ตอนที่ 1193 การถ่ายทอดสดที่แปลกประหลาด
ในช่วงบ่าย ณ ดินแดนอันยิ่งใหญ่แห่งเสฉวน
"ฮวด!"
ขณะที่ดาบดอกไม้แทงเข้าที่หน้าอกของซอมบี้ที่มีผิวหนังเน่าเปื่อย ผลกระทบการฉีกขาดและผลกระทบเลือดไหลของดาบดอกไม้ก็เกิดขึ้นพร้อมกัน และเจียงเสี่ยวก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของซอมบี้
“จิ…
ได้ยินเสียงร้องของวาฬปูปูจากบนท้องฟ้า และสภาพแวดล้อมสนามรบโดยรอบก็ปรากฏขึ้นในใจของเจียงเสี่ยวอีกครั้ง
“ฮ่า...ฮ่า...” หน้าอกของเจียงเสี่ยวขึ้นลงเล็กน้อย ขณะที่กำลังปรับการหายใจ เขาก็หันไปมองทหารที่อยู่ข้างๆ เขาและพูดว่า
“กลับไปเถอะน้องชาย คุณไม่จำเป็นต้องไปส่งผม”
ทีมสี่คนจากกลุ่มทหารพิชิตชัย ได้ติดตามเจียงเสี่ยวไปด้วย
นับตั้งแต่ที่เจียงเสี่ยวเดินทางไปทางใต้และบุกฝ่าแดนดาบแห่งศพ ก็มีสมาชิกกองทัพพิชิตชัยสี่คนไล่ตามเขาและคุ้มกันเขา
บนโลกประหลาดนั้น เจียงเสี่ยวกำลังเดินอยู่ในป่าและไม่มีความแตกต่างใดๆ
อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ เจียงเสี่ยวกำลังเคลื่อนตัวไปตามทางหลวง ขณะที่ภูมิประเทศกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ตามข้อความที่ส่งโดยกองทัพพิชิตชัยที่อยู่ข้างๆ เขา เจียงเสี่ยวกำลังจะเข้าสู่สนามบินซวงหลิวซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบกิโลเมตร
ความจริงแล้ว เจียงเสี่ยวเคยมาที่นี่มาก่อน แต่เพียงพักผ่อนระยะสั้นเท่านั้น
เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา มหาวิทยาลัยนักรบดวงดาวปักกิ่งได้จัดโอกาสให้เจียงเสี่ยวจับหมีไม้ไผ่ไว้ใช้ในอนาคต หลังจากนั้น เจียงเสี่ยวและเจียงเสวี่ยน้อยก็ขึ้นเครื่องบินและลงจอดที่สนามบิน จากนั้นพวกเขาก็เข้าสู่เมืองเฉิงตู ซึ่งมีเพียงหมีดำเท่านั้นที่หาได้
สมาชิกทั้งสี่ของกองทัพพิชิตชัยยืนตรงและทำความเคารพแบบทหารให้กับเจียงเสี่ยว
เจียงเสี่ยวถือดาบยักษ์ไว้ในมือซ้ายและทำความเคารพด้วยมือขวา
การสื่อสารอันเงียบงันทำให้หัวใจของเจียงเสี่ยวอบอุ่น
พื้นที่แห่งนี้บนโลกเคยถูกกองทัพจีนเข้ายึดครองไปแล้ว
นับตั้งแต่เริ่มมีปรากฏการณ์หลอมรวม พื้นที่มิติบนโลก และดินแดนศักดิ์สิทธิ์พังทลาย โลกก็ไม่ผลิตสัตว์ดาวอีกต่อไป
ข้อดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสิ่งนี้ก็คือสัตว์ดาวทั้งหมดสามารถถูกฆ่าได้!
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งมีชีวิตที่ถูกส่งไปยังโลกผ่านมิติที่ต่ำกว่าและดินแดนศักดิ์สิทธิ์ล้วนเป็นสัตว์ดาวที่มีระดับต่ำกว่าหนึ่งระดับ ดังนั้นจึงกวาดล้างได้ง่ายกว่า
หน่วยทหารทั้งหมดบนโลกได้ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่และกำจัดสัตว์ร้ายในสนามบินและพื้นที่เมืองโดยรอบ
สัตว์ที่ไม่สามารถกวาดล้างได้และยังคงเดินเตร่ไปรอบๆ พวกเขาคือสัตว์ดวงดาวประหลาดที่สามารถมองเห็นได้แต่ไม่สามารถสัมผัสได้ แน่นอนว่าพวกมันยังเป็นสัตว์ดวงดาวที่ทรงพลังซึ่งไม่ได้ถูกทำให้อ่อนแอลงด้วย
"ดูแลตัวเองด้วยนะ!"
เจียงเสี่ยวไม่ได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดอะไร แต่เขาอ่านริมฝีปากของกองทัพพิชิตชัยได้
เขายิ้มและไม่พูดอะไรอีก เขาพาปลาวาฬตัวนั้นเดินทางไปตามป่ารกร้างของดาวเคราะห์ประหลาด มุ่งหน้าไปยังสนามบินบนโลกด้วย
ด้านหลังของเขา กองทหารพิชิตชัยที่ระดับพื้นดินได้หยิบวิทยุสื่อสารออกมา
“นี่คือหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ 17 ของกองทหารพิชิตชัยแห่งเฉิงตู เป้าหมายได้รับการคุ้มกันไปยังตำแหน่งที่กำหนดแล้ว กองทหารขนหาง เจียงเสี่ยวผี กำลังมุ่งหน้าไปทางสนามบิน โปรดส่งหน่วยต่อไปเข้าควบคุม”
เสียงแหบพร่าดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร
“กองทหารชุดแรกของกองทัพพิทักษ์สองกระแสได้รับคำสั่งแล้ว ตอนนี้ถึงคราวของผมที่จะคุ้มกันบุคลากร ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของพวกคุณ พี่น้อง!”
เจียงเสี่ยวไม่รู้ว่าการสนทนาแบบนี้เกิดขึ้นที่ระดับพื้นโลก และลูกวาฬของเขาสามารถสแกนสภาพแวดล้อมบนดาวเคราะห์ต่างดาวได้เท่านั้น ดังนั้น …
เจียงเสี่ยวซึ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ลอยอยู่กลางอากาศประมาณไม่ถึง 100 เมตร ก่อนที่จะมองเห็นรถจักรยานยนต์หลายคันขับอยู่ในป่า
ฉากที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทำให้เจียงเสี่ยวประสบปัญหาอย่างมาก
รถจักรยานยนต์กำลังแล่นไปบนถนน แต่สำหรับเจียงเสี่ยว พวกเขากำลังเดินทางบนภูเขาและผ่านต้นไม้ทีละต้น...
เจียงเสี่ยวลอยไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและจำชุดทหารของผู้พิทักษ์รัตติกาลได้ หัวหน้าทีมมอเตอร์ไซค์ยังหยิบแผนที่ออกมาด้วย ซึ่งแสดงการกระจายตัวของสัตว์ร้ายแห่งดวงดาวและเส้นทางของเจียงเสี่ยวอย่างชัดเจน
อันที่จริง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองกองกำลังปฏิบัติภารกิจดังกล่าว เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ กองทหารที่สองได้คุ้มกันกองทัพทลายภูผาจำนวนมากบนดาวประหลาดแห่งนี้ มอบเส้นทางและข้อมูลข่าวกรองให้พวกเขา และนำพวกเขาเดินทางต่อไปทางใต้ …
แม้ว่าทหารบนโลกจะไม่สามารถต่อสู้กับสัตว์ร้ายจากดาวต่างดาวได้ แต่พวกเขาก็สามารถทำหน้าที่เป็น "ดวงตา" ของเจียงเสี่ยวในการรวบรวมข้อมูลทั้งหมดได้
เจียงเสี่ยวเข้าใจว่าไม่เพียงแต่ทหารจะให้ข้อมูลเท่านั้น แต่พวกเขายังใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อล่อสัตว์ร้ายดวงดาวทั้งหมดบนโลกประหลาดให้มารวมกันเพื่อที่เจียงเสี่ยวจะได้กำจัดพวกมันได้
แม้ว่าภารกิจล่อเหยื่อประเภทนี้จะน่ากลัว แต่มันก็ไม่ได้ทำอันตรายพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
โลกนี้ช่างแปลกประหลาดจริงๆ
เจียงเสี่ยวพยักหน้าให้ทหารแล้วจ้องไปที่ร่างของวาฬปูปู จากนั้นเขาก็สวดภาวนาขณะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ปลาตัวใหญ่ว่ายอยู่กลางอากาศ กลุ่ม “ตำรวจ” ขับไปมาบนถนนเบื้องล่าง ภาพดังกล่าวก็ดูแปลกเล็กน้อยเช่นกัน …
หลังจากนั้นไม่นาน เจียงเสี่ยวก็เห็นอาคารสนามบินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางดาบจำนวนนับไม่ถ้วน
ในโลกประหลาดนั้น ต้นไม้ล้มลง พื้นดินแตกร้าว และพื้นดินเต็มไปด้วยร่องรอยของพลังดาบ ดาบสีขาวและสีเงินกระจัดกระจายไปทั่วทุกแห่ง
ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยดาบนี้ "ซอมบี้" เปลือยกายที่มีผิวหนังเน่าเปื่อยกำลังโจมตีทหารคุ้มกันตรงหน้าพวกเขาอย่างบ้าคลั่งทีละตัว
“โอ้?” เจียงเสี่ยวรู้สึกขบขันและคิดว่า ทหารเหล่านี้มีกลอุบายซ่อนอยู่ในแขนเสื้อจริงๆ!
เมื่อรู้ว่าสัตว์อสูรจากดาวต่างดาวไม่สามารถโจมตีพวกเขาได้ พวกเขาก็ล่อสัตว์อสูรให้โจมตีซึ่งกันและกัน ในตอนแรก พวกมันหลบซ้ายและขวา ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงดาบ ปราณแต่เมื่อ "ซอมบี้" ทั้งสองพบกัน ทหารก็หยุดเคลื่อนไหวทันที!
ซอมบี้ที่ถือดาบจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร เขาแทงดาบลงไปทันที!
“จิ…
ดาบของซอมบี้ทั้งสองทะลุผ่านทหารและแทงเข้าที่หน้าอกของกันและกัน ...
เจียงเสี่ยวโบกมือและวาฬเวิงเวิงก็ออกมาในที่สุด!
“ชิ!”
ปลาวาฬดูเหมือนจะไม่พอใจเจียงเสี่ยว
เจ้าคนไร้หัวใจ เมื่อก่อนเจ้าเคยขี่ข้าทุกวัน แต่ตั้งแต่ที่พูพูมา เจ้าก็ลืมข้าไปแล้ว ...
ฉันเดินทางมาที่เสฉวนได้ไม่กี่ชั่วโมงแล้ว และเพิ่งได้ไปเที่ยวกับปูปูหูจิงเท่านั้น ตอนนี้นายจำฉันได้แล้วเหรอ?
ความคิดภายในของปลาวาฬเวิงเวิงนอุดมสมบูรณ์มาก และเนื่องจากความเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณ เจียงเสี่ยวจึงสามารถเข้าใจความรู้สึกของมันได้อย่างสมบูรณ์ แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่ามันพยายามจะแสดงออกถึงอะไรก็ตาม
“ฮึ่ม~” เจียงเสี่ยวรีบบินไปด้านหน้าของปลาวาฬเวิงเวิง เอนตัวไปข้างหน้าและจูบดวงตาที่โตและลึกของมัน
ด้านล่างพวกเขามีกลุ่ม “ตำรวจม้า” ยกศีรษะขึ้น และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ลานหน้าสนามบินก็มีสีหน้าเคร่งขรึมเช่นกัน
'อืม…' สัตว์วิญญาณระดับนี้ต้องแข็งแกร่งมากและมีอารมณ์เป็นของตัวเอง ดังนั้นพวกมันจึงต้องได้รับการเอาใจ
ใช่แล้ว มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้บังคับบัญชาของกองพลเจียงถึงได้จูบปลาใหญ่ต่อหน้าสาธารณชน …
พวกทหารทำได้เพียงปลอบใจตัวเองอย่างนี้เท่านั้น…
ในความเป็นจริงพวกเขาก็เดาถูกแล้ว
ครึ่งชั่วโมงต่อมาที่เมืองซานเหมย
ในอาคารสูงที่เพิ่งเข้ามาในเมือง ชายวัยกลางคนกำลังเดินไปเดินมาอยู่ที่ระเบียงโดยเอามือไว้ข้างหลังด้วยความหงุดหงิด และมองลงมาเป็นระยะๆ
ภูมิประเทศของเมืองและ “สุสานดาบป่า” เปลี่ยนแปลงไปมาตลอดเวลา ชายคนนั้นพิงราวบันไดแล้วมองลงไป มันยุ่งเหยิงไปหมด!
ฝูงซอมบี้ดุร้ายที่ถือดาบยาวอยู่ในมือเปรียบเสมือนกองกำลังสองกลุ่มที่กำลังต่อสู้กัน!
เป็นครั้งคราว พวกมันจะมองดูราวกับว่ากำลังคำรามขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกมันตะโกนอย่างบ้าคลั่งและกระจายอยู่ทั่วบริเวณใต้ตึก พวกมันต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง และดาบปราณก็ดูน่ากลัวที่จะดู
แม้ว่าจะมีทหารหลายกลุ่มอยู่ด้านล่างเขตนั้น ซึ่งใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อพยายามล่อสัตว์ร้ายออกไป แต่ภายใต้การต่อสู้ที่เข้มข้นเช่นนี้ สัตว์ร้ายกลับเพิกเฉยต่อทหารเหล่านั้น
พ่อของเขากระทืบเท้าเขาด้วยความโกรธในสนามรบที่วุ่นวายเช่นนี้!
“ทำไมพวกเขาถึงต้องการให้เราอยู่บนหลังคา ทำไมพวกเขาถึงไม่สลายตัวไป ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าหน้าที่เหล่านี้คิดอะไรอยู่…”
“ท่านชาย ผมได้ยินมาว่ามีกองทหารประหลาดจำนวนมากที่บุกโจมตีเมืองหรง พวกมันน่าจะมาถึงเร็วๆ นี้”
สาวสวยคนหนึ่งเปิดประตู เดินไปที่ระเบียง และเอื้อมมือไปจับแขนพ่อของเธอ
เมื่อเห็นลูกสาว ความวิตกกังวลของพ่อก็ยังไม่บรรเทาลง กลับยิ่งทำให้เขาวิตกกังวลมากขึ้น
เขาใช้ชีวิตมาเป็นเวลานานและไม่สนใจอะไรอื่นอีก สิ่งสำคัญคือลูกของเขายังอยู่ในช่วงวัยเยาว์
โทรทัศน์ที่บ้านยังคงออกอากาศบทสัมภาษณ์ของเย่ซุนหยางกับกวนฉี เขาย้ำและกระตุ้นผู้คนซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ให้กังวลและฟังคำสั่งของทหารและตำรวจในพื้นที่
ประชาชนในเขตเมืองไม่ได้รับคำสั่งให้อพยพ แต่ได้รับคำสั่งให้อยู่บ้านและอย่าวิ่งไปมา
เมื่อเวลาผ่านไป สัตว์ในโลกแห่งวิญญาณบนโลกก็หายไป แต่สัตว์ในโลกแห่งวิญญาณบนดาวต่างดาวได้เปลี่ยนสถานที่แห่งนี้ให้กลายเป็นสภาพแวดล้อมของ 'สุสานดาบ' พื้นดินเต็มไปด้วยหลุมบ่อ มีดาบยาวตั้งตระหง่านอยู่ทั่วทุกแห่ง และมีการทะเลาะวิวาทกันทุกหนทุกแห่ง
ขณะที่พ่อของเธอยังคงอยู่ในอาการวิตกกังวล จู่ๆ เด็กสาวก็เบิกตากว้างและเขย่าแขนพ่อของเธออย่างสุดแรง
“ดูสิ ดูเร็วเข้าสิ ปลาตัวใหญ่ขนาดนั้นบินข้ามไปได้ยังไง!”
“อ๋อ?” พ่อตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็เริ่มโกรธเล็กน้อย เขารู้ว่าลูกสาวเป็นคนใจดีและอยากจะแกล้งเขาเพื่อให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้น แต่จะไม่กังวลได้อย่างไร
พ่อของเขากล่าวว่า
“ไปกันเถอะ เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว ไปเมืองหรงกันเถอะ กองทัพทลายภูผาจะมุ่งหน้าไปที่เมืองลัวหรง ไปกันเถอะ!”
พ่อพูดขณะที่อุ้มลูกสาวเข้ามาในบ้าน
“เฮ้ย! รีบไปดูเร็ว!”
แต่ลูกสาวกลับยืนนิ่งอยู่บนระเบียงและคว้าแขนพ่อไว้ ดึงให้พ่อมองออกไปไกลๆ
ไกลมั้ย?
มันก็ไม่ไกลแล้ว
ขณะที่พ่อและลูกสาวกำลังสนทนากัน ปลาใหญ่ทั้งสองตัวที่กำลังว่ายน้ำอยู่กลางอากาศก็ได้ว่ายเข้ามาในเมืองแล้ว!
พ่อเดินตามมือลูกสาวและมองดูท้องฟ้า ทันใดนั้น ปากของเขาก็เปิดออกเป็นรูปตัว “โอ”
ปลาขนาดใหญ่ทั้งสองตัวนั้นดูเหมือนปลาตัวเล็ก ๆ ที่กำลังเล่นน้ำ พวกมันเปลี่ยนตำแหน่งและบินไปมา บนหัวของปลาขนาดใหญ่ตัวหนึ่งนั้นมีชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมและถือดาบสีแดงเลือดยืนอยู่
พ่อของเขาวางมือข้างหนึ่งบนราวบันไดและยืดคอเพื่อมองออกไปข้างนอก บนใบหน้าของเขา เขาเห็นโทรศัพท์มือถือ
พ่อหันศีรษะไปเห็นลูกสาวกระทืบเท้าอย่างตื่นเต้นขณะบันทึกวิดีโอ
“เทพผี! ย่า ย่า ย่า!!! ทางนี้ ทางนี้!”
พ่อของเขาก็ยังโบกมือไม่หยุดว่า
“โอ้พระเจ้า! ฉันอยู่ที่นี่! คุณมองไม่เห็นหรอก!”
เจียงเสี่ยวได้ยินพวกเขาได้ยังไง?
อย่างไรก็ตาม ในมิติของเขา ปลาใหญ่ทั้งสองตัวได้สำรวจสภาพแวดล้อมแล้ว ไม่มีสิ่งมีชีวิตตัวใดสามารถหลบหนีได้
ด้วยพลังจิต ปลาตัวใหญ่จึงเริ่มเรียกหยดน้ำออกมา เจียงเสี่ยวหันศีรษะและมองไปที่สนามรบเบื้องล่างในระยะไกล
เมื่อมองตามสายตาของเขาไป สภาพแวดล้อมที่วุ่นวายของสุสานดาบในป่ารกร้างก็ทับซ้อนกับอาคารที่อยู่อาศัยไม่กี่หลังในใจของเขา ด้านล่างของเขามีทหารที่กำลังรอเขาอยู่ และระเบียงและหน้าต่างที่หันไปทางทิศใต้ของอาคารที่อยู่อาศัยก็เต็มไปด้วยผู้คน ...
ฮู…
เมื่อปลาใหญ่ทั้งสองตัวทำงานร่วมกัน หยดน้ำก็เต็มไปในอากาศ และน้ำวนขนาดใหญ่สองแห่งก็กลิ้งขึ้นมา!
เสียงตะโกนและโบกมืออย่างตื่นเต้นของประชาชนหยุดลงทันที แม้แต่ใบหน้าของทหารก็ยังแข็งทื่อ
จากนั้นทุกคนก็ถูกดูดเข้าไปในกระแสน้ำวนแห่งความน่ากลัวราวกับหายนะ
คราวนี้เจียงเสี่ยวเชิญทุกคนในคฤหาสน์มาชมภาพยนตร์ 3 มิติที่เขาชมฟรี
พ่อและลูกสาวยืนอยู่ที่ระเบียง แต่ตรงหน้าพวกเขามีกระแสน้ำวนที่หมุนเร็วปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง
ซอมบี้เดินไปข้างหน้าพวกเขาทั้งสองทีละตัว พวกมันเดินตามกระแสน้ำวนที่หมุนเร็ว และถูกน้ำแห่งพลังดวงดาวที่อุดมสมบูรณ์ทำให้ปั่นป่วนและฉีกขาดอย่างบ้าคลั่ง ...
เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จสิ้นลง บริเวณที่อยู่อาศัยอันพลุกพล่านก็เงียบสงบลงแล้ว
เบื้องล่างนั้น ทหารยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับว่าพวกเขายังคงรำลึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
ไม่กี่นาทีต่อมา ในเขตเมืองที่อยู่ไกลออกไป แพนด้าตัวใหญ่ที่มีความสูงถึง 20 เมตรก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน!
ด้วยไม้ไผ่ลวงตาอยู่ในอ้อมแขน เขากระแทกไปมาในภูมิประเทศของป่าและเมือง!
หากหมีไผ่สูง 20 เมตร ยังถูกอาคารสูงกั้นได้ …
อย่างไรก็ตาม เหนือเมืองนั้น มังกรตะวันออกสีดำสนิทยาว 55 เมตรที่ลอยอยู่กลางอากาศพร้อมเขี้ยวและกรงเล็บที่เปลือยอยู่นั้น ไม่สามารถหยุดมันได้ด้วยสิ่งใดเลย …
ลูกสาวตื่นเต้นจนตัวสั่น เธอจึงใช้มือถือถ่ายฉากที่วาฬมังกรเต้นรำและหมียักษ์พุ่งชนพร้อมตะโกนว่า
“พ่อยังจะไปเมืองหรงอีกไหม?”
พ่อของเธอพูดไม่ออก
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น