เดชคัมภีร์เทพฤทธิ์ ตอนที่ 856 คนโง่จะตายในไม่ช้า

ตอนที่  856  คนโง่จะตายในไม่ช้า

สามวันต่อมาวีเซลหางดาบตัดสินใจอย่างหนึ่งว่าเขาจะต้องสะกดรอยตามผู้มาใหม่และติดตามอสูรเกิดใหม่

นี่เป็นแผนการอันตรายอย่างยิ่ง และอาจเป็นอันตรายถึงตายได้ทุกเวลา เป็นการกระทำที่น่าละอายและไม่ควรทำเช่นนั้น  อย่างไรก็ตามความอยากรู้อยากก็ชนะความกลัวได้ แม้จะต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายก็ตาม แต่ในท้าที่ยสุดพวกเขาต้องการจะเข้าใจว่าอสูรเกิดใหม่สามารถเรียนรู้พายุหมุนใบมีดและสายฟ้าสังหารได้อย่างไร? ต้องรู้ว่าวิชานี้ผ่านการเรียนรู้และใช้มานานเป็นพันปีแล้ว นี่เป็นท่าไม้ตายที่บัญญัติสร้างและฝึกมาอย่างยากลำบาก เขาต้องใช้เวลาศึกษาถึงพันปี  อสูรเกิดใหม่นี้ฉลาดขนาดนั้น นางสามารถเรียนรู้ได้โดยแค่ชำเลืองมองดูอย่างนั้นหรือ?

เมื่อความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ้นในใจ  ต่อให้รู้สึกกลัวตายแต่ยังบรรเทาลงได้

หลังจากผ่านไปสามวันอย่างทรมาน วีเซลหางดาบตัดสินใจ

มันย่องกลับไปสถานที่ต่อสู้ในวันเดียวกันนั้นเอง

เริ่มจากจุดสนามรบติดตามไปในทิศทางที่ในใจของเขารู้สึกชัดเจนที่สุด  มันตามไปตลอดทาง....

การไล่ติดตามครั้งนี้ให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดมาก  ไม่ห่างจากสนามรบ มันพบเห็นอสูรกินพืชบางส่วนล้มระเกะระกะอยู่บนพื้น อสูรเหล่านั้นไม่แข็งแกร่งนัก เป็นอสูรปราณดินที่เป็นแหล่งอาหารพื้นฐานสุดในหุบเขาอสูร มีแกะเหลืองจำนวนหนึ่ง ละมั่งอสูรระดับปราณดิน และมีทั้งอสูรที่ระดับต่ำกว่าปราณดินล้มลงอยู่บนพื้น

พวกมันตายกันหมด ส่วนใหญ่ถูกสายฟ้าสังหาร ต้องแน่ใจก่อนว่าสายฟ้าสังหารไม่ได้ทรงพลังมากนัก สามารถฆ่าได้แต่เพียงอสูรระดับปราณดินเท่านั้น ถ้าจะใช้กับจ้าวคางคกซึ่งมีพลังปราณฟ้าระดับ 6 ก็คงทำอะไรไม่ได้  แต่เมื่อสามวันก่อน มันเห็นกับตาตัวเองว่าอสูรเกิดใหม่ตัดลิ้นของจ้าวคางคกและฟันริมฝีปากจนเป็นแผล  เขาแน่ใจว่าถ้าเป็นมันเองมันคงไม่มีทางทำได้ดีกว่า มันรู้สึกตกใจ

ปัญหาก็คือพลังสายฟ้าที่มันเห็นเมื่อสามวันก่อนยังไม่ทรงพลังเท่าวันนี้ แม้จะทรงพลังมากกว่าวันนั้นถึงสิบเท่าแต่ก็ยังห่างไกลอยู่ดี

แม้ว่าฝีมือนี้จะเพิ่งปรากฏ แต่ก็รู้กันว่าเป็นฝีมือของผู้มาใหม่

การฆ่ากันในสถานที่ซึ่งพลังงานไม่เสถียร พลังงานจะหายไป ความลึกก็มีระดับต่างกัน และเมื่อมีการฆ่าตัดศีรษะอสูรปีศาจ ไม่มีทางทำอย่างตรงไปตรงมาได้

ใครกันทำอย่างนี้ได้?

มือใหม่อาละวาดขนาดนั้นได้หรือ? เป็นไปไม่ได้  เขาเป็นผู้ฝึกหลักเป็นไปไม่ได้ที่จะลงมือโจมตีด้วยตนเอง... แน่นอนว่าอาจมีความเป็นไปได้บ้าง  ถ้ามนุษย์กับอสูรผูกพันเป็นหนึ่งเดียวเจ้านายอาจใช้ประโยชน์จากจุดนี้ได้  แต่นั่นไม่อาจใช้เกินทักษะฝีมือขอบเขตของอสูรได้  และเจ้านายแค่ช่วยเหลือผ่านพลังปณิธานได้เท่านั้น น่าแปลกถ้าเจ้ามือใหม่ผู้นี้มีฝีมืออย่างอสูรแรกกำเนิด อย่างนั้นใครจะฆ่าจ้าวคางคกได้กันแน่ มันเป็นใคร?

เมื่อเดินหน้าไปต่ออีกเล็กน้อย วีเซลหางดาบมีการพบเจอใหม่ ดูเหมือนว่าจะเป็นกลุ่มอสูรกินเนื้อ

ตอนแรกเขาไม่สนใจเป็นพิเสษ แต่หลังจากมองดูแล้วเขาจึงตระหนักได้ทันที หลังจากสังเกตร่องรอยอย่างระมัดระวัง เขาพบเจอด้วยความประหลาดใจว่าอสูรเกิดใหม่มีความก้าวหน้า

นอกจากนี้ยังเป็นพัฒนาการก้าวใหญ่

ประกายกากบาทสังหารที่อสูรเกิดใหม่ยังไม่เข้าใจดีในตอนแรก พอยิ่งเพิ่มระยะทางที่ฝึกไกลขึ้นผ่านไปหลายสิบกิโลเมตร กลับมีความก้าวหน้าระดับผู้เชี่ยวชาญ

อสูรปีศาจสิบตัวที่ถูกสังหารมีไม่กี่ตัวที่พบข้อบกพร่องเล็กน้อย

ในอสูรร้อยตัวที่ถูกสังหาร มีอยูหนึ่งหรือสองตัวที่มีฝีมือระดับผู้เชี่ยวชาญ

ที่สำคัญยิ่งกว่า อสูรปีศาจที่เพิ่งถูกฆ่าตายนี้ เป็นอสูรกินเนื้อแทบทั้งหมด มันทรงพลังมากกว่าอสูรกินพืชก่อนหน้านั้นมาก

เมื่อวีเซลหางดาบติดตามไปตามทางประมาณ 50 กิโลเมตร  เขาตกใจเมื่อเห็นซากอสูรล้มเกลื่อนอยู่บนพื้น และยิ่งรู้สึกตกใจมากอีกครั้ง มีอสูรเพียงหนึ่งหรือสองที่ยังฆ่าได้ไม่สมบูรณ์แบบ  ส่วนอสูรอื่นๆ ที่ตายไปถูกฆ่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ถ้าเป็นพลังของตัวเขาเองอาจจะยกระดับได้แข็งแกร่งกว่า แต่ความเร็วและการฆ่าคงทำได้ไม่ดีกว่า  ช่วงฝึกฝนในเวลาสั้นๆ มือใหม่ที่ซุ่มซ่ามเหมือนจะไม่รู้อะไร ถูกฝึกขึ้นมาในลักษณะนี้จะมีฝีมือมาถึงระดับนี้ได้เชียวหรือ?

เมื่อผ่านระยะร้อยกิโลเมตรวีเซลหางดาบพบว่าจำนวนอสูรปีศาจที่ตายอยู่บนพื้นน้อยลงเรื่อยๆ

ความก้าวหน้าครั้งใหญ่ของอสูรเกิดใหม่เหมือนกับว่ามีความเข้าใจมากขึ้น จึงไม่มีการฝึกสังหารอีกต่อไป  อย่างไรก็ตามหลังจากสังเกตอย่างระมัดระวัง เขาพบเป้าหมายหลายอย่าง  นั่นคืออสูรปีศาจที่ถูกสังหารในตอนนี้ไม่ใช่อสูรปราณดินต่อไป แต่เป็นอสูรปราณฟ้าที่ทรงพลัง

นอกจากนี้พลังสังหารนี้ยังสมบูรณ์แบบมากเป็นพิเศษ

เพราะฝีมือสังหารที่สมบูรณ์แบบนี้ วีเซลหางดาบสามารถบรรลุความสำเร็จระดับนี้ได้  ความจริงนี่คือผลของการค้นคว้าฝึกฝนวิชาลับเฉพาะต่อเนื่องสามพันปี ทั่วทั้งหุบเขาอสูรยกเว้นแต่คนตาย ไม่มีใครที่รู้จักสุดยอดวิชาพิเศษสังหารฉับพลันนี้ได้  เนื่องจากเป็นวิชาลับที่ใช้รักษาชีวิตเป็นไม้ตายก้นหีบของวีเซลหางดาบจึงไม่มีทางแสดงต่อหน้าใครง่ายๆ.. แต่เจ้าเด็กมาใหม่นั่นสามารถเอามาแสดงต่อนางได้ยังไง?  และนางอสูรนั่นเรียนรู้ได้อย่างไร? เขารู้สึกมึนงง  ถ้าวิชาประกายกากบาทสังหารไม่ใช่วิชาที่เขาสร้างขึ้นมาเอง อย่างนั้นก็อาจกล่าวได้ว่าคนอื่นๆ ในสังคมอื่นๆ ไม่สามารถเรียนรู้ได้แน่นอน

ทั่วทั้งหุบเขาอสูรและแม้แต่ทั่วแดนสวรรค์ วิชาประกายกากบาทสังหาร อย่างน้อยก็เหมือนกับการโจมตีที่เขาเห็นอยู่นี้

จากนั้นก็เป็นสุดยอดประกายกากบาทสังหารที่ไม่เคยปรากฏมีมาก่อน

ฝ่ายตรงข้ามขโมยเรียนวิชาในอดีตได้อย่างไร?

คำถามประเภทนี้มีแต่จะทำให้วีเซลหางดาบปวดหัวมากขึ้น  เขาไล่ติดตามไปจนถึงริมฝั่งทะเลสาบห่างจากสนามรบเดิมสองร้อยกิโลเมตร

เขาพบว่าผู้มาเยือนใหม่กับอสูรเกิดใหม่อยู่ข้างหน้า และพวกเขากำลังฝึกฝนกันอยู่

บทฝึกนี้ไม่ได้ใช้กับอสูรปีศาจอีกต่อไป แต่ใช้กับผิวทะเลสาบ

อสูรเกิดใหม่ดูเหมือนจะตัวโตขึ้นเล็กน้อย นางกำลังควงแขนดาบตั๊กแตนอยู่ในอากาศอย่างรวดเร็ว

กากบาทสังหารที่สมบูรณ์แบบที่สุดในใจของเขาปรากฏขึ้นแล้วในท้องฟ้า จากนั้นประทับลงที่ผิวทะเลสาบ ผิวทะเลสาบแยกเป็นรอยกากบาทเงียบ  เขาเองไม่สามารถจะทำได้ดีกว่านี้แล้ว แม้ว่าจะทำด้วยตัวเองก็ตาม... สุดยอดไม้ตายสังหารที่สมบูรณ์แบบไม่ง่ายจะฝึกฝนให้สำเร็จในเร็ววัน

 “นี่เจ้าจะโง่ไปถึงไหนกัน!  ฝีมือฟันผิวน้ำจนขาดรุ่งริ่งอย่างนี้ นี่เหมือนกับไม่รู้เรื่องที่ข้าเสียเวลาสอนไปตั้งนาน ข้าบอกไปก่อนนี้ว่าไง? อย่าให้ผิวทะเลสาบแยก! ทะเลสาบจะต้องไม่ขยับ ไม่มีระลอกคลื่นออกไป อย่าว่าแต่นี่มันแยกกระจายหมด!  ข้าไม่ต้องการให้ทำอย่างนี้ สิ่งที่ข้าต้องการก็คือตัดท้องฟ้าที่ว่างเปล่า หรือตัดแยกมิติ เจ้าไม่รู้หรือว่าผ่าฟ้าผ่ามิติคืออะไร? โง่จริงๆ, ห้ามร้องไห้! กลับไปฝึกซะ ถ้าเจ้าทำไม่สำเร็จ  วันนี้อดกิน!” เย่ว์หยางโมโหและตำหนิดาบสายลมอย่างไม่เกรงใจ

ตั๊กแตนมัจจุราชปาดน้ำตาและฝึกไม้ตายสังหารที่สมบูรณ์แบบต่อไปครั้งแล้วครั้งเล่าปรากฏอยู่บนผิวทะเลสาบ แต่โจทย์ของเย่ว์หยางให้ผ่าฟ้าผ่ามิติโดยที่ผิวทะเลสาบไม่มีระลอกคลื่นยังทำไม่สำเร็จ

วีเซลหางดาบพูดไม่ออก

ถ้าไม่ใช่เพราะกังวลถึงพายุฝน เขาอยากจะกระโดดไปคว้าคอเจ้าเด็กนี่เขย่าและเตือนเขาว่าอย่าเข้มงวดกับอสูรน้อยจนเกินไป

นี่เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนผิดหวังยิ่งนัก นั่นเป็นเรื่องยากมาก ถ้าจะฝึกตัดฟ้าผ่ามิติและทำให้ทะเลสาบไม่เกิดระลอกคลื่น นั่นไม่ต่างกับการฆ่าตัวตาย

การฝึกฝนผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า

จนกระทั่งถึงตอนกลางคืน

ตั๊กแตนมัจจุราชเหนื่อยล้าเต็มประดา แต่ในที่สุดก็ใช้ไม้ตายประกายกากบาทสังหารตัดฟ้าผ่ามิติได้  แต่เพราะพลังถูกใช้ไปหมดจึงไม่เหลือเรี่ยวแรงพอให้ควบคุมผิวทะเลสาบมิให้เกิดระลอก หลังจากไม่สามารถควบคุมพลังได้ผิวทะเลสาบแยกเป็นสี่ส่วนทันที น้ำในทะเลสาบไม่สามารถกลับมาบรรจบได้สิบวินาที วีเซลหางดาบที่แอบดูอยู่ปากอ้าค้างแทบติดกับพื้น

นางสามารถตัดฟ้าผ่ามิติโดยที่ที่ผิวทะเลสาบไม่มีระลอกคลื่นหรือ?

 “ครั้งนี้เกือบสอบไม่ผ่าน ท่าที่ง่ายดายอย่างนี้เจ้าเสียเวลาฝึกตั้งนาน แต่ก็ยังควบคุมไม่ได้ดั่งใจ  เจ้าพยายามใช้ความเข้าใจบ้างหรือเปล่า?  ช่างเถอะ,  วันนี้พักก่อน พรุ่งนี้อย่าฝึกฝนให้ได้ผลงานแย่อย่างนี้อีก ต้องมีมาตรฐานที่สูงมากกว่านี้  เวลาของเราจำกัดมาก เป้าหมายพรุ่งนี้ก็คือวาดดอกกุหลาบสองดอกในท้องฟ้าให้ได้ และกลีบดอกแต่ละดอกจะต้องเว้นช่องว่างให้วางอักษรรูนได้ ถ้าทำได้สำเร็จ บางทีอาจได้ใช้ในการต่อสู้ อะไรกัน เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ ดูเหมือนว่าเจ้าชอบร้องไห้เสียจริง  ยังไม่รีบกินอีกหรือ”  เย่ว์หยางยังคงมีน้ำเสียงไม่พอใจ แต่ในที่สุดก็มีน้ำเสียงอ่อนและเรียกตั๊กแตนมัจจุราชกลับมา

หลังจากวีเซลหางดาบได้ยิน เขามีสีหน้าตกใจ

มือทั้งสองของเขาโอบกอดต้นไม้และเขาคิดจะเอาศีรษะโขกต้นไม้  เขาอยากจะทำเช่นนั้นจริงๆ

แม้ว่าเขาจะรู้ความจริงนี้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าเหนือคนยังมีคน แต่อสูรเกิดใหม่กลับฝึกฝนจนไล่ทันเขาที่ฝึกฝนมาหลายพันปี  พลังโจมตีในพริบตานั้นต้องหนักหน่วงรุนแรงอย่างมิต้องสงสัย

สิ่งสำคัญที่สุดนี้ไม่ใช่เรื่องนี้  แท้จริงแล้วเป็นคำพูดของเย่ว์หยางต่างหากที่ทำให้วีเซลหางดาบอยากฆ่าตัวตาย

นี่คือทักษะที่เป็นความภาคภูมิใจของเขาซึ่งใช้เวลาฝึกฝนมานานหลายพันปี แต่ในสายตาของเย่ว์หยางกลับมองว่าเป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่ดีและดูแย่ นี่ยังจะทำให้เขาทนมีชีวิตได้อีกหรือ?

เจ้าเด็กนี่เป็นใครกัน?

ต่อให้ไม่ธรรมดา  แต่ไม่ควรผิดธรรมดาเกินขนาดนี้ไม่ใช่หรือ?

 “ฮึ!”

ไม่ไกลจากด้านหลังของวีเซลหางดาบ เงาร่างหนึ่งนั่งอยู่บนเพกาซัสเขาเดียว พูดเบาๆ เตือนเขาที่กำลังเอาศีรษะโขกต้นไม้ “เจ้าทำอย่างนี้คงไม่ต้องการเตือนเขาให้รู้ตัวใช่ไหม เจ้านั่นคือฆาตกรที่ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา  เมื่อเขาพบเจอเรา เราอาจตายอย่างน่าอนาถ!” เมื่อเขาได้ยินเสียงและหันกลับไปดูกลับพบว่าเป็นผู้พำนักชื่อหลงหม่า (ม้ามังกร)

เขาถามหลงหม่าอย่างประหลาดใจ  “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”  หลงหม่าที่กำลังขี่เพกาซัสเขาเดียวเอานิ้วจรดริมฝีปาก และกระซิบ “ไม่ต่างกับเจ้า”  เดิมทีเขาเข้าใจว่าหลงหม่าสะกดรอยตามเด็กหนุ่มที่ไม่ธรรมดานี้เหมือนกับตัวเขา  แต่เขาเกิดข้อสงสัยอีก  เขาปล่อยให้อสูรแรกเกิดขโมยเรียนรู้ทักษะ และต่อมาเกิดความสงสัย หลงหม่าผู้นี้จะเอายังไงกันแน่?

หลงหม่าจะไม่เห็นความสงสัยในดวงตาของวีเซลหางดาบได้ยังไง เขาฝืนยิ้ม “ด้วยการหลอกล่อ นางขโมยเรียนรู้ทักษะของข้า นั่นยังง่ายกว่าเจ้าเสียอีก!”  เมื่อพูดเช่นนี้วีเซลหางดาบเข้าใจได้ทันที

มิน่าเล่าฝูงวัวป่าหลายพันตัวถูกสายฟ้าโจมตี รวมทั้งแผ่นดินไหว ฝนเพลิงดาวตกและพายุหมุน และแม้แต่อสูรเม่นและจ้าวคางคกก็ถูกโจมตีและนางยังหลบหลีกได้ง่าย กลับกลายเป็นว่านางขโมยเรียนรู้ทักษะที่น่าภูมิใจของหลงหม่า ก็แค่ยังมีความแตกต่างระหว่างรูปแบบทั้งสองมาก  และสงครามใหญ่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว  เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น กลับกลายเป็นว่าภูตตั๊กแตนน้อยเรียนรู้ทักษะของเพกาซัสเขาเดียวของหลงหม่า ไม่น่าแปลกใจที่นางเรียนรู้ได้ง่ายนัก

เมื่อเห็นตั๊กแตนมัจจุราชบินวนเวียนอยู่ในอากาศอย่างตื่นเต้น เขาเห็นได้ว่านางมีความก้าวหน้า และลึกลับมากกว่าระบำแสงของหลงหม่า

ก็เช่นเดียวกับประกายกากบาทสังหารของวีเซลหางดาบ นางฝึกไม่กี่วันก็มีฝีมือเหนือกว่าเขาไปแล้ว

ในขณะนั้นวีเซลหางดาบอยากจะซบไหล่หลงหม่าร้องไห้ยิ่งนัก

ทุกตนเป็นอสูร แต่ทำไมห่างระหว่างฝีมือของอสูรถึงห่างกันมากนัก?

วีเซลหางดาบทั้งปลาบปลื้มและตื่นเต้น ขณะจะเอ่ยปาก หลงหม่าส่งสัญญาณมือเหมือนกับว่าพบศัตรูใหญ่

ทั้งสองกลั้นหายใจรอไม่ถึงสิบวินาที ในท้องฟ้ามีเงาร่างขนาดใหญ่ปกคลุมได้ทั้งฟ้าและดิน วีเซลหางดาบและหลงหม่าจำได้ว่านี่คือขุนพลที่ทรงพลังของจ้าวคางคก ปีศาจค้างคาวตาแดง

นอกจากนี้สำหรับอสูรตนนี้มีพลังในการขยายพันธุ์ที่แข็งแกร่งกับค้างคาวปีศาจในหุบเขาอสูร ค้างคาวดูดเลือดในหุบเขาอสูร มันสืบพันธุ์ลูกหลานได้เกือบพันตน และสร้างกองทัพค้างคาว....แม้ว่าพลังของมันไม่นับว่าแข็งแกร่งมาก เพราะมันมีลูกมากมาย ในเรื่องของกลุ่มจำนวนจึงทำให้มันได้เปรียบ และมันคือผู้ทรงอิทธิพลในหุบเขาอสูร

 “เป็นอะไรไป?” วีเซลหางดาบรู้สึกประหลาดใจ แม้ว่าปีศาจค้างคาวตาแดงจะมีกำลังพลที่เหนือกว่า อย่าว่าแต่ผู้พำนักอย่างหลงหม่า  เขาเองจะไม่กลัวได้อย่างไร?

 “ข้าไม่กลัวปีศาจค้างคาวตาแดง  แต่ข้ากลัวเด็กหนุ่มนั่น  เจ้ามาอยู่ตรงนั้นไม่นานเจ้าไม่รู้  ข้าติดตามเขามาสามวันแล้ว และทั้งอสูรปีศาจและผู้พำนักที่ตายด้วยฝีมือของเขามีเกินยี่สิบแล้ว  ตราบใดที่เขาตั้งใจ ไม่มีทางรอดชีวิตจากเขาได้ เจ้ารู้ไหมเขาเป็นนักฆ่าผู้บ้าคลั่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาใช้พลังของพวกเราเพื่อช่วยให้อสูรน้อยของเขาเลื่อนระดับ เขาคือเทพสวรรค์ที่จะมาตัดสินเรา!”  หลงหม่ามองดูเย่ว์หยาง  ตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัว

 “เป็นไปได้อย่างไร เขาไม่สามารถลงมือเองได้?”  เขาต้องสับสนแน่นอน

 “ข้าไม่สามารถอธิบายได้ แต่เจ้าคอยดู  เจ้าค้างคาวปีศาจตาแดง  เจ้านั่นจะต้องตายในไม่ช้า”  หลงหม่ากล่าวและกลืนน้ำลายด้วยอาการหวาดกลัว