บทที่ 127 ซองยายักษ์สำแดงผลอัศจรรย์

บทที่ 127 ซองยายักษ์สำแดงผลอัศจรรย์

เมื่อได้ยินการแจ้งเตือนของระบบ ซุนม่อก็ตระหนักได้ว่านอกจากคะแนนความประทับใจอันเป็นที่ชื่นชอบของอันซินฮุ่ยแล้ว ยังมีจินมู่เจี๋ยอีกด้วย สิ่งนี้ทำให้เขาประหลาดใจ ราวกับว่าเขาเก็บเงินได้ 100 ดอลลาร์ขึ้นมาจากถนน

 

อย่างไรก็ตาม ด้วยการปัดเศษบางส่วน ตอนนี้เขาเป็นคนที่มีคะแนนความประทับใจเกือบ 10,000 คะแนน ดังนั้นจึงไม่มีความประหลาดใจเหมือนช่วงแรกๆ

“เซิ่งเจี่ย โรงอาบน้ำในบริเวณใกล้เคียงที่ไหน ดีที่สุด?”

ซุนม่อไม่ได้ขาดเงินในตอนนี้ ดังนั้นจึงไม่ต้องการที่จะตระหนี่กับตัวเอง

"หา?"

ชีเซิ่งเจี่ยลังเล เขาเป็นเด็กจากครอบครัวที่ยากจนมักจะอาบน้ำเย็นในห้องน้ำ เขาไปห้องน้ำของโรงเรียนเพียงเดือนละครั้งเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่รู้เรื่องโรงอาบน้ำนอกโรงเรียนเลย

“ไปสระหัวชิงกันเถอะ โรงอาบน้ำในเครือมีบริการที่ยอดเยี่ยม”

ถานไถอวี่ถังพูดแทรก เนื่องจากความเจ็บป่วยและร่างกายที่อ่อนแอ เขาจึงดูแลร่างกายของเขาเป็นอย่างดี ดังนั้น เขาจึงคุ้นเคยกับสิ่งต่างๆ เช่น ร้านขายยา โรงอาบน้ำ และโรงน้ำชาเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้มองหาสิ่งที่ดีที่สุด แต่เป็นคนที่สบายที่สุด

“นางได้รับเกียรติให้อาบน้ำกับจักรพรรดิที่สระหัวชิง ในเช้าฤดูใบไม้ผลิที่หนาวเย็น น้ำที่ไหลลื่นของน้ำพุร้อนหัวชิง ถูกชะล้างบนผิวสีขาวนวลของนาง [1]”

ซุนม่อไม่คาดหวังว่าจะได้ยินชื่อนี้แม้แต่ในจินหลิงแห่งอาณาจักรถัง แต่ไม่ควรมีคนสำคัญอย่างหยางกุ้ยเฟยอยู่ที่นี่ใช่ไหม?

“อืม บทกวีสองบทของอาจารย์มีเสน่ห์มาก!”

ถานไถอวี่ถังรู้สึกประหลาดใจ ความเชี่ยวชาญด้านวรรณกรรมของซุนม่อก็ค่อนข้างดีเช่นกัน

“อืมม!”

เจียงเหลิ่งพยักหน้า ซวนหยวนพ่อไม่สนใจเรื่องดังกล่าวและยังคงกระตุ้นให้ทุกคนเร็วขึ้น อาบน้ำก็เสียเวลา มันเป็นอุปสรรคต่อการต่อสู้ของเขา

หลังจากออกจากสถาบัน พวกเขาเลี้ยวซ้ายและผ่านถนนสองสามสาย หลังจากเดินมาเป็นเวลากว่า 15 นาทีเล็กน้อย พวกเขาก็มองเห็นอาคารหินสามชั้นทางด้านขวาของถนน

ป้ายทำจากไม้มีคำว่า 'สระหัวชิง' เขียนด้วยหมึกสีเข้ม ดูเหมือนว่าสถานที่นี้มีประวัติยาวนานกว่า 100 ปี

ด้วยความคุ้นเคยกับประตูและถนนเป็นอย่างดี จึงขอให้ทุกคนนั่งลงสักครู่ เรียกกาน้ำชาขนาดใหญ่เพื่อรินชาให้ทุกคน และบริการแตงโม ผลไม้ และขนมสองสามจาน ขณะที่เขาไปแผนกต้อนรับเพื่อติดต่อ

ชีเซิ่งเจี่ยรู้สึกไม่สบายใจในขณะที่เขานั่งบนเก้าอี้ที่หมุนได้ เจียงเหลิ่งดูสงบมากในขณะที่ซวนหยวนพ่อกลืนชาหนึ่งคำก่อนที่จะเริ่มทำสมาธิ

“อา… อาจารย์ การอาบน้ำที่นี่คงแพงมากใช่ไหม”

ชีเซิ่งเจี่ยรู้สึกกลัว เขาไม่มีเงิน

เขามองดูบริกรหญิงที่นุ่งห่มผ้าไหมบางๆ ที่คอยปรนนิบัติแขก เพราะพวกนางสะโพกแน่น ดังนั้นร่างที่เป็นส่วนเว้าโค้งจึงสมบูรณ์แบบ

ขณะที่พวกนางเดิน พวกนางจะบิดเอวและสะโพกดูมีเสน่ห์มาก

พวกนางไม่ได้แต่งหน้าหนาและยิ้มอย่างเป็นกันเอง พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน ทำให้แขกรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน

“อย่ากังวลเรื่องนี้ ข้าเลี้ยงเอง!"

แม้ว่าซุนม่อจะพูดแบบนี้ เขาก็แปลกใจเล็กน้อย ถานไถทำอะไรอยู่? นี่เป็นโรงอาบน้ำที่เหมาะสมหรือไม่? เป็นแบบให้บริการเพิ่มเติมเป็นพิเศษได้ใช่ไหม

เช่น นวดต่อมลูกหมาก!

เขาจะต้องถามเขาในภายหลัง ถ้ามีบริการแบบนี้จริงๆ เขาก็ควรรีบพานักเรียนออกไป ราคาเป็นสิ่งหนึ่ง แต่การนำนักเรียนไปยังสถานที่ดังกล่าวจะเป็นปัญหาใหญ่

“อาจารย์ เสร็จแล้ว เราต้องจ่ายมัดจำ 100 ตำลึงก่อน หากเกินไปจะคืนให้ และหากไม่เพียงพอ เราต้องเติมเงิน!”

ถานไถอวี่ถังกลับมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ข้างๆ

“ข้าขอถามหน่อยได้ไหมว่าครูท่านนี้ชื่ออะไร?’

หญิงสาวยิ้ม

“ข้าชื่อฮัวโหรว และเป็นผู้ดูแลของร้านนี้ ไม่จำเป็นต้องมีเงินมัดจำ ค่าใช้จ่ายของเจ้าวันนี้จะลดให้ 50% เช่นกัน”

ครูมีสถานะสูงในโลกนี้ ถ้าซุนม่อเป็นมหาคุรุ เจ้าของร้านจะให้บริการฟรีด้วยซ้ำ

แน่นอนว่ามหาคุรุก็ไม่เลวสำหรับเงินจำนวนนี้

คำพูดของฮัวโหรวถูกมองว่าเป็นการไว้หน้าซุนม่อ

“ซุนม่อ อาจารย์จากสถาบันจงโจว!”

ซุนม่อลุกขึ้น

สตรีคนนี้สวมเสื้อคลุมยาวสีแดงสดที่รั้งส่วนเอวและบั้นท้ายที่สวยของนางออกเป็นส่วนโค้งเกินจริง

ฮัวโหรว อายุ 36 ปี ขอบเขตอัคคีผลาญโลหิต

ความแข็งแกร่ง : 27 พลังอสูรฟ้า ร่างกายที่หล่อหลอมมาอย่างดีของนางมีพลังที่ไม่แพ้ผู้ชาย และสามารถจัดการกับคนจำนวนมากเพียงลำพังได้

ปัญญา : 23 ฉลาดมากและมีฝีมือในการติดต่อกับผู้คน

ความคล่องแคล่ว : 28 เก่งทุกอิริยาบถ ชอบเจ้าแม่กวนอิมที่สุด...

ความอดทน : 23. ภายใต้สถานที่เฉพาะ ความอดทนสามารถเพิ่มขึ้นได้ถึง 28 แม้ว่าผู้ชายธรรมดากว่าสิบคนกำลัง 'ต่อสู้' กับนาง พวกเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง

คุณค่าศักยภาพสูง!

หมายเหตุ: ด้วยความสามารถของนาง การจัดการโรงอาบน้ำทำให้สูญเสียความสามารถ

หมายเหตุ: มีอาการบาดเจ็บเก่าและมักจะนอนไม่หลับ

เมื่อดูข้อมูลของหญิงสาวที่ดูดีและความคิดเห็นของระบบ ซุนม่อก็ตกตะลึงเล็กน้อย นี่ไม่ใช่รถที่กำลังมุ่งหน้าไปโรงเรียนอนุบาล! (2)

คิดว่านางมีค่าศักยภาพสูงและอยู่ในขอบเขตจุดอัคคีผลาญโลหิต นี่เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจมาก

“อาจารย์ซุนยังเด็กมากและมีความหวัง เจ้าต้องเป็นครูที่เพิ่งได้รับการจ้างงานในปีนี้ใช่ไหม?”

ริมฝีปากของฮัวโหรวที่แต้มชาดสีแดงเข้มเต็มไปด้วยคำชมขณะที่นางประเมินซุนม่อเงียบๆ และพยายามจะสอบสวนเขา

"ใช่!"

ซุนม่อพยักหน้า

“นี่คือลูกศิษย์ส่วนตัวของอาจารย์ซุน?”

ดวงตาที่สวยงามของฮัวโหรวเหลือบมองไม่กี่คน

“พวกเขายังเด็กและมีความสามารถจริงๆ!”

“เอ่อ ขอทราบด้วยว่าเตรียมอาบน้ำหรือยัง”

ซุนม่อตอบอย่างไม่เต็มใจ เขาเกลียดการเข้าสังคมและไม่สามารถใส่ใจที่จะตอบอย่างจริงจัง เขาพูดเข้าเรื่อง

“พนักงานกำลังเตรียมอยู่  อาจารย์ซุน กรุณารอสักครู่!”

ฮัวโหรวสงบลงและแววประหลาดใจวูบวาบในดวงตาของนาง

เนื่องจากโรงอาบน้ำเปิดในบริเวณใกล้เคียงของสถานศึกษา ครูและนักเรียนมักจะมาอาบน้ำ ดังนั้นฮัวโหลวจึงมีความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับโรงเรียนบ้าง

ครูจ้างใหม่มีโอกาสแทบเป็นศูนย์ในการสรรหาศิษย์ส่วนตัว

คำพูดของฮัวโหรวเป็นการพูดคุยที่สุภาพในวงสังคมมากกว่า และนางไม่ได้คาดหวังว่าคนเหล่านี้จะเป็นศิษย์ส่วนตัวของซุนม่อจริงๆ นี่… นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

“ข้าต้องการอ่างอาบน้ำแบบแยกส่วนที่มีพวกเราเพียงไม่กี่คนเท่านั้น”

ซุนม่อร้องขอ ถ้าไม่มีเขาก็จะไป ท้ายที่สุดเขากำลังจะใช้ยาซองขนาดยักษ์ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะอาบน้ำร่วมกับผู้อื่น

“เราก็มีนะ แต่มันน่าสนใจกว่าถ้ามีคนมาอาบน้ำมากขึ้น!”

ฮัวโหรวกระเซ้า

“ข้าไม่ชอบสิ่งที่น่าสนใจ!”

ซุนม่อย้อน

“ข้าขอรบกวนเถ้าแก่ฮัว ให้เร็วขึ้นได้ไหม? ข้ามีเวลาไม่มาก!”

“ข้าจะไปจัดการทันที!”

เมื่อเห็นว่าซุนม่อไม่ต้องการคุยกับนาง ฮัวโหรวก็ยิ้มแล้วหันหลังเดินจากไป โดยธรรมชาติแล้วนางจะไม่ประจบประแจงกับคนที่ทำเย็นชากับนาง เขาเป็นเพียงครูที่เพิ่งได้รับการจ้างงานและนางไม่ต้องดูแลเขาเป็นการส่วนตัว

นางให้หน้าซุนม่อเพื่อเข้ามาทักทายเขา

ฮัวโหลวส่ายหน้าไปมา

ชีเซิ่งเจี่ยเพียงชำเลืองมองและหันไปมองอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงและหัวใจของเขาสั่นระรัว เขาคิดว่าร่างของบริกรหญิงในห้องโถงนั้นยอดเยี่ยมอยู่แล้ว แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าหุ่นของเจ้านายหญิงจะดีไปกว่านี้ เสื้อผ้าของนางถูกพันไว้แน่นราวกับกำลังจะระเบิด เมื่อนางเดินไป ก้นของนางก็สั่นสะท้าน ราวกับว่าก้นของนางจะระเบิดจากเสื้อผ้าของนางหากนางมีพลังมากกว่านี้อีกเล็กน้อย

“อาจารย์ นางดูถูกท่าน”

ถานไถอวี่ถังล้อเลียน

“ข้าต้องให้นางมองมาที่ข้าไหม?”

ซุนม่อย้อนถามเขา จ้องมองที่ถานไถอวี่ถัง

“เจ้าแน่ใจนะว่าโรงอาบน้ำนี้เหมาะสม? ถ้าข้าเห็นฉากที่ไม่เหมาะสมในภายหลัง อย่าโทษข้าที่ลงโทษเจ้า!”

ซุนม่อจะไม่ปฏิบัติอ่อนโยนต่อถานไถที่เป็นเหมือนคนบ้า เหมือนที่เขาทำกับนักเรียนคนอื่นๆ

“อาจารย์ กระบวนการความคิดของท่านแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ ถ้าผู้ชายต้องการกิน ดื่ม และร่าเริง พวกเขาก็สามารถไปที่ซ่องได้ ใครจะมาที่โรงอาบน้ำเพื่อสิ่งนั้น”

ถานไถอวี่ถังพูดไม่ออก

โรงอาบน้ำบางแห่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้าประเวณี แต่ก็ไม่มีใครต้องการผู้หญิงเหล่านั้น แม้ว่าบริการนี้จะไม่มีค่าใช้จ่ายก็ตาม คนในซ่องดูดีกว่า ถนัดดนตรี เล่นหมากรุก คัดลายมือ และวาดภาพ

จะดีกว่าไหมที่จะได้จิบเหล้าและฟังท่วงทำนองเพลงในขณะที่เพลิดเพลินกับทิวทัศน์ที่สวยงามและสาวๆ เมื่อเทียบกับการมาโรงอาบน้ำ?

“อึก!”

ซุนม่อตะลึง มันเป็นความจริง เขาคิดในแง่ลบเกินไป เก้าแคว้นแผ่นดินใหญ่เป็นเหมือนจีนโบราณ และซ่องเป็นธุรกิจปกติ โสเภณีก็ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายเช่นกัน

เป็นไปไม่ได้ที่จะพบกับนางคณิกาชั้นนำบางคนโดยไม่ใช้เงินสักสองสามพันตำลึง

ผ่านไปไม่ถึง 7 นาที พนักงานก็เข้ามาและพาซุนม่อและกลุ่มไปที่ห้องส่วนตัวบนชั้นสาม

ห้องนี้เป็นห้องส่วนตัวขนาดครึ่งสนามบาสเก็ตบอล หลังจากปิดประตูแล้ว โลกนี้ก็จะกลายเป็นโลกอิสระ มีสระน้ำที่ปูด้วยหินบนพื้นซึ่งมีน้ำร้อนอยู่ภายในปล่อยไอน้ำสีขาวออกมา

“อาจารย์ กรุณาเข้าไปข้างในก่อน!”

ถานไถอวี่ถังไอแล้วเหลือบมองที่สระน้ำ

“ร่างกายข้าไม่ค่อยดี ข้าจะไม่เข้าไปข้างใน”

"แล้วแต่เจ้า."

ซุนม่อไม่ได้สนใจ เขาหยิบซองยาขนาดยักษ์ที่เตรียมไว้แล้วโยนลงไปในสระ

ป๋อม

ทันทีที่ซองยาลงไปในน้ำ น้ำใสเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดในทันที ยิ่งกว่านั้นมันเริ่มฟองขึ้นราวกับว่ามันกำลังเดือด มันดูน่ากลัวเล็กน้อย

“อาจารย์ นี่อะไรน่ะ?”

ชีเซิ่งเจี่ยกังวลเล็กน้อย

“ซองยา!”

ซุนม่อถอดเสื้อผ้าออกในขณะที่เขาพูด เหลือแต่กางเกงในของเขา แล้วเขาก็เดินลงไปในน้ำ

เขาอยู่ในระดับที่สองของขอบเขตจุดอัคคีผลาญโลหิตและร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นด้วยผลวชิระ ดังนั้นประสาทสัมผัสทั้งหกของเขาจึงเฉียบแหลมมาก ขณะที่ผิวของเขาสัมผัสกับน้ำ เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังปราณวิญญาณที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาผ่านทางผิวหนังของเขา

นอกจากนี้ คลื่นเริ่มก่อตัวในน้ำ สาดกระทบร่างกายของเขา รู้สึกสบายมาก

ฮู้ว!

ซุนม่อหายใจออกและนั่งลงที่ด้านข้าง

ซวนหยวนพ่อ ลงไปในน้ำและสีหน้าของเขากลายเป็นความประหลาดใจ

"อืม? น้ำนี้ไม่เลว!”

“อืม!”

เจียงเหลิ่งพยักหน้า

ชีเซิ่งเจี่ยงงงวย เขาไม่รู้สึกอะไรเลย

ซุนม่อส่ายหน้าเล็กน้อย ความถนัดของเด็กหนุ่มผู้ซื่อสัตย์นั้นแย่มาก และยังมีเจียงเหลิ่ง เมื่อเขาลงไปในน้ำ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยผ้าเช็ดตัว อย่างไรก็ตาม จากรูปลักษณ์ของแขนและขาของเขา ร่างกายของเขาควรจะเต็มไปด้วยยันต์วิญญาณ

เมื่อผลการรักษาของซองยาถูกฉีดเข้าไปในน้ำอาบ น้ำก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดและเริ่มหมุน ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนขนาดเล็กที่มีขนาดประมาณกำปั้น กระแสน้ำวนยังคงตบตามร่างกายราวกับว่ากำลังนวด

“อาจารย์ ท่านซื้อซองยานี้มาจากไหน”

ซวนหยวนพ่อ ต้องการซื้อบางอย่างเช่นกัน

“ข้าปรุงเอง!”

ซุนม่อหลับตาและพักผ่อน หลังจากที่มาที่จินหลิงเป็นเวลานาน เขาไม่ได้พักผ่อนอย่างเหมาะสม

"โอ้!"

เมื่อได้ยินว่าซุนม่อเป็นคนคิดขึ้นมาเอง ซวนหยวนพ่อรู้สึกไม่ดีที่จะถามต่อไป เขาเริ่มนั่งสมาธิดูดซับพลังปราณวิญญาณในน้ำ เขาตระหนักว่าปราณวิญญาณนี้หนาแน่นและอ่อนโยน ให้ความรู้สึกสบายอย่างยิ่ง

เนื่องจากยันต์วิญญาณที่แตกสลายบนร่างกายของเขา เจียงเหลิ่งจึงทนต่อความเจ็บปวดเล็กน้อยได้เสมอ ดังนั้นเขาจึงลืมไปนานแล้วว่าชีวิตธรรมดารู้สึกอย่างไร แต่หลังจากแช่น้ำแล้ว ความเจ็บปวดก็ค่อยๆ หายไป มีความอ่อนโยนเข้ามาแทนที่ เหมือนกับที่แม่ลูบเขาเมื่อตอนที่เขายังเด็ก

“อาจารย์ น้ำอาบนี้ดูพิเศษ!”

หลังจากผ่านไปห้านาที ในที่สุดชีเซิ่งเจี่ยก็สังเกตเห็นว่าน้ำในอ่างนั้นแตกต่างกัน เป็นแต่เพียงว่าซุนม่อและอีกสองคนไม่ได้พูดอะไรสักคำ

“น่าทึ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ถานไถอวี่ถังรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและเดินไปที่อ่างอาบน้ำ เขาต้องการที่จะเอามือเข้าไปทดสอบ แต่ด้วยไอน้ำหนาทึบลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับภูเขาไฟระเบิด

 

[1] บทเพลงแห่งความเสียใจตลอดกาลเป็นผลงานวรรณกรรมชิ้นเอกจากราชวงศ์ถังโดยกวีชาวจีนชื่อดังไป๋จวีอี้ เป็นเรื่องราวความรักระหว่างจักรพรรดิซวนจงแห่งถังและนางสนมหยางกุ้ยเฟยคนโปรดของเขา  [2] แสดงว่าคำนั้นมีความหมายชี้นำ