ตอนที่ 1198 ซอยตลาดกลางคืน
เจียงเสี่ยวเปิดประตูโลกแห่งหายนะและกลับสู่ป่าเบิร์ชขาว
เนื่องมาจากการหลอมรวมอย่างกะทันหันของโลกและต่างดาว และความจริงที่ว่าเจียงเสี่ยวไม่สามารถใช้ทักษะดวงดาวอวกาศของเขาได้ กองทหารขนหางจึงอยู่ในป่าเบิร์ชขาวหลังจากงานเลี้ยงกองไฟ
ในช่วงสามวันที่ผ่านมา สมาชิกของกองทหารขนหางก็ถูกส่งกลับไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือโดยเจียงเสี่ยวเช่นกัน
ครอบครัวหกคนของไห่เทียนชิงยังได้พาฉงหยางน้อยกลับไปยังชุมชนป่าเมเปิ้ลในเมืองหลวงด้วย
ฉงหยางน้อยมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสังคมของมนุษย์มาก อาจารย์ฟางรู้ว่าเจียงเสี่ยวจะยุ่งมากในช่วงนี้ ดังนั้นเธอจึงริเริ่มที่จะพาฉงหยางน้อยไปด้วย ฟางซิงหยุนผู้อ่อนโยนได้เข้ามารับบทบาทเป็นแม่แล้วและเต็มใจที่จะดูแลฉงหยางน้อยและเป็นไกด์สาวให้
โดยผ่านทางเจียงเสี่ยว หูเว่ยและชางหลาน ผู้พิทักษ์รัตติกาลทั้งสองได้ติดต่อกับกองกำลังของตนเอง ด้วยความช่วยเหลือของเจียงเสี่ยว พวกเขาทั้งสองจึงพาหยวนหยวนกลับมายังบ้านเกิดของพวกเขาได้ …
เขาเชื่อว่ากองทหารรักษาการณ์มีหลายเรื่องที่จะพูดคุยกับทั้งคู่
ผู้คนที่เคยอาศัยอยู่ในโลกแห่งความหายนะต่างก็จากไปทีละคน เจียงเสี่ยวเฝ้าดูและถอนหายใจในใจ
ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่ผู้คนเปลี่ยนไป…
ครอบครัวของซินอ้ายอันติดตามผู้อยู่อาศัยบนเกาะโบราณในอเมริกาเหนือและกลับมายังดินแดนเฉียนกุ้ย
อู่เฮ่าหยาง, หลี่ช่วน และคนอื่นๆ ก็กลับไปที่เหลียวตง เช่นกัน
ในความเป็นจริง ทีมขนหางยังไม่สมบูรณ์
หลังจากที่กู้สืออันกลับมาที่กุ้ยซี แล้ว เซี่ยเหยียนก็กลับมาที่เป่ยเจียงทันทีเพื่อพบแม่ของเธอ
เนื่องจากเป็นสมาชิกในครอบครัวของทหาร แม่ของเซี่ยเหยียนจึงได้รับการจัดเตรียมอย่างเหมาะสมจากผู้บุกเบิกดินแดนรกร้างเพื่อให้เธอสามารถอาศัยอยู่ในเขตทหารโดยไม่มีอันตรายใดๆ
เจียงเสี่ยวส่งอี้ชิงเฉิน เฉินหลิงเทา เซียะเยี่ยนและคนอื่นๆ กลับไปยังที่ราบภาคกลางเช่นกัน อย่างไรก็ตาม อี้ชิงเฉินขอให้เจียงเสี่ยวพาเธอไปที่เหยียนจ้าวหลังจากนั้น
แม้ว่าตระกูลอี้จะตั้งอยู่ในที่ราบภาคกลาง แต่แม่ของอี้ชิงเฉิน เป็นผู้อำนวยการของมหาวิทยาลัยนักรบดวงดาวเหยียนจ้าว ตั้งแต่เกิดหายนะขึ้น แม่ของเธอต่งถิงเยี่ยก็คอยปกป้องแนวหน้าของเหยียนจ้าว ร่วมมือกับกองทหารและตำรวจในพื้นที่เพื่อจัดระเบียบนักเรียนนักรบดวงดาวเพื่อปกป้องดินแดนด้วยความทุ่มเททั้งหมดของเธอ
ในโลกแห่งหายนะของเจียงเสี่ยว สิ่งเดียวที่เหลือคือเด็กสาวตาบอดที่ไม่มีทางไป
ในขณะที่กำลังคิด เจียงเสี่ยวก็หยุดการเคลื่อนไหว
เด็กสาวตาบอดเดินออกจากบ้านของเจียงเสี่ยวและมองดูเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดคำใดๆ
เจียงเสี่ยวใช้เวลาสักครู่เพื่อเรียบเรียงคำพูดของเขาและกล่าวว่า
"ผม ... เราพบลุงหวีแล้ว"
เด็กสาวตาบอดสวมหน้ากากทรงกลมและมีดวงตาสีดำสนิทที่ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ เธอจ้องมองเจียงเสี่ยวอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ
เจียงเสี่ยวยืนอยู่หน้าลานบ้านของเขาและมองไปที่หญิงสาวตาบอดที่อยู่หน้าบ้าน
“อดีตของคุณก็เป็นอดีตไปแล้ว
ตอนนี้คุณเป็นสมาชิกของกองกำลังดาวตกแล้ว
จากนี้ไปชื่อรหัสของคุณไม่ใช่สาวบอดอีกต่อไป แต่เป็นซานเหว่ย
“คุณจะกลับเข้าสู่ทีมขนหางและผมจะเป็นผู้นำคุณด้วยตัวเอง”
“เอ้อเหว่ยพูดแบบนั้นเหรอ?” เด็กสาวตาบอดถามอย่างใจเย็น
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า “ที่ควรพูด ผมก็พูดไปแล้ว”
เด็กสาวตาบอดเม้มปากและก้มศีรษะลงเล็กน้อย
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า
'ผมเป็นหัวหน้าทีมของขนหางในกองกำลังดาวตก ในทีมของผม ชื่อรหัสคือเหว่ย และไม่ควรมีชื่อรหัสเช่น 'สาวบอด' ซานเหว่ยนี้ไม่ใช่ทหารพิทักษ์รัตติกาล แต่เป็นซานเหว่ยแห่งกองกำลังดาวตก”
“ก็ได้” หญิงสาวตาบอดตอบ
เจียงเสี่ยวกล่าวว่า “นี่คือตัวตนของคุณ ตอนนี้ผมจะส่งคุณกลับบ้าน คุณต้องเผชิญหน้ากับมัน”
“ในช่วงสามวันที่ผ่านมา ผมได้ส่งทหารและพลเรือนจำนวนมากกลับบ้าน คุณคงนึกไม่ออกว่ามันจะเป็นอย่างไร บางคนร้องไห้ บางคนหัวเราะ บางคนร้องไห้ทั้งน้ำตาแห่งความสุข และบางคนก็หัวใจสลาย บางคนถึงกับคุกเข่าอยู่หน้าทางเข้ามิติหักพังของหายนะ โดยอธิษฐานให้สมาชิกครอบครัวของตนออกมาจากประตูมิติ
“คุณโชคดีมาก ซานเหว่ย พ่อแม่ของคุณยังมีชีวิตอยู่ ส่วนหานเจียงเสวี่ยกับผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้เจอใครอีกครั้ง”
เด็กสาวตาบอดพยักหน้าเบาๆ และเดินไปหาเจียงเสี่ยว
เจียงเสี่ยวยกมือขึ้นแล้ววางมันลงบนหน้ากากของหญิงสาวตาบอด เขาค่อยๆ ถอดมันออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สวยงามของเธอ น่าเสียดายที่ดวงตาของเธอซึ่งปกคลุมไปด้วยหมึกสีดำล้วน ได้ทำให้ใบหน้าที่มีเสน่ห์แต่เดิมของเธอเปื้อนไปด้วยรัศมีที่แปลกประหลาดและน่ากลัว
“สวัสดี ซานเหว่ย” เจียงเสี่ยวกล่าว
เด็กสาวตาบอดพยักหน้าอย่างอ่อนโยน เพราะเธอรู้ว่าเหตุใดเจียงเสี่ยวจึงเน้นย้ำถึง “ชื่อรหัส” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
“สวัสดี ซานเหว่ย” เจียงเสี่ยวกล่าว
เจียงเสี่ยวเดินออกจากโลกแห่งหายนะพร้อมกับซานเหว่ยและมาถึงเป่ยเจียง บริเวณธารซินตัน ซึ่งอยู่ข้างทางเดินเท้าธรรมดา
ด้วยการสนับสนุนจากโลกแห่งหายนะ เจียงเสี่ยวจึงสามารถโจมตีทุกมุมโลกได้อย่างแม่นยำแล้ว
แน่นอนว่าการจะระบุตำแหน่งถนนสายใดสายหนึ่งได้นั้นเป็นเรื่องยากเกินไป แต่การระบุตำแหน่งเมืองให้ถูกต้องก็ไม่ใช่ปัญหาเช่นกัน
เจียงเสี่ยวหยิบแผนที่ขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าและดูตำแหน่งที่ทำเครื่องหมายไว้ เขามองไปรอบๆ และบังเอิญเห็นกองทัพพิชิตชัยกำลังเดินเข้ามา
เจียงเสี่ยวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วพูดว่า
“ซานเหว่ย จากนี้ไปคุณจะเป็นผู้พิทักษ์ของผม จงสังเกตให้มากขึ้นและอธิบายให้พวกเขาฟัง”
ซานเหว่ยพูดไม่ออก
จอมเวทย์ผู้พิชิตดวงดาวเพียงคนเดียวของโลกคือองครักษ์ของเจียงเสี่ยว คุณชายเจียงช่างน่าประทับใจจริงๆ!
แน่นอนว่ามันไม่ถูกต้องนักที่จะบอกว่าพวกเธอเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในระดับสุดแดนดาวของพวกเขา เพราะเจียงเสี่ยวยังมีหุ่นสองตัวอยู่ คู่สามีภรรยาหัวซิงทั้งคู่ต่างก็อยู่ที่ระดับสุดแดนดาวของพวกเขา ...
อย่างไรก็ตาม เหยื่อของเจียงเสี่ยวนั้นมีเพียงแค่ในระดับทะเลดาวเท่านั้น และการกำหนดค่าก็ต่ำเกินไป
การใช้เหยื่อล่อเพื่อควบคุมหุ่นยนต์ทั้งสองตัวนี้ก็เพียงพอสำหรับการต่อสู้ทั่วไป อย่างไรก็ตาม หากพวกมันต้องต่อสู้ในระดับสูง เหยื่อล่อจะลดพลังการต่อสู้ของหุ่นทั้งสองตัวลงอย่างมาก
เจียงเสี่ยวแตะบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาและเปิดแอปแผนที่ พยายามค้นหาที่อยู่และถนนที่เจาะจง อย่างไรก็ตาม เขาต้องตกตะลึงทันทีที่เปิดแผนที่
ซอฟต์แวร์แผนที่ไม่ได้รับการอัปเดตมาเป็นเวลานานแล้ว และเขายังต้องรอการอัปเดตอีกหรือ?
ได้ยินเสียงของซานเหว่ย
"กองกำลังดาวตก กำลังเดินทางกลับบ้าน แต่ยังไม่มีภารกิจ"
เจียงเสี่ยวยิ้มและตระหนักว่าซานเหว่ยอาจไม่เหมาะที่จะเป็นการ์ด
บ้าเอ้ย ความเย่อหยิ่งของหญิงสาวคนนี้มันยังยิ่งใหญ่กว่าของเขาเองอีก!
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเรื่องตลก ซานเหว่ยเป็นเพียงคนพูดน้อย สภาพแวดล้อมที่ไม่ซ้ำใครที่เธอเติบโตมาส่งผลต่อบุคลิกภาพของเธอในปัจจุบัน
พูดอย่างตรงไปตรงมาก็คือ เธอเป็นนักรบดวงดาวในช่วงท้ายของสุดแดนดาว และเธอยังมีผังดวงดาวระบบควบคุมพิเศษสุดๆ อีกด้วย พลังการต่อสู้ของเธอนั้นแข็งแกร่งอย่างน่าสะพรึงกลัว ในสายตาของเธอ 99.9% ของผู้คนในโลกนั้นไม่ต่างจากมดเลย อย่างไรก็ตาม เธอไม่ใช่เด็กเกเรและจะไม่หาเรื่องใครโดยไม่มีเหตุผล
เมื่อเจียงเสี่ยวพบกับหญิงสาวตาบอดเป็นครั้งแรก เธอไม่สนใจเขาไม่ว่าเขาจะพูดอะไรกับเธอก็ตาม ในที่สุดเธอยังตบหัวเขาอีกด้วย
ในเวลานั้น เจียงเสี่ยวที่แปลงร่างเป็นอีกา ถูกสะบัดออกไปห่างออกไปแปดเมตร และศีรษะของเขาก็สั่น เขาส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าเวทนา
ในเวลานั้น เด็กสาวตาบอดได้อยู่ในขั้นนภาดาวแล้ว สำหรับเจียงเสี่ยว ซึ่งเป็นเพียงเด็กตัวเล็กๆ ในระดับนทีดาว เธอยังเป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถฆ่าเขาได้ด้วยการตบเพียงครั้งเดียว อย่างไรก็ตาม เธอเพียงแค่ไล่เจียงเสี่ยวออกไปเพราะการกระทำที่น่ารำคาญของเขา เธอไม่ใช่คนเลวโดยธรรมชาติและไม่ได้ตั้งใจที่จะเย็นชาและหยิ่งยโส
ถ้าพูดตามหลักเหตุผลแล้ว หากหญิงสาวตาบอดเป็นเอ้อเหว่ย ปีกของอีกาคงถูกแมวร้ายฉีกออกเป็นชิ้นๆ แน่
“เฮ้ พี่น้องอย่าเพิ่งไปนะ ช่วยฉันหน่อยเถอะ!”
จู่ๆ เจียงเสี่ยวก็นึกอะไรบางอย่างได้และรีบทักทายเขา
เหล่ากองทัพพิชิตชัยยืนตรงทันทีและทำความเคารพเจียงเสี่ยว
“เอ่อ ช่วยดูหน่อย ผมจะไปที่นี่ได้ยังไง ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน”
เจียงเสี่ยวรีบยกมือเคารพและยื่นแผนที่ให้ เขาหันไปมองรอบๆ และเห็นว่าคนเดินถนนกำลัง “จ้องมอง” เขาอยู่บนถนน
ตั้งแต่ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ด้วยความช่วยเหลือของเจียงเสี่ยว ธารซินตันก็สงบสุขแล้ว ตอนนี้เข้าสู่เดือนมิถุนายนแล้ว ไม่ว่าโลกภายนอกจะวุ่นวายแค่ไหน อย่างน้อยชีวิตของผู้คนในธารซินตันก็สงบสุขมากกว่าเมื่อก่อนที่เกิดปรากฏการณ์ประหลาดนี้ขึ้น …
หลังจากดูแผนที่แล้ว กองทหารพิชิตชัยก็พาเจียงเสี่ยวและซานเหว่ยไปที่รถจี๊ป
เจียงเสี่ยวได้ร้องขอให้กองทัพพิชิตชัยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาเข้าใจว่ากองทหารพิชิตชัยจำเป็นต้องรายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบ
อย่างไรก็ตาม นี่ก็ดีเหมือนกัน เหล่าผู้พิชิตในพื้นที่คงจะรู้ว่าพ่อแม่ของสหายของพวกเขาเปิดร้านเล็กๆ ที่นี่ ในอนาคต พวกเขาจะดูแลคู่สามีภรรยาสูงอายุคู่นี้
หลังจากขับไปได้ไม่ถึง 20 นาที รถก็เข้าสู่เขตเลาเฉิง
เขตเลาเฉิงคึกคักมากในเวลากลางคืน โดยเฉพาะในฤดูร้อน อุณหภูมิกำลังดีและเหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจเป็นอย่างยิ่ง ขณะที่รถขับผ่าน พวกเขาก็ผ่านสวนสาธารณะ และเจียงเสี่ยวได้เห็นชายและหญิงชรากำลังเต้นรำในจัตุรัส
อีกไม่กี่นาทีต่อมา รถก็ค่อยๆ หยุดลงตรงหน้าซอยแห่งหนึ่ง
ดูเหมือนถนนตลาดนัดกลางคืน ไม่ใหญ่มากแต่เต็มไปด้วยดอกไม้ไฟ
แผงขายของริมถนนก็ตั้งขึ้นเช่นกัน และกลิ่นเนื้อย่างก็อบอวลไปทั่วบริเวณ ด้านหน้าโต๊ะเล็กๆ ริมถนน มีคนจำนวนมากกำลังดื่มเบียร์และคุยโวโอ้อวด
รถไม่สามารถเข้าไปได้ แผงขายผลไม้และขนมข้างทางปิดกั้นถนนแคบๆ
เจียงเสี่ยวลงจากรถแล้วดมกลิ่น... จุ๊ จุ๊ กลิ่นหอมจังเลย!
เมื่อมองดูดอกไม้ไฟในโลก เจียงเสี่ยวรู้สึกว่าความเหงาและความเย็นชาทั้งหมดที่เขาประสบในโลกประหลาดนี้คุ้มค่า!
กองทัพพิชิตชัยต้องการส่งคนอีกสองสามคนเข้าไป แต่เจียงเสี่ยวห้ามพวกเขาไว้ หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เปิดประตูมิติ หลังจากนั้นก็มีมือโผล่ออกมาและยื่นหมวกให้พวกเขา
เหล่ากองทัพแห่งพิชิตชัยถึงกับพูดไม่ออก
กองทหารพิชิตชัยมีบทบาทอย่างไร?
นายน้อยเจียงกำลังใช้ทักษะดวงดาวในสังคมมนุษย์ต่อหน้ากองทัพพิชิตชัยหรือ? และมันเป็นทักษะดวงดาวในอวกาศหรือ?
เหล่าสมาชิกกองทัพพิชิตชัยต่างมองหน้ากัน…
ลืมมันไป ลืมมันไป
ฉันไม่เห็น อย่าถามฉัน ฉันไม่รู้…
เจียงเสี่ยวลดหมวกลงและเดินไปทางตรอกตลาดกลางคืนโดยมีซานเหว่ยตามหลัง
แต่… เสื้อผ้าของเจียงเสี่ยวก็ยังคงเป็นปกติ แต่ซานเหว่ยสวมชุดคลุมสีขาว!
ไม่ใช่ชุดสีขาวแบบที่ผีผู้หญิงใส่ แต่เป็นชุดคลุมสีขาวแบบที่ใช้สำหรับ 'แองเจิลมีปีก' เธอมีอุปนิสัยดีอยู่แล้ว และด้วยชุดที่ไร้ตำหนินี้ เธอจึงกลายเป็นเด็กที่สวยที่สุดในตลาดกลางคืน
ข้างถนนมีคู่สามีภรรยาที่กำลังซื้อคอเป็ดแผงเล็กๆ อยู่ก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยเช่นกัน
กลิ่นเนื้อคอเป็ดนั้นชัดเจนมาก แต่ฉากที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นช่างฝันเหลือเกิน
หญิงสูงศักดิ์สง่าในชุดคลุมสีขาวที่มีออร่าเหมือนนางฟ้า สวมฮู้ดคลุมสีขาว ปิดตา และเดินเข้าไปในตลาดกลางคืนที่คึกคัก …
เจียงเสี่ยวและซานเหว่ยเคยปฏิบัติภารกิจร่วมกันและคุ้นเคยกับการมีอยู่ของเธอแล้ว นอกจากนี้ เจียงเสี่ยวยังเป็นนักรบดวงดาวชั้นยอดและมีจิตใจสงบในแบบของตัวเอง
อย่างไรก็ตามชาวเมืองไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ...
ชั่วขณะหนึ่ง ตลาดกลางคืนที่พลุกพล่านก็ตกอยู่ในความเงียบอย่างประหลาด
จู่ๆ เจียงเสี่ยวก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้กลับไปอยู่ในห้องเรียนมัธยมปลายอีกครั้ง ด้วยเหตุผลบางอย่าง นักเรียนที่กำลังคุยกันในชั้นเรียนที่แต่เดิมมีเสียงดังก็เงียบลงเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดลงในที่สุด ...
หลังจากที่ทั้งสองออกไปแล้ว จึงได้ยินเสียงสนทนาและทะเลาะกันอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวได้ค้นพบข้อดีของการมีซานเหว่ยเป็นบอดี้การ์ดของเขา
ถนนหนทางพลุกพล่านไปด้วยกิจกรรม และผู้คนเบียดเสียดกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อซานเหว่ยเดินไปข้างหน้า คนที่เดินอยู่ข้างหน้าเธอก็จะหลีกทางให้เธอโดยอัตโนมัติ ทำให้เธอมีพื้นที่มากพอที่จะเดินไปข้างหน้า ดูเหมือนว่า... เขากังวลว่าเสื้อคลุมสีขาวของเธอจะแปดเปื้อน
ไม่นาน ทั้งสองก็เดินผ่านร้านขายลูกชิ้นปลาหมึกเล็กๆ และเดินตามทางเดินไป พวกเขายังพบร้านเล็กๆ ที่ไม่มีป้ายร้านอีกด้วย
หน้าร้านมีโต๊ะเล็กๆ ประมาณสี่ห้าโต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยคนกำลังกินเนื้อเสียบไม้อยู่ และยังมีเตาปิ้งย่างอยู่ริมถนนด้วย
ชายวัยกลางคนผมขาววัยห้าสิบกว่าๆ กำลังย่างไม้ปิ้งย่างอยู่หลังตะแกรงปิ้งย่าง เขามักจะใช้ผ้าขนหนูที่แขวนอยู่บนคอเช็ดเหงื่อที่หน้าผากเป็นครั้งคราว
ซานเหว่ยลืมตาขึ้นช้าๆ และมองเห็นคนกำลังย่างไม้เสียบอยู่ตรงหน้าเธอ
หลังจากที่ไม่ได้พบเขาเป็นเวลานานหลายปี ผมของเขาก็เริ่มงอกออกมาเป็นสีขาว และริ้วรอยบนใบหน้าของเขาก็เพิ่มมากขึ้นด้วย …
เพียงสองวินาทีต่อมา เธอก็ปิดตาลงอีกครั้ง ราวกับว่าเธอไม่กล้าที่จะมองอีกต่อไป
เธอเอามือข้างหนึ่งปิดตา แล้วหมึกสีดำก็ค่อยๆ ไหลออกมาจากช่องว่างระหว่างนิ้วมือเรียวบางของเธอ และเปื้อนฝ่ามือสีขาวของเธอ
“ลุงหวี?”
เจียงเสี่ยวก้าวไปข้างหน้าและยืนตรงหน้าตะแกรงปิ้งย่าง เขาเอื้อมมือไปยกปีกหมวกขึ้นและตะโกนเบาๆ
“หืม?” ลุงหวีที่เพิ่งทาซอสลงบนไม้เสียบก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า
“อ๋อ! เจ้าหนูเจียงมาแล้ว!”
ใบหน้าของลุงหวีเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสุข เขารีบหันหลังกลับไปที่ร้านโดยไม่มีป้ายบอกทางและตะโกนว่า
“ที่รัก ที่รัก ออกมาเร็ว ออกมาเร็ว!”
ลุงหวีหันกลับมาและยื่นไม้เสียบที่ร้อนและหอมกรุ่นให้กับเจียงเสี่ยว
“กินก่อน กินก่อน หงอิงมาถึงหรือยัง เธอ…”
ก่อนที่เขาจะพูดประโยคจบ ท่าทางและการแสดงออกของเขาก็หยุดชะงักไป
ขณะยืนอยู่ด้านหลังชั้นวางปิ้งย่าง ควันสีขาวจากปิ้งย่างพวยพุ่งขึ้นมาจากชั้นวางปิ้งย่างอย่างต่อเนื่องและลอยเข้าไปข้างหน้าดวงตาของเขา
สายตาของลุงหวีเจาะทะลุควันและมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังเจียงเสี่ยวอย่างเงียบๆ
เดิมทีเขาตั้งใจจะมองหาเอ้อเหว่ย แต่เขากลับเห็นมีคนอยู่ในความทรงจำของเขาแทน
เบื้องหลังควันจางๆ นั้น ร่างของเธอถูกซ่อนไว้บางส่วนและมองเห็นได้บางส่วน
ฝ่ามือของลุงหวีแข็งทื่อ เขาไม่กล้าขยับตัวเลย เขาไม่กล้าแม้แต่จะหยิบพัดลมข้างๆ มาเป่าควันตรงหน้าเขาออกไปด้วยซ้ำ ...
เจียงเสี่ยววางไม้เสียบไว้ข้างปากแล้วกินไปครึ่งหนึ่ง
“ซูด ซูด ซูด …”
อร่อยจนลืมรสชาติที่เคยจำได้!
เจียงเสี่ยววางไม้เสียบที่เหลือครึ่งหนึ่งไว้ข้างปากของสามหางแล้วพูดว่า
“มันอร่อยจริงๆ คุณอยากลองชิมไหม?”
เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว หญิงสาวที่มีหัวใจแข็งดั่งหินและเย็นดั่งน้ำแข็งได้หายตัวไปอย่างไม่มีร่องรอย
เธอยังคงเอามือข้างหนึ่งปิดตาไว้ และหมึกก็ไหลออกมาจากช่องว่างของนิ้วของเธอ ทำให้ไม้เสียบเปื้อน
ซานเหว่ยไม่สนใจ เธอกัดเข้าไปและลิ้มรสความขมขื่นของหมึกและน้ำตาในปากของเธอ ...
เจียงเสี่ยววางแท่งเหล็กที่อยู่ในมือลงและตบไหล่ของเธอเบาๆ
ในตลาดกลางคืนที่มีเสียงดังแห่งนี้ เขาได้ยินเสียงเธอสะอื้นเบาๆ เห็นหมึกไหลระหว่างนิ้วของเธอ และเห็นเธอก้มหัวและพยักหน้าอยู่ตลอดเวลา
พอคิดถึงเรื่องนี้
มันอร่อยจริงๆ เจียงเสี่ยวไม่ได้โกหกเธอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น