ตอนที่ 182 ก่อความวุ่นวาย
“เธอรู้สึกดีขึ้นไหม” เจียงเสี่ยวถามขณะที่เขารีบเดินเข้าไปหาเธอ
“ดีแล้ว” หานเจียงเสวี่ยกล่าวขณะถอนหายใจ ดูเหมือนเธอกำลังรู้สึกผิดและโทษตัวเองที่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ เธอเงียบงันและเริ่มดูดซับพลังดวงดาวในบริเวณโดยรอบอย่างต่อเนื่อง
เจียงเสี่ยวสามารถบอกได้ชัดเจนว่าเธอกำลังพยายามทำอะไรอยู่ ในฐานะผู้ตื่นรู้ เขาค่อนข้างไวต่อพลังดวงดาวรอบตัวเขา ในขณะนี้ หานเจียงเสวี่ยกำลังดูดซับและกลืนกินพลังดวงดาวรอบตัวเธออย่างต่อเนื่องราวกับว่าเธอเป็นหลุมดำ
เจียงเสี่ยวปิดปากของเขาในเวลาที่เหมาะสมและเก็บลูกปัดดาวบาร์บาเรียนจำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความงุนงงของเขา มีเพียงคนบาร์บาเรียนคนเดียวเท่านั้นที่ออกมาจากอุโมงค์ แม้ว่าทีมของเขาจะสร้างความวุ่นวายก็ตาม
หรือจะเป็นไปได้ว่าห้องที่เราเพิ่งผ่านไปนั้นเป็นที่ซ่อนของพวกเขา
ในที่สุดเจียงเสี่ยวก็ไม่ได้เข้าไปในห้องนั้น และไม่ได้เห็นว่าห้องนั้นใหญ่โตแค่ไหน และมีลักษณะเป็นอย่างไรโดยละเอียด สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือ เสียงร้องที่ดังออกมาจากข้างในนั้นเศร้าโศกอย่างมาก และจะทำให้คนอื่นๆ สั่นสะท้าน
เจียงเสี่ยวก้าวไปข้างหน้าและคลำหาทางออกเพียงเพื่อค้นพบแสงสว่าง นี่คือทางออกอีกทางหนึ่งใช่หรือไม่
แค่นี้เองเหรอ
โอ้พระเจ้า ไม่น่าแปลกใจเลยที่หานเจียงเสวี่ยจะสูญเสียการควบคุมตัวเอง เธอเผาไปกี่คนแล้ว มโนมัยเติมพลังชีวิตให้เธอไปเท่าไรแล้ว
เจียงเสี่ยวอยากจะกลับ แต่จู่ๆ เขาก็พบว่าหายใจลำบาก เนื่องจากกลุ่มควันหนาทึบดูเหมือนจะโจมตีเขาจากด้านหลัง
หานเจียงเสวี่ยผลักเจียงเสี่ยวออกจากถ้ำ และทั้งสองก็เริ่มไออย่างรุนแรงในขณะที่สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปในมิติลึกๆ ในที่สุดพวกเขาก็รู้สึกดีขึ้น
อีกด้านหนึ่ง หลี่เหวยอี้และเซี่ยเหยียนรีบวิ่งออกจากถ้ำไปแล้ว หลี่เหวยอี้เก็บโล่ของเขาหลังจากตระหนักว่าไม่ได้ยินเสียงคำรามอีกต่อไป ในที่สุด ควันหนาทึบก็พุ่งเข้าหาพวกเขา บังคับให้พวกเขาต้องล่าถอย
พวกเขาสงสัยว่าคนป่าในนั้นถูกเผาหรือถูกรมควันจนตายหรือเปล่า
เสียงของหลี่เหวยอี้ที่บอกพวกเขาว่าเขาปลอดภัยนั้นดังออกมาจากหูฟังที่มองไม่เห็นในขณะที่สมาชิกในทีมแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน พวกเขาเตรียมตัวพักผ่อนสักพักก่อนจะเข้าไปเก็บของที่ปล้นมาจากการต่อสู้อีกครั้ง
เจียงเสี่ยวใช้โอกาสนี้หันไปหาหานเจียงเสวี่ยและพูดว่า
“ฉันมีความคิดที่บ้าบิ่น”
หานเจียงเสวี่ยมองดูเขาอย่างเงียบๆ
เธอยังคงเฝ้าระวังอยู่
เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ยินสิ่งดีๆ จากเขาหลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด
“เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง?” เจียงเสี่ยวถามด้วยความอยากรู้
หานเจียงเสวี่ยคิดดูแล้วพูดว่า
“ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเต็มไปด้วยพลังงานและเลือดกำลังเดือดพล่าน ราวกับว่าฉันเต็มไปด้วยพลังงานที่ไม่มีที่สิ้นสุด ฉันไม่เคยลองสารกระตุ้นใดๆ แต่บางทีมันอาจจะรู้สึกแบบนั้นก็ได้”
“เธอมีเหตุผลอย่างไร?” เจียงเสี่ยวถามอีกครั้ง
หานเจียงเสวี่ยขมวดคิ้วและคิดอย่างรอบคอบเป็นเวลานานก่อนจะถาม
“ร่างกายของฉันกระสับกระส่ายและถูกกระตุ้นเป็นพิเศษ แต่ฉันยังคงมีเหตุผลได้ ฉันไม่ได้ทำให้นายรู้สึกแย่ใช่ไหม?”
เจียงเสี่ยวพยักหน้า ยกเว้นความจริงที่ว่าเธอจับไหล่เขาแน่นในตอนแรก เธอสามารถยับยั้งตัวเองได้ดีในบางครั้ง
ในกรณีนี้ มโนมัยของฉันใช้ไม่ได้หรือฉันดูแลเธอไม่เพียงพอ
“นายคิดอะไรอยู่ในใจ”
หานเจียงเสวี่ยถามด้วยความอยากรู้ในขณะที่ผลักวายุไร้ขอบเขต เข้าไปในอุโมงค์ หวังว่าจะกระจายควันข้างในให้เร็วที่สุด
“มนุษย์ก็ยังคงมีเหตุผลอยู่ดี แต่แล้วลิงปีศาจล่ะ”
เจียงเสี่ยวถามด้วยความสนใจ เขาพูดต่อ
“ลิงปีศาจมีไอคิวต่ำ แต่โดยธรรมชาติแล้วพวกมันโหดร้ายและเป็นสัตว์ป่า”
หานเจียงเสวี่ยเลิกคิ้วขึ้นและเห็นด้วยกับเขา “นายอยากทำไหม?”
“พวกเราไปเล่นกับ ราชาลิงปีศาจกันไหม?” เจียงเสี่ยวถามด้วยความตื่นเต้น
ทันใดนั้น เสียงของเซี่ยเหยียนก็ดังขึ้นในหูฟัง
“เสี่ยวผี! บอกฉันหน่อยสิว่าฉันไม่ได้ฟังผิด”
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า “ปีศาจลิงทุกตัวมีทักษะดวงดาวความโหดร้าย ใช่ไหม?”
หลี่เหวยอี้ตอบว่า “ใช่”
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า
“ฉันคิดว่าฉันสามารถให้พรแก่ลิงปีศาจได้จนถึงขั้นคลั่งได้ สิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายและรุนแรงเช่นสัตว์ร้ายเหล่านี้ที่ชอบต่อสู้ไม่สามารถสงบลงได้ภายใต้พรของฉัน ในสถานการณ์ปกติ พวกมันไม่สามารถระงับความปรารถนาที่จะต่อสู้ได้แม้แต่น้อย”
ดวงตาของหานเจียงเสวี่ยเป็นประกายและเธอถามว่า
“นายอยากส่งพวกมันเข้าสู่การต่อสู้ภายในเพื่อที่เราทุกคนจะได้รับประโยชน์หรือ?”
“มันคงจะดีที่สุดถ้าจะทำให้ราชาลิงปีศาจคลั่งและทำให้มันแสดงอำนาจเหนือของมันออกมา ไม่ว่ามันจะถูกศัตรูฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหรือในทางกลับกัน มันก็จะดีสำหรับเรา”
เจียงเสี่ยวพูดต่ออย่างตื่นเต้น
“ตราบใดที่ปล่อยหมัดแรกออกไป การต่อสู้ก็จะไม่หยุดลง เมื่อเปิดใช้งานความโหดร้ายแล้ว พวกมันก็จะหันหลังให้กัน”
ผู้พิทักษ์ ผู้ตรวจสอบ และเพื่อนร่วมทีมของเจียงเสี่ยวต่างก็ได้ยินคำพูดของเขา
ผู้ตรวจสอบต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจและผิดหวัง แม้ว่าพวกเขาจะอยากรู้เกี่ยวกับความคิดของเจียงเสี่ยว แต่พวกเขาก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ
การอวยพรนั้นเป็นทักษะดาวคุณภาพทองแดง และมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ลิงปีศาจจะเข้าถึงสภาวะของความบ้าคลั่งที่เจียงเสี่ยวได้กล่าวถึง
หลังจากที่ผู้พิทักษ์ได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที การกระทำรุนแรงใดๆ ของลิงปีศาจจะเพิ่มความยากในการรักษาการป้องกันของพวกมัน
วิธีการของเจียงเสี่ยวค่อนข้างเป็นไปได้ และไม่จำเป็นต้องดูแลพวกปีศาจที่คลั่งไคล้การต่อสู้มากนัก พวกมันจะเริ่มต่อสู้ด้วยตัวเอง เว้นแต่จะมีราชาลิงปีศาจมาปราบปรามพวกมัน จากนั้นพวกมันจะล่าถอยอย่างขี้ขลาดและเชื่อฟัง
ผู้พิทักษ์ไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวจะสามารถผลักดันพวกลิงปีศาจให้คลั่งด้วยพรของเขาได้ พวกเขาเพียงแค่รู้สึกขยะแขยงกับความคิดของเขา ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใด เป้าหมายของเจียงเสี่ยวก็คือการทำให้ลิงปีศาจต่อสู้กันเอง
ผู้ตื่นรู้สามารถทำสิ่งนั้นได้อย่างง่ายดาย!
ตราบใดที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่รอบๆ พวกลิงปีศาจจะไม่ร่วมมือกันต่อสู้กับพวกนอกกลุ่ม และความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ก็จะทำให้พวกมันต่อสู้กัน!
กลุ่มลิงปีศาจเล็กๆ ก็คงดี แต่หากเป็นกลุ่มใหญ่...
ผู้พิทักษ์พยายามกระจายสัตว์ประหลาดในคลังอาวุธอย่างพิถีพิถันและกระจายพวกมันไปยังพื้นที่ต่างๆ เพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบในครั้งนี้
นักเรียนไม่ได้คำนึงถึงการกระจายของสัตว์ประหลาด พวกเขาต้องการเหรียญและลูกปัดดาวและไม่สนใจสิ่งอื่นใด
ทหารคนหนึ่งถามว่า “เด็กคนนี้ชื่ออะไร”
ทหารอีกคนตอบว่า “ผมไม่แน่ใจ ผมจะไปดู”
ทหารคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงอึดอัดใจว่า
“ทีมต่างๆ โปรดให้ความสนใจทีมหมายเลข 76 เป็นพิเศษ พวกเขามีแนวโน้มสูงที่จะขอความช่วยเหลือจากเราเป็นทีมแรก”
เมื่อทีมผู้พิทักษ์ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเจียงเสี่ยว เซี่ยเหยียนและหลี่เหวยอี้ก็วิ่งเข้าไปในอุโมงค์พร้อมกับเปิดใช้งานเปลวไฟเพลิงแล้ว พวกเขาเก็บลูกปัดดาวมาได้อย่างรวดเร็ว แต่เธอต้องผิดหวังเมื่อพบว่าศพถูกทำลายจนไม่สามารถจดจำได้ และเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะระบุศพได้
อย่างไรก็ตาม นั่นไม่สำคัญเลย ตราบใดที่เจียงเสี่ยวสแกนพวกมัน เขาจะสามารถระบุลูกปัดดาวได้
ตามที่เซี่ยเหยียนกล่าว พวกเขายังสามารถนำลูกปัดดาวกลับมาเพื่อระบุตัวตนได้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาจัดการได้เพียงอาวุธสีแดงสดใสที่เสียหายห้าชิ้นเท่านั้น ไม่ทราบว่าอาวุธที่เหลือถูกบดขยี้ด้วยพลังดาวของหลี่เหวยอี้หรือถูกเผาด้วยเปลวไฟของหานเจียงเสวี่ย
หานเจียงเสวี่ยเทมิติทลายฟ้าออกและทิ้งศพสองศพ เมื่อเห็นว่าเจียงเสี่ยวกำลังทำความสะอาดลูกปัดดาว เธอก็พูดว่า
“ส่งมาให้ฉัน ฉันจะกลับไปทำความสะอาด”
เจียงเสี่ยวส่งลูกปัดดาวให้เธอ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะค้นพบบางอย่าง เขาเลื่อนมือไปที่หน้าผากของหานเจียงเสวี่ยและแตะกล้องบนที่คาดศีรษะของเธอ เขากล่าวว่า
“ดูเหมือนจะมีบางอย่าง ฉันจะเช็ดมันให้เธอ”
ในขณะที่กำลังพูด เจียงเสี่ยวก็กระพริบตาให้หานเจียงเสวี่ยด้วยตาซ้ายของเขา
เธอจ้องมองเขาอย่างสงบและเอื้อมมือไปคว้าลูกปัดดาว
ไม่ว่าหานเจียงเสวี่ยจะได้รับคำใบ้หรือไม่ เจียงเสี่ยวก็รีบดูดซับลูกปัดดาวในมือทันที หลังจากนั้น มโนมัยและ รุ่งอรุณในแผนที่ดาวของเขาก็เปลี่ยนเป็นระดับคุณภาพทอง (1/10)
หลังจากได้รับของรางวัลจากการต่อสู้ทั้งหมดแล้ว ในที่สุดเจียงเสี่ยวก็รู้แล้วว่าทีมของเขาได้กำไรเท่าไร
นอกจากของที่ได้มาก่อนหน้านี้แล้ว ทีมยังเก็บเกี่ยวลูกปัดดาวคุณภาพเงินได้ทั้งหมด 17 ชิ้นจากนักดาบ นักธนูหญิง และทหารถือหอก ลูกปัดดาวพ่อมดบาร์บาเรียนคุณภาพเงิน 1 ชิ้น ลูกปัดดาวบาร์บาเรียนคุณภาพทองแดง 3 ชิ้น และอาวุธ 8 ชิ้น พวกเขาทำคะแนนได้รวม 80 แต้ม
“ไปทางตะวันตกกันเถอะ จุดภารกิจอยู่ทางใต้ ยิ่งเราออกนอกเส้นทางไปมากเท่าไร โอกาสที่เราจะพบราชาปีศาจลิงก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”
เจียงเสี่ยวกล่าวอย่างร่าเริง
ด้วยความตื่นเต้นที่ปรากฎบนใบหน้าของเธอ เซี่ยเหยียนถาม
“ราชาปีศาจ แต่ละตัวมีค่า 300 คะแนน นั่นน่าจะเพียงพอสำหรับเราที่จะเข้าสู่แปดอันดับแรกใช่ไหม เราทำงานหนักมาเป็นเวลานานและเราได้อาวุธมาเพียงแปดชิ้นที่ให้ 80 คะแนนเท่านั้น”
เจียงเสี่ยวยักไหล่แล้วพูดว่า
“ถ้าราชาปีศาจลิงช่วยเราฉีกปีศาจลิงได้ เราก็จะแอบเก็บศพแล้วรับเหรียญรางวัลในขณะที่มันกินลูกปัดดาว เราจะได้รับคะแนนเพิ่มด้วยวิธีนี้”
เซี่ยเหยียนก็เริ่มตื่นเต้นเช่นกัน เธอหันไปหาหานเจียงเสวี่ยและถามว่า
“ฟังดูเป็นยังไงบ้าง เสวี่ยเสวี่ย”
หานเจียงเสวี่ยลังเลเล็กน้อยและมองไปที่เจียงเสี่ยว
“ข้อเสนอนี้เป็นอันตรายมาก”
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า
“ฉันอยู่ที่ทุ่งหิมะมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว แต่ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำกิจกรรมร่วมกับพวกเธอ ฉันอยากไปถึงรอบรองชนะเลิศ”
หานเจียงเสวี่ยมองเจียงเสี่ยวอย่างเงียบๆ และในที่สุดก็พยักหน้า
“เย้!” เซี่ยเหยียนส่งเสียงร้องด้วยความยินดีและพูดต่อ
“มาเถอะ เสี่ยวผี มาป่วนกันเถอะ!”
เจียงเสี่ยวพยักหน้าอย่างกว้างขวางและอุทานว่า ใช่ ป่วน ป่วนเข้าไป!
ในเวลาเดียวกัน ทหารของทีมผู้พิทักษ์ก็มองไปที่หน้าจอแยกและฟังเสียงที่ดังออกมาจากหูฟัง ใบหน้าของพวกเขาเริ่มบูดบึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ
เจียงเสี่ยวปิดปากของเขาในเวลาที่เหมาะสมและเก็บลูกปัดดาวบาร์บาเรียนจำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความงุนงงของเขา มีเพียงคนบาร์บาเรียนคนเดียวเท่านั้นที่ออกมาจากอุโมงค์ แม้ว่าทีมของเขาจะสร้างความวุ่นวายก็ตาม
หรือจะเป็นไปได้ว่าห้องที่เราเพิ่งผ่านไปนั้นเป็นที่ซ่อนของพวกเขา
ในที่สุดเจียงเสี่ยวก็ไม่ได้เข้าไปในห้องนั้น และไม่ได้เห็นว่าห้องนั้นใหญ่โตแค่ไหน และมีลักษณะเป็นอย่างไรโดยละเอียด สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือ เสียงร้องที่ดังออกมาจากข้างในนั้นเศร้าโศกอย่างมาก และจะทำให้คนอื่นๆ สั่นสะท้าน
เจียงเสี่ยวก้าวไปข้างหน้าและคลำหาทางออกเพียงเพื่อค้นพบแสงสว่าง นี่คือทางออกอีกทางหนึ่งใช่หรือไม่
แค่นี้เองเหรอ
โอ้พระเจ้า ไม่น่าแปลกใจเลยที่หานเจียงเสวี่ยจะสูญเสียการควบคุมตัวเอง เธอเผาไปกี่คนแล้ว มโนมัยเติมพลังชีวิตให้เธอไปเท่าไรแล้ว
เจียงเสี่ยวอยากจะกลับ แต่จู่ๆ เขาก็พบว่าหายใจลำบาก เนื่องจากกลุ่มควันหนาทึบดูเหมือนจะโจมตีเขาจากด้านหลัง
หานเจียงเสวี่ยผลักเจียงเสี่ยวออกจากถ้ำ และทั้งสองก็เริ่มไออย่างรุนแรงในขณะที่สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปในมิติลึกๆ ในที่สุดพวกเขาก็รู้สึกดีขึ้น
อีกด้านหนึ่ง หลี่เหวยอี้และเซี่ยเหยียนรีบวิ่งออกจากถ้ำไปแล้ว หลี่เหวยอี้เก็บโล่ของเขาหลังจากตระหนักว่าไม่ได้ยินเสียงคำรามอีกต่อไป ในที่สุด ควันหนาทึบก็พุ่งเข้าหาพวกเขา บังคับให้พวกเขาต้องล่าถอย
พวกเขาสงสัยว่าคนป่าในนั้นถูกเผาหรือถูกรมควันจนตายหรือเปล่า
เสียงของหลี่เหวยอี้ที่บอกพวกเขาว่าเขาปลอดภัยนั้นดังออกมาจากหูฟังที่มองไม่เห็นในขณะที่สมาชิกในทีมแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน พวกเขาเตรียมตัวพักผ่อนสักพักก่อนจะเข้าไปเก็บของที่ปล้นมาจากการต่อสู้อีกครั้ง
เจียงเสี่ยวใช้โอกาสนี้หันไปหาหานเจียงเสวี่ยและพูดว่า
“ฉันมีความคิดที่บ้าบิ่น”
หานเจียงเสวี่ยมองดูเขาอย่างเงียบๆ
เธอยังคงเฝ้าระวังอยู่
เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ยินสิ่งดีๆ จากเขาหลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด
“เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง?” เจียงเสี่ยวถามด้วยความอยากรู้
หานเจียงเสวี่ยคิดดูแล้วพูดว่า
“ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเต็มไปด้วยพลังงานและเลือดกำลังเดือดพล่าน ราวกับว่าฉันเต็มไปด้วยพลังงานที่ไม่มีที่สิ้นสุด ฉันไม่เคยลองสารกระตุ้นใดๆ แต่บางทีมันอาจจะรู้สึกแบบนั้นก็ได้”
“เธอมีเหตุผลอย่างไร?” เจียงเสี่ยวถามอีกครั้ง
หานเจียงเสวี่ยขมวดคิ้วและคิดอย่างรอบคอบเป็นเวลานานก่อนจะถาม
“ร่างกายของฉันกระสับกระส่ายและถูกกระตุ้นเป็นพิเศษ แต่ฉันยังคงมีเหตุผลได้ ฉันไม่ได้ทำให้นายรู้สึกแย่ใช่ไหม?”
เจียงเสี่ยวพยักหน้า ยกเว้นความจริงที่ว่าเธอจับไหล่เขาแน่นในตอนแรก เธอสามารถยับยั้งตัวเองได้ดีในบางครั้ง
ในกรณีนี้ มโนมัยของฉันใช้ไม่ได้หรือฉันดูแลเธอไม่เพียงพอ
“นายคิดอะไรอยู่ในใจ”
หานเจียงเสวี่ยถามด้วยความอยากรู้ในขณะที่ผลักวายุไร้ขอบเขต เข้าไปในอุโมงค์ หวังว่าจะกระจายควันข้างในให้เร็วที่สุด
“มนุษย์ก็ยังคงมีเหตุผลอยู่ดี แต่แล้วลิงปีศาจล่ะ”
เจียงเสี่ยวถามด้วยความสนใจ เขาพูดต่อ
“ลิงปีศาจมีไอคิวต่ำ แต่โดยธรรมชาติแล้วพวกมันโหดร้ายและเป็นสัตว์ป่า”
หานเจียงเสวี่ยเลิกคิ้วขึ้นและเห็นด้วยกับเขา “นายอยากทำไหม?”
“พวกเราไปเล่นกับ ราชาลิงปีศาจกันไหม?” เจียงเสี่ยวถามด้วยความตื่นเต้น
ทันใดนั้น เสียงของเซี่ยเหยียนก็ดังขึ้นในหูฟัง
“เสี่ยวผี! บอกฉันหน่อยสิว่าฉันไม่ได้ฟังผิด”
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า “ปีศาจลิงทุกตัวมีทักษะดวงดาวความโหดร้าย ใช่ไหม?”
หลี่เหวยอี้ตอบว่า “ใช่”
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า
“ฉันคิดว่าฉันสามารถให้พรแก่ลิงปีศาจได้จนถึงขั้นคลั่งได้ สิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายและรุนแรงเช่นสัตว์ร้ายเหล่านี้ที่ชอบต่อสู้ไม่สามารถสงบลงได้ภายใต้พรของฉัน ในสถานการณ์ปกติ พวกมันไม่สามารถระงับความปรารถนาที่จะต่อสู้ได้แม้แต่น้อย”
ดวงตาของหานเจียงเสวี่ยเป็นประกายและเธอถามว่า
“นายอยากส่งพวกมันเข้าสู่การต่อสู้ภายในเพื่อที่เราทุกคนจะได้รับประโยชน์หรือ?”
“มันคงจะดีที่สุดถ้าจะทำให้ราชาลิงปีศาจคลั่งและทำให้มันแสดงอำนาจเหนือของมันออกมา ไม่ว่ามันจะถูกศัตรูฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหรือในทางกลับกัน มันก็จะดีสำหรับเรา”
เจียงเสี่ยวพูดต่ออย่างตื่นเต้น
“ตราบใดที่ปล่อยหมัดแรกออกไป การต่อสู้ก็จะไม่หยุดลง เมื่อเปิดใช้งานความโหดร้ายแล้ว พวกมันก็จะหันหลังให้กัน”
ผู้พิทักษ์ ผู้ตรวจสอบ และเพื่อนร่วมทีมของเจียงเสี่ยวต่างก็ได้ยินคำพูดของเขา
ผู้ตรวจสอบต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจและผิดหวัง แม้ว่าพวกเขาจะอยากรู้เกี่ยวกับความคิดของเจียงเสี่ยว แต่พวกเขาก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ
การอวยพรนั้นเป็นทักษะดาวคุณภาพทองแดง และมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ลิงปีศาจจะเข้าถึงสภาวะของความบ้าคลั่งที่เจียงเสี่ยวได้กล่าวถึง
หลังจากที่ผู้พิทักษ์ได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที การกระทำรุนแรงใดๆ ของลิงปีศาจจะเพิ่มความยากในการรักษาการป้องกันของพวกมัน
วิธีการของเจียงเสี่ยวค่อนข้างเป็นไปได้ และไม่จำเป็นต้องดูแลพวกปีศาจที่คลั่งไคล้การต่อสู้มากนัก พวกมันจะเริ่มต่อสู้ด้วยตัวเอง เว้นแต่จะมีราชาลิงปีศาจมาปราบปรามพวกมัน จากนั้นพวกมันจะล่าถอยอย่างขี้ขลาดและเชื่อฟัง
ผู้พิทักษ์ไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวจะสามารถผลักดันพวกลิงปีศาจให้คลั่งด้วยพรของเขาได้ พวกเขาเพียงแค่รู้สึกขยะแขยงกับความคิดของเขา ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใด เป้าหมายของเจียงเสี่ยวก็คือการทำให้ลิงปีศาจต่อสู้กันเอง
ผู้ตื่นรู้สามารถทำสิ่งนั้นได้อย่างง่ายดาย!
ตราบใดที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่รอบๆ พวกลิงปีศาจจะไม่ร่วมมือกันต่อสู้กับพวกนอกกลุ่ม และความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ก็จะทำให้พวกมันต่อสู้กัน!
กลุ่มลิงปีศาจเล็กๆ ก็คงดี แต่หากเป็นกลุ่มใหญ่...
ผู้พิทักษ์พยายามกระจายสัตว์ประหลาดในคลังอาวุธอย่างพิถีพิถันและกระจายพวกมันไปยังพื้นที่ต่างๆ เพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบในครั้งนี้
นักเรียนไม่ได้คำนึงถึงการกระจายของสัตว์ประหลาด พวกเขาต้องการเหรียญและลูกปัดดาวและไม่สนใจสิ่งอื่นใด
ทหารคนหนึ่งถามว่า “เด็กคนนี้ชื่ออะไร”
ทหารอีกคนตอบว่า “ผมไม่แน่ใจ ผมจะไปดู”
ทหารคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงอึดอัดใจว่า
“ทีมต่างๆ โปรดให้ความสนใจทีมหมายเลข 76 เป็นพิเศษ พวกเขามีแนวโน้มสูงที่จะขอความช่วยเหลือจากเราเป็นทีมแรก”
เมื่อทีมผู้พิทักษ์ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเจียงเสี่ยว เซี่ยเหยียนและหลี่เหวยอี้ก็วิ่งเข้าไปในอุโมงค์พร้อมกับเปิดใช้งานเปลวไฟเพลิงแล้ว พวกเขาเก็บลูกปัดดาวมาได้อย่างรวดเร็ว แต่เธอต้องผิดหวังเมื่อพบว่าศพถูกทำลายจนไม่สามารถจดจำได้ และเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะระบุศพได้
อย่างไรก็ตาม นั่นไม่สำคัญเลย ตราบใดที่เจียงเสี่ยวสแกนพวกมัน เขาจะสามารถระบุลูกปัดดาวได้
ตามที่เซี่ยเหยียนกล่าว พวกเขายังสามารถนำลูกปัดดาวกลับมาเพื่อระบุตัวตนได้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาจัดการได้เพียงอาวุธสีแดงสดใสที่เสียหายห้าชิ้นเท่านั้น ไม่ทราบว่าอาวุธที่เหลือถูกบดขยี้ด้วยพลังดาวของหลี่เหวยอี้หรือถูกเผาด้วยเปลวไฟของหานเจียงเสวี่ย
หานเจียงเสวี่ยเทมิติทลายฟ้าออกและทิ้งศพสองศพ เมื่อเห็นว่าเจียงเสี่ยวกำลังทำความสะอาดลูกปัดดาว เธอก็พูดว่า
“ส่งมาให้ฉัน ฉันจะกลับไปทำความสะอาด”
เจียงเสี่ยวส่งลูกปัดดาวให้เธอ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะค้นพบบางอย่าง เขาเลื่อนมือไปที่หน้าผากของหานเจียงเสวี่ยและแตะกล้องบนที่คาดศีรษะของเธอ เขากล่าวว่า
“ดูเหมือนจะมีบางอย่าง ฉันจะเช็ดมันให้เธอ”
ในขณะที่กำลังพูด เจียงเสี่ยวก็กระพริบตาให้หานเจียงเสวี่ยด้วยตาซ้ายของเขา
เธอจ้องมองเขาอย่างสงบและเอื้อมมือไปคว้าลูกปัดดาว
ไม่ว่าหานเจียงเสวี่ยจะได้รับคำใบ้หรือไม่ เจียงเสี่ยวก็รีบดูดซับลูกปัดดาวในมือทันที หลังจากนั้น มโนมัยและ รุ่งอรุณในแผนที่ดาวของเขาก็เปลี่ยนเป็นระดับคุณภาพทอง (1/10)
หลังจากได้รับของรางวัลจากการต่อสู้ทั้งหมดแล้ว ในที่สุดเจียงเสี่ยวก็รู้แล้วว่าทีมของเขาได้กำไรเท่าไร
นอกจากของที่ได้มาก่อนหน้านี้แล้ว ทีมยังเก็บเกี่ยวลูกปัดดาวคุณภาพเงินได้ทั้งหมด 17 ชิ้นจากนักดาบ นักธนูหญิง และทหารถือหอก ลูกปัดดาวพ่อมดบาร์บาเรียนคุณภาพเงิน 1 ชิ้น ลูกปัดดาวบาร์บาเรียนคุณภาพทองแดง 3 ชิ้น และอาวุธ 8 ชิ้น พวกเขาทำคะแนนได้รวม 80 แต้ม
“ไปทางตะวันตกกันเถอะ จุดภารกิจอยู่ทางใต้ ยิ่งเราออกนอกเส้นทางไปมากเท่าไร โอกาสที่เราจะพบราชาปีศาจลิงก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”
เจียงเสี่ยวกล่าวอย่างร่าเริง
ด้วยความตื่นเต้นที่ปรากฎบนใบหน้าของเธอ เซี่ยเหยียนถาม
“ราชาปีศาจ แต่ละตัวมีค่า 300 คะแนน นั่นน่าจะเพียงพอสำหรับเราที่จะเข้าสู่แปดอันดับแรกใช่ไหม เราทำงานหนักมาเป็นเวลานานและเราได้อาวุธมาเพียงแปดชิ้นที่ให้ 80 คะแนนเท่านั้น”
เจียงเสี่ยวยักไหล่แล้วพูดว่า
“ถ้าราชาปีศาจลิงช่วยเราฉีกปีศาจลิงได้ เราก็จะแอบเก็บศพแล้วรับเหรียญรางวัลในขณะที่มันกินลูกปัดดาว เราจะได้รับคะแนนเพิ่มด้วยวิธีนี้”
เซี่ยเหยียนก็เริ่มตื่นเต้นเช่นกัน เธอหันไปหาหานเจียงเสวี่ยและถามว่า
“ฟังดูเป็นยังไงบ้าง เสวี่ยเสวี่ย”
หานเจียงเสวี่ยลังเลเล็กน้อยและมองไปที่เจียงเสี่ยว
“ข้อเสนอนี้เป็นอันตรายมาก”
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า
“ฉันอยู่ที่ทุ่งหิมะมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว แต่ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำกิจกรรมร่วมกับพวกเธอ ฉันอยากไปถึงรอบรองชนะเลิศ”
หานเจียงเสวี่ยมองเจียงเสี่ยวอย่างเงียบๆ และในที่สุดก็พยักหน้า
“เย้!” เซี่ยเหยียนส่งเสียงร้องด้วยความยินดีและพูดต่อ
“มาเถอะ เสี่ยวผี มาป่วนกันเถอะ!”
เจียงเสี่ยวพยักหน้าอย่างกว้างขวางและอุทานว่า ใช่ ป่วน ป่วนเข้าไป!
ในเวลาเดียวกัน ทหารของทีมผู้พิทักษ์ก็มองไปที่หน้าจอแยกและฟังเสียงที่ดังออกมาจากหูฟัง ใบหน้าของพวกเขาเริ่มบูดบึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น