เดชคัมภีร์เทพฤทธิ์ ตอนที่ 1000 เมืองไป๋เหอ เฒ่าขี้เมา?

ตอนที่  1000  เมืองไป๋เหอ  เฒ่าขี้เมา?

เมืองไป๋เหอ ดินแดนใจกลางภูมิภาคสวนสวรรค์

 

เมืองไป๋เหอเป็นเมืองที่สร้างอยู่บนผิวน้ำใจกลางเขตที่มีการสู้รบอย่างดุเดือดระหว่างจักรพรรดิเสิ่นกวง จักรพรรดิเฟิ่นนิ่วและจักรพรรดิฟู่โฉวทั้งสามฝ่ายมาเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว

เป็นเรื่องแปลกที่แม้ว่าไฟสงครามไม่เคยมอดดับลงมานานเป็นพันปี แต่เมืองไป๋เหอมีกฎที่แปลกประหลาด ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ใช้กำลังในเมืองไป๋เหอ  และนักรบใดก็ตามที่เข้ามาในเมือง จะถูกถอดสถานะออกจากสนามรบ ในเมืองนี้คนที่โกรธเกลียดกัน สามารถนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันได้  แต่ทันทีที่พวกเขาออกไปจากเมือง พวกเขาจะเผชิญหน้าและเข่นฆ่ากันและกัน

ในเมืองน้ำแห่งนี้แม้แต่เจ้าเมืองก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ก่อสงครามนองเลือด และระบายความโกรธได้  นั่นต้องบอกว่าเป็นปาฏิหาริย์

เมืองไป๋เหอกล่าวกันว่าเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดในภูมิภาคสวนสวรรค์

แต่แม่น้ำไป๋เหอที่อยู่นอกเมือง

ความจริงเป็นดินแดนที่น่ากลัวที่สุดในภูมิภาคสวนสวรรค์

ไม่ทราบว่าที่นั่นมีทหารและนักผจญภัยถูกฝังไว้มากมายเพียงไหน  กระดูกคนตายสุมกองทับ หากมิใช่เพราะแม่น้ำไป๋เหอลึก เกรงว่าคงกองพะเนินสูงเท่าภูเขากลายเป็นที่ลือชื่อในภูมิภาคสวนสวรรค์

ตราบเท่าที่คนที่เคยไปเมืองไป๋เหอ จะเข้าใจว่าแม่น้ำไป๋เหอไม่ใช่แม่น้ำ แต่เป็นทะเลที่มองแทบไม่เห็นฝั่ง

พื้นที่หนึ่งในสามของภูมิภาคสวนสวรรค์จมอยู่ใต้ทะเลสาบ  เพราะผิวทะเลมักจะมีหมอกสีขาวเป็นทางและมีหมอกลับที่ยาวเป็นทาง นั่นจึงเป็นที่มาของเมืองไป๋เหอ “แม่น้ำขาว”

ความลึกของแม่น้ำไป๋เหอนั้นเกินกว่าจะหยั่งถึงได้  แม้แต่ทวีปที่จมลงก็หายไปจนมองไม่เห็น นั่นมีเมืองเกือบพันเมือง เหลือแต่แนวเขามองเห็นได้ ยอดเขาโผล่ให้เห็นกลายเป็นเกาะน้อย พอเหลือให้คนรุ่นหลังได้สร้างเมืองอยู่บนผิวน้ำ  ในบรรดาเมืองเหล่านั้น มีเมืองไป๋เหอรวมอยู่ด้วย

เมฆหมอกยาวจนสุดสายตา ปรากฏเรือสินค้ากำลังแล่น

เนื่องจากเรือกินน้ำลึก และมีขนาดใหญ่ใครๆ มองเห็นก็รู้ว่านี่คือเรือเสบียงซึ่งไม่รู้ว่าอยู่ฝ่ายใด  เพราะข่าวว่าจักรพรรดิเสิ่นกวงและจักรพรรดิเฟิ่นนิ่วตาย จักรพรรดิฟู่โฉวเนรเทศตนเอง  ภูมิภาคสวนสวรรค์ดูเหมือนจะถูกควบคุมโดยสตรีที่ไม่มีชื่อเสียงเรียกว่าเทียนฟา  และตอนนี้มีสถานการณ์ที่สับสน จึงอนุญาตให้เรือสินค้าชักธงลงได้

แม้ว่าเจ้าเมืองก็ยังไม่รู้ว่าเจ้านายตายหรือยังอยู่ จะสู้เพื่อเขาต่อไปหรือไม่

น่าขันหรือไม่?

 “ยินดีต้อนรับสู่เมืองไป๋เหอ พวกท่านปลอดภัยแล้ว!”  ผู้เฒ่าเถี่ยเหมาประจำการอยู่ที่ท่าเรือตะวันออก เขายกเชือกเหล็กใหญ่และพันรอบหลักอย่างชำนาญ

คนงานท่าเรือเป็นพวกแรกที่เข้ามาทักทายและอำนวยความสะดวกให้คนนอก นี่คือกฎของเมืองไป๋เหอ

ธรรมเนียมนี้สืบทอดกันมาหลายพันปีจนเป็นลักษณะเฉพาะของเมืองไป๋เหอ

เฒ่าเถี่ยเหมาถือเป็นคนงานที่ดีที่สุดในที่นี้

เขาทำงานที่นี่มาหลายร้อยปีแล้ว

เขารู้เรื่องราวทุกอย่าง

กล่าวกันว่าครั้งหนึ่งเขาเคยขึ้นเรือของเสิ่นกวง, เฟิ่นนิ่วและฟู่โฉว สามจักรพรรดิแดนดิน ไม่เคยมีใครอื่นได้รับเกียรติขนาดนี้

 “โอว, นายผู้เฒ่า ขอทิปด้วย”  เฒ่าเถี่ยเหมารับเงินมาตามปกติและพบว่าเจ้าอ้วนเผ่าคางคกดึงถุงเงินเล็กๆ ออกมาและยักไหล่ด้วยท่าทางแปลกๆ  “ดูเหมือนว่าท่านต้องการข้อมูลลับสุดยอดจากปากข้าสินะ!”

 “ข้าแค่ถามปัญหาสามข้อง่ายๆ หลังจากถามแล้วก็จบกัน  ตราบเท่าที่เจ้าตอบตามตรง  ไม่ว่าเจ้าจะตอบได้หรือไม่ เงินถุงนี้จะเป็นของเจ้า”  พ่อค้าเผ่าคางคกยิ้ม

เขาแกว่งถุงเงินล่อเฒ่าเถี่ยเหมา

เฒ่าเถี่ยเหมารอมองดูอีกฝ่ายมีบุคลิกท่าทางของผู้ประสบความสำเร็จ จากนั้นเขาเปลี่ยนท่าทีทันที “ขออภัย ข้าขอปฏิเสธได้ไหม?”

นี่เป็นลูกไม้ตลกของพ่อค้าต่างถิ่น สหายของเขาที่ได้พบเห็นก่อนหน้านั้นมีขนทั้งตัวเหมือนกอริลลา ชอบทุบอกตนเองทำให้อดหัวเราะอย่างมีความสุขไม่ได้  “พ่อค้าต่างถิ่น เลิกลองใจพวกเราได้แล้ว  อยู่ต่อหน้าท่านเถี่ยเหมา เงินทองไม่มีประโยชน์  เจ้าคิดว่าเขาจะยอมแพ้และเป็นผู้รับใช้เพื่อเงินเจ้าหรือ?  เขาแค่ยอมแพ้ต่อสุราชั้นดีของโลก มีแต่หนอนสุราเท่านั้นที่เอาชนะเขาได้ ฮ่าฮ่าฮ่า...”

บุรุษอีกคนหนึ่งมีตาอยู่บนศีรษะเหมือนกุ้งโบกแขนผอมๆ ของเขาแนะนำอย่างจริงจัง  “ไม่ต้องพูดมาก คนต่างถิ่น ในเมืองไป๋เหอเจ้าสามารถทำอะไรก็ได้  แม้ว่าเจ้าจะบ้าเงินทอง เจ้าก็สามารถหาเงินจากกระเป๋าทุกคนได้ และข้าเองก็ไม่มีอะไรเลย  อย่างไรก็ตาม เจ้าไม่ควรจะรู้ความลับที่ไม่ควรรู้เกินไป...”

 “ถูกแล้ว  ข้าพยายามเตือนเจ้าด้วยความปรารถนาดี  นายผู้เฒ่า!  ที่นี่คนเขลาจะปลอดภัยที่สุด!” เฒ่าเถี่ยเหมาพูดจบก็หัวเราะ

 “เป็นอย่างนี้นี่เอง!”  ปรากฏว่าเจ้ากบอ้วนไม่โกรธ  และยังยิ้มได้

แต่องครักษ์ที่อยู่ข้างเจ้ากบอ้วนมีสีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย

เจ้ากบอ้วนจั๊ดด์โบกมือ  “ฟงจี, จินหวิน กลับไปบอกคุณชายและภรรยาว่าเรามาถึงเมืองไป๋เหอแล้ว

มีคนออกมาจากห้องโดยสารอยู่ก่อนแล้ว

เป็นเย่ว์หยางและมารกฎฟ้า ราชันย์ปีศาจใต้ซึ่งคลุมหน้าด้วยชุดยาว  หลิวเย่ยังคงอยู่ในชุดเดิมที่คุ้นเคย  นางอยู่ด้านหลังเย่ว์หยาง ดวงตาคู่งามกวาดมองไปรอบๆ  มองดูทุกอย่างด้วยความสงสัย

ใครที่ไม่รู้จัก อาจจะเข้าใจผิดคิดว่านางคือสาวใช้ของเย่ว์หยาง

เจ้ากบอ้วนก็คือจั๊ดด์ผู้จัดการผลประโยชน์ใหญ่แน่นอน  เขาคือผู้ดูแลการเงินและผลประโยชน์อันดับหนึ่งของเย่ว์หยาง และมีความเชี่ยวชาญมากกว่าเปากู่

องครักษ์ที่อยู่ด้านหน้าก็คือฟงจีและจินหวิน ตามด้วยจงกวน เฮยถูและไป๋หม่ากลุ่มสามสหายที่ยอมจำนนไปก่อนหน้านั้น

ฮัวปันและเฟยหวงประจำการอยู่ที่ห้องโดยสารซ้ายขวา  แม้แต่สองพี่น้องกระทิงเถื่อนก็สามารถเดินทางร่วมด้วย ขอเพียงแต่มีอาหารให้กินมีเหล้าให้ดื่มพวกเขาจะไม่เคลื่อนไหวโดยพลการ  แม้เมื่อเทียบฮุยไท่หลางเจ้าหมาจอมตะกละ  สองพี่น้องกระทิงเถื่อนก็ไม่สามารถควบคุมตนเองได้อย่างพวกมัน  มันเป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่ยอดเยี่ยม  เมื่อเย่ว์หยางออกมา มันก็ติดตามออกมาทันทีไม่ยอมพลาดโอกาสแสดงความภักดี

 “คุณชาย! ทำไมท่านไม่นั่งเกี้ยวออกมา  ที่นี่กว้างใหญ่มาก”  เจ้ากบอ้วนจั๊ดด์ แม้ว่าจะไม่ใช่สุนัข แต่จมูกไวมาก เขาสูดกลิ่นอากาศที่นี่ตามปกติ นอกจากได้กลิ่นน้ำเค็มแล้ว ยังแฝงไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

เหมือนกับสนามรบที่เต็มไปด้วยเลือดผู้คนตายหลายพันคน แม้ผ่านไปหลายวัน แต่กลิ่นก็ยังอยู่

เย่ว์หยางยังคงเงียบ

เขาใช้จักษุญาณทิพย์ตรวจดูแล้ว จึงเข้าใจได้

กลิ่นคาวเลือดไม่ได้มาจากแม่น้ำไป๋เหอนี้  แต่มาจากเมืองไป๋เหอ

กลิ่นคาวเลือดแบบนี้ไม่ใช่ฆ่าหมูและฆ่าแพะ  แม้ว่าจะมีการปกปิดไว้บ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นเลือดมนุษย์  เย่ว์หยางแน่ใจเรื่องนี้

 “น่าจะเป็นการใช้เลือดบูชายัญ”  นางเซียนหงส์ไม่ได้พูดจากปาก แค่พูดผ่านสายแพรเชื่อมใจกับเย่ว์หยางและราชันย์ปีศาจใต้บอกความรู้สึกของนาง

 “ดูเหมือนว่าจริงๆ แล้วเมืองไป๋เหอจะเป็นถ้ำเสือวังมังกร ไม่ได้สงบสุขเหมือนดังคำเล่าลือจากตำนาน!  ใช้เลือดบูชายัญ?  ใช้เลือดบูชายัญเพื่อเปิดประตูอะไร?  ตำหนักน้ำหรือโบราณสถานอื่น?”  ราชันย์ปีศาจใต้ไม่ใช่พวกกินเจมังสวิรัติ  ต้องทราบว่านอกจากเสวี่ยอู๋เสียและองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนแล้ว นางคือองค์หญิงแห่งเผ่าภูตบูรพาผู้งดงามจับตามากที่สุด

 “อาจเป็นการก่อเรื่องของผู้ที่โกรธแค้นกับการตายของจักรพรรดิเสิ่นกวง จักรพรรดิเฟิ่นนิ่วและการออกไปจากภูมิภาคสวนสวรรค์ของจักรพรรดิฟู่โฉว  ถ้ามีความเกี่ยวข้องกันระหว่างเมืองไป๋เหอและตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่มีอะไรที่ทำได้  พวกเขาควรจะรู้ว่าจ้าวสุริยาวางแผนจัดการจักรพรรดิแดนดินทั้งสาม  แต่พวกเขาไม่ใช่บริวารของจ้าวสุริยา....หลังจากจ้าวสุริยาดำเนินการตามแผนมาจนถึงบัดนี้ ข้าว่าพวกเขาเป็นบริวารของจ้าวสุริยาแน่   ข้าเกรงว่าการใช้เลือดบูชายัญไม่ได้อยู่ในความควบคุมของเขาแล้ว  คนเหล่านี้จะมีสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับเจ้าตำหนักน้ำใหม่ชางหลงหรือไม่ ก็ยังไม่แน่ชัด  ลองเข้าไปดูกัน  แค่คนงานท่าเทียบเรือก็ซ่อนพลังปราณฟ้าระดับหกได้แล้ว นี่นับเป็นสถานที่น่าครึกครื้น!”    เย่ว์หยางสวมหน้ากากเงินใหม่ปกปิดสถานะ  ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเพียงสื่อสารทางใจกับนางเซียนหงส์ฟ้าและราชันย์ปีศาจใต้ก็เพียงพอแล้ว

สำหรับหลิวเย่ นางรู้ตัวว่าควรทำตัวเป็นผู้น้อยดีกว่า

เพราะนางมีจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเกินไปจึงไม่สามารถซ่อนความคิดของนางได้  คนอื่นเพียงแต่มองหน้านางก็เข้าใจได้  ดังนั้นไม่บอกนางย่อมเป็นการดีที่สุด และคอยจัดให้นางช่วยลงมือในเวลาที่เหมาะสม

เย่ว์หยางไม่ได้ไปดูเฒ่าเถี่ยเหมาขี้เมา แค่เดินนำหน้ากลุ่มออกมาเท่านั้น

อย่างไรก็ตามทั้งนางเซียนหงส์ฟ้าและราชันย์ปีศาจใต้ทั้งคู่เข้าใจความหมายยอดฝีมือซ่อนกายตามที่เขาพูดถึง

นี่คือตาเฒ่าขี้เมา

เจ้ากบอ้วนจั๊ดด์เป็นผู้เชี่ยนชาญในการทำธุรกิจ  เป็นไปไม่ได้ที่จะมองเห็นยอดฝีมือซ่อนพลัง  ในกลุ่มผู้คุ้มกันมีแต่เพียงจินหวินตาผู้มีฉายาว่าตาไฟ มองดูเฒ่าเถี่ยเหมาด้วยความสงสัยเล็กน้อย เขาส่ายหัวเล็กน้อยแล้วก็เลิกสงสัย  แม้แต่นางเซียนหงส์ฟ้าและราชันย์ปีศาจใต้ก็ยังมองออกว่าเฒ่าเถี่ยเหมาซ่อนพลังไว้ เพียงแต่ประเมินพลังได้ไม่ชัด  ผู้คุ้มกันอย่างจินหวินสามารถมองออก ไม่อย่างนั้นเขาจะได้ฉายาว่าตาไฟหรือ!

เย่ว์หยางและพวกที่กำลังกรอกเหล้าเข้าปากวางขวดเหล้าในมือทันที ดวงตาที่แสดงอาการเมามายกลายเป็นสุขุมลุ่มลึกและมองตามหลังนางเซียนหงส์ฟ้าเขม็งเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง

 “เกิดอะไรขึ้น พ่อค้ากลุ่มเล็กๆ คนแบบนี้นำเรือสินค้าเข้าออกทุกวันอยู่แล้ว”  บุรุษตาโตร่างเหมือนกุ้งมังกรถาม

 “นอกจากสตรีคนกลางที่แข็งแกร่งอยู่บ้าง คนอื่นที่เป็นระดับปราณดิน ไม่มีอะไรต้องพูด”  มนุษย์กอริลลาไม่หยาบคายเหมือนที่แสดงออกเมื่อครู่นี้  แต่กลับดูเหมือนคนที่สุขุมระมัดระวัง

 “สตรีคนกลางแข็งแกร่งมากกว่าข้าแน่นอน”  เฒ่าเถี่ยเหมาแค่นเสียง  “สำหรับเด็กหนุ่มมีพลังทั่วไปไม่ค่อยแข็งแกร่ง  เจ้าเด็กหนุ่มหน้าหล่อกินแต่ข้าวอ่อน  แต่ข้ารู้สึกผิดปกติเล็กน้อย ก่อนที่เรื่องสำคัญเหล่านี้จะประสบความสำเร็จ ทุกคนต้องแบ่งบทบาทอย่าปล่อยให้เกิดปัญหาในเวลานี้ ถ้าเจ้ามีโอกาสก็ควรส่งคนไปสอดแนมคนกลุ่มนี้  ถ้าพวกเขามาทำธุระจริงๆ อย่างนั้นเราก็ยินดีต้อนรับ  ถ้ามาทำอย่างอื่น ก็ต้องดำเนินการให้เร็วที่สุด...”

 “ส่งฝูโหย่วไปเป็นคนนำเที่ยว  เจ้าเด็กนั่นฉลาดและมีไหวพริบ”  มนุษย์กุ้งแนะนำ

 “ข้าหวังว่าคนเหล่านี้เป็นนักธุรกิจพ่อค้าที่แท้จริง!”  เฒ่าเถี่ยเหมาถอนหายใจเล็กน้อยดวงตาที่แวววาวของเขาหมองประกายลง ความโกรธลดลง และเขากลับไปเป็นเฒ่าขี้เมาและกรอกสุราที่ยังเหลือเข้าปากต่อ

ในที่ไกลออกไป มีเรือสินค้าหลายลำแล่นเคียงกันฝ่าหมอกควันเข้ามายังเมืองไป๋เหอ

เฒ่าเถี่ยเหมาโบกมือ

ทุกคนกลับไปเป็นกลุ่มขี้เมาและรีบเข้ามาทักทายคณะเดินทาง  “ยินดีต้อนรับสู่เมืองไป๋เหอ!  พวกท่านปลอดภัยแล้ว!”