลื่อนไหวของซุนม่อก็ดูสง่างามและกลายเป็นไม่มีตัวตนในทันใด เมื่อเขาฟันดาบไม้ของเขาออก จะได้ยินเสียงคำรามจากการโจมตีแต่ละครั้งของเขา

สิบแปดอักขระ!

ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก!

การโจมตีของดาบไม้ฟันเข้าหาเฉิงจวินเริ่มเร็วขึ้นและเร็วขึ้น

เฉิงจวินรู้สึกกดดันเขามากขึ้นเรื่อยๆ และเขาไม่สามารถตอบโต้ได้เลย

"อะไรกัน?"

คนแรกที่ตอบสนองคือผู้บริหารโรงเรียนเฝิงเจ๋อเหวินและเหลียนเจิ้ง เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจขณะที่จ้องมองซุนม่อ

“นี่คือวิชาอะไรกัน” จางฮั่นฟูขมวดคิ้ว

อันซินฮุ่ยรู้สึกชื่นชมและสับสน คนรักในวัยเยาว์ของนางรู้วิชาที่ทรงพลังเช่นนี้ได้อย่างไร?

ซุนม่อกำลังกวัดแกว่งดาบของเขาและปล่อยการโจมตีหลายครั้ง เขาเป็นเหมือนบัณฑิตเมธีที่สะบัดพู่กันของเขาเขียนอักษรวิจิตรอย่างสวยงามด้วยความมั่นใจและง่ายดาย

เสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนของเขาพลิ้วไสวไปตามสายลม ดูเหมือนมีพลังปราณอมตะโคจรอยู่ภายใน

“เอ๊ะ?”

ทั้งกู้ซิ่วสวินและจางหลานเปล่งเสียงอุทานออกมา ทำไมจู่ๆ ซุนม่อถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?

สิ่งที่ผู้ชมเห็นคือฉากที่ซุนม่อโจมตีเฉิงจวินอย่างรุนแรง แต่ในสายตาของซุนม่อ มีฉากอื่นปรากฏขึ้น

เมื่อดาบไม้ของเขาสัมผัสกับร่างกายของเฉิงจวิน หัวของเฉิงจวินจะส่งเสียงกระทบกันและเปล่งรัศมีสีทองออกมา ในเวลาเดียวกัน หน้าหนังสือทองคำก็ถูกสร้างขึ้นจากหัวของเขา

หน้าทองคำเหล่านี้ดูบอบบางอย่างยิ่ง พวกมันเบาราวกับขนนกและแขวนลอยอยู่ในอากาศ

“ทักษะวิชาเทพของข้ายอดเยี่ยมมาก!”

ซุนม่อชื่นชมสิ่งนี้อย่างมากในหัวใจของเขา นี่ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจาก มหาเวทไวโรจนนิรันดร์ซึ่งเป็นสุดยอดวิชาที่ไม่เหมือนใครซึ่งมีเพียงซุนม่อเท่านั้นที่ครอบครอง

หลังจากโดนวิชาเทพนี้เล่นงาน ศีรษะของเป้าหมายจะสร้างหน้ากระดาษที่ระบุถึงวิชาฝึกปรือของเป้าหมาย

เนื่องจากยังอยู่ในระดับเบื้องต้น เนื้อหาในแต่ละหน้าจึงน้อยมากและอาจไม่ใช่ทั้งหมดที่อยู่ในวิชาเดียวกัน อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น ซุนม่อก็ไม่สนใจ ตอนนี้เขากำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกของการต่อสู้อย่างหมดจด

เฉิงจวินต้องการตอบโต้ แต่โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่มีโอกาส การโจมตีของซุนม่อเข้มข้นเกินไป เนื่องจากไม่มีวิธีแก้ปัญหา เฉิงจวินทำได้เพียงตั้งรับต่อไป

"ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไร?"

หลังจากที่ซุนม่อถาม ข้อมือของเขาก็ขยับ ดาบไม้ขยับเหมือนงูพิษ มาด้วยวิถีโค้งแปลกๆ ทันใดนั้นมันก็แทงไปที่ริมฝีปากของ เฉิงจวิน

วืดดด!

เมื่อเห็นปลายดาบพุ่งเข้าหาเขาราวกับแสงวาบ เฉิงจวินแตกตื่นจนเหงื่อเยียบเย็นไหลออกมา เขาทำได้เพียงถอยกลับด้วยความเร่งรีบเพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างพวกเขา

ซุนม่อพุ่งไปข้างหน้าราวกับสัตว์อสูร การเคลื่อนไหวของเขาทำให้ก้อนดินและฝุ่นถูกเตะฟุ้งขึ้นเมื่อแรงกดดันต่อเฉิงจวินเพิ่มขึ้น

การ่ำร้องยามราตรี!

สีสันแห่งฤดูใบไม้ร่วง!

วืดด!

ดาบไม้ของซุนม่อฟันออก ในทันทีนั้น ในภาพที่ปรากฏต่อเฉิงจวิน ดาบไม้สีดำนั้นสร้างม่านสีดำที่ปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมด บดบังวิสัยทัศน์ของเขาที่มีต่อโลก

และในชั่วพริบตาต่อมา เขารู้สึกว่าตัวเองถูกเหวี่ยงไปในอากาศรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากที่หน้าอกของเขา

ปัง

เฉิงจวินล้มลงกับพื้นและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ทุกคนเงียบสนิท อย่าว่าแต่นักเรียน แม้แต่ครูก็ไม่คิดว่าซุนม่อจะชนะได้ง่ายๆ!

“มันเป็นไปได้อย่างไร”

หลู่ตี๋ตกตะลึง ซุนม่อชนะจริงหรือ?

“นั่นคือวิทยายุทธ์แบบไหน? มันทรงพลังมาก!”

“ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน อาจารย์หลิ่วเคยเห็นมาก่อนหรือไม่”

"ไม่!"

ครูไม่สนใจว่าใครชนะหรือแพ้ แต่พวกเขากลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นต่อวิชาฝึกปรือของซุนม่อ นั่นเป็นเหตุผลสำหรับชัยชนะของเขาอย่างแน่นอน

“ครูคนนั้นเป็นใคร”

นักเรียนที่มาทีหลังไม่รู้จักซุนม่อ

“เขาคืออาจารย์ซุนม่อ!”

หลังจากที่มีคนตอบ หลายสายตาก็หันไปทางซุนม่อ

อันซินฮุ่ยปรบมือและรอยยิ้มด้วยความประหลาดใจและพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง คนรักในวัยเยาว์ของนางทำให้นางได้เห็นเขาในมุมมองใหม่อีกครั้ง

ติง!

ความประทับใจจากอันซินฮุ่ย +1

การเชื่อมต่อสัมพันธ์กับอันซินฮุ่ย : เป็นกลาง (3/100)

เมื่อได้ยินการแจ้งเตือนจากระบบ ซุนม่อก็เหลือบมองอันซินฮุ่ย ดีมาก. แม้ว่านางจะไม่แสดงสีหน้าใดๆ และเพียงพยักหน้าให้เขา แต่การแจ้งเตือนของระบบก็พิสูจน์ให้เห็นว่านางไม่ได้เย็นชาอย่างที่เห็น

“อันซินฮุ่ยอาจเป็นพวกแสดงท่าทางหยิ่งแต่ภายนอก?”

ซุนม่อคาดเดา

"ข้าแพ้? ข้าแพ้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เฉิงจวินอยู่บนพื้น และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขายังไม่ได้ปลดปล่อยฝีมือขั้นสูงสุดของเขา ทำไมเขาถึงแพ้ไปแล้วล่ะ? ซุนม่อทำอะไร? เขามองไม่เห็นมันอย่างชัดเจน

ซุนม่อควงดาบไม้แล้วสอดกลับเข้าไปที่เข็มขัดข้างเอวของเขา

“ขอบคุณที่ออมมือให้ข้าชนะ!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ใบหน้าของเฉิงจวินซีดทันที แม้แต่สิวหัวดำของเขาก็เกือบจะเปลี่ยนเป็นสีขาว

ริมฝีปากของเฉิงจวินสั่นเทา เขาเหลือบไปที่จางฮั่นฟู เพียงเพื่อดูคนหลังสะบัดแขนเสื้อและจากไป หลังจากนั้นเขาไม่รู้สึกอะไรนอกจากความสิ้นหวัง

เพราะเขารู้ว่าเขาจบสิ้นแล้ว เขาจึงวางแผนที่จะทำให้ซุนม่อพิการด้วยความพยายามที่จะได้รับความชื่นชมจากจางฮั่นฟู อย่างไรก็ตาม เขาแพ้การประลอง

“ข้าอยู่ในระดับที่ 2 ของขอบเขตอัคคีผลาญโลหิตอย่างชัดเจนและอยู่ในระดับที่สูงกว่าเจ้า ข้าแพ้ได้ยังไง”

เฉิงจวินตะโกนด้วยความโกรธ เขารู้สึกว่าเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะแสดงวิชาขั้นสูงสุดของเขา และเขาก็พ่ายแพ้อย่างไม่ยุติธรรมอย่างแท้จริง

ซุนม่อจะไม่ตอบเป็นธรรมดา เขาทำท่าทางสบายๆ และหน้าทองคำเหล่านั้นก็บินมาหาเขาขณะที่พวกมันรวบรวมเป็นหนังสือ

“ท่าทางของซุนม่อหมายความว่าอย่างไร”

จางหลานไม่เข้าใจ

"ข้าไม่รู้. บางทีมันอาจจะเป็นพิธีกรรมบางอย่าง?”

กู้ซิ่วสวินเดา

“อาจารย์ของข้ายอดเยี่ยมมาก!”

ซวนหยวนพ่อรู้สึกประหลาดใจ ในฐานะชายชาติผู้รักการต่อสู้ สัญชาตญาณของเขาบอกเขาว่าพลังแห่งทักษะสูงสุดของซุนม่อนั้นยอดเยี่ยมมาก

ติง!

ความประทับใจจากซวนหยวนพ่อ +1

การเชื่อมต่อสัมพันธ์กับซวนหยวนพ่อก่อตั้งขึ้น สถานะปัจจุบัน: เป็นกลาง (1/100)

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ซุนม่ออดไม่ได้ที่จะเอียงศีรษะเพื่อค้นหาร่างของซวนหยวนพ่อในฝูงชน ยอดเยี่ยม การเชื่อมต่อสัมพันธ์กับคนเสพติดการต่อสู้นี้ได้รับการปลดล็อกในที่สุด ดูเหมือนว่ามีเพียงการแสดงพรสวรรค์ในการต่อสู้เท่านั้นที่ทำให้เขาได้รับความชื่นชมจากซวนหยวนพ่อ