บทที่ 122 สิ่งประดิษฐ์อัจฉริยะ

บทที่ 122 สิ่งประดิษฐ์อัจฉริยะ

“โดนวางยาพิษ?”

เมื่อได้ยินคำนี้หร่วนหยวนถึงกับตกใจ จากนั้นนางก็จ้องไปที่ไช่ถาน ด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว 

 

“เจ้าโดนพิษได้ยังไง?”

"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?"

ไช่ถานยิ้มอย่างขมขื่น

“แต่ดูเหมือนเจ้าจะไม่โดนพิษใช่ไหม? ถ้าไม่เช่นนั้นร่างกายของเจ้าก็จะแสดงอาการออกมาอย่างแน่นอนจริงไหม?”

หร่วนหยวนดึงมือของไช่ถานอีกครั้ง

"ใช่!"

สีหน้าของไช่ถานหม่นหมอง ดูเหมือนว่าจะมีปัญหาเดียวเท่านั้นและนั่นก็คือเขาไม่ใช่อัจฉริยะ ในอดีตฐานการฝึกปรือของเขาพัฒนาขึ้นด้วยความเร็วมหาศาล และนั่นทำให้เขาต้องกำลังเกินศักยภาพของเขา

“ถ้ายังไม่ดีขึ้น ทำไมไม่ไปหาให้หมออื่นตรวจ?”

หร่วนหยวนนั่งลงและกอดไช่ถานไว้แน่น

“ไม่ว่ายังไงข้าก็จะไม่ทิ้งเจ้าไป!"

แสงสีอ่อนของดวงจันทร์ทำให้เงาของพวกเขาทอดยาวไปถึงทะเลสาบ

...............

วันรุ่งขึ้น ชั้นเรียนยุทธเวชกรรมครั้งที่สองได้จัดขึ้น จำนวนนักเรียนที่มาทำให้ห้องเรียนเต็มอีกครั้ง

นอกจากนักเรียนแล้ว ยังมีครูกว่ายี่สิบคนที่นี่อีกด้วย

เมื่อซุนม่อนำไม้กระถางราชินีเงินเข้ามาในห้องเรียน ห้องเรียนที่จุคนได้ทั้งหมด 300 คน รู้สึกเงียบสนิท

ต้องรู้ไว้ว่าระฆังส่งสัญญาณการเริ่มต้นบทเรียนยังไม่ดัง ดังนั้นจึงถือว่าเป็นเวลาว่างของนักเรียนได้ อย่างไรก็ตาม นักเรียนทุกคนหยุดพูดคุยและเริ่มตั้งสมาธิ นี่เป็นการแสดงความเคารพต่ออาจารย์

โดยปกติความเคารพดังกล่าวมักแสดงต่อมหาคุรุเท่านั้น

เนื่องจากนักเรียนกังวลว่าพวกเขาจะส่งเสียงดัง พวกเขาอาจสร้างความขุ่นเคืองให้มหาคุรุและถูกไล่ออกจากห้องเรียน

เมื่อครูเห็นฉากนี้ทุกคนก็อิจฉา

ชั้นเรียนของซุนม่อไม่เพียงแต่เต็มไปด้วยบรรยากาศเท่านั้น แต่บรรยากาศในห้องเรียนก็ยังดีอีกด้วย เปรียบได้กับชั้นเรียนของมหาคุรุ

แต๊ง  แต๊ง  แต๊ง!

เสียงระฆังดังขึ้นและซุนม่อเริ่มชั้นเรียนทันที

กระบวนการทั้งหมดราบรื่นราวกับผ้าไหมสีดำบนขาที่สวยงามของเทพธิดา

อาจารย์เหล่านั้นตกตะลึงอีกครั้ง ต้องรู้ว่าซุนม่อเป็นครูใหม่และเขาดูเด็กมาก อย่างไรก็ตาม พวกเขาสงสัยว่าซุนม่ออาจเป็นทหารผ่านศึกที่มีประสบการณ์การสอนห้าปีเป็นอย่างน้อย

การแสดงออกของเขาไม่มีอาการตกใจเลย!

คำพูดที่ไหลลื่นของเขาไม่มีวี่แววว่าจะสะดุด! บรรยากาศในชั้นเรียนไม่เย็นลงเลย!

ซุนม่อเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างในห้องเรียนอย่างสมบูรณ์และสบายใจ

ส่วนแรกของชั้นเรียนเป็นส่วนการบรรยาย และอารมณ์ของนักเรียนก็ยังค่อนข้างอารมณ์ดี เมื่อมาถึงส่วนที่สอง ส่วนถาม - ตอบ นักเรียนเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ แต่ก็ยังสามารถระงับอารมณ์ได้

ในส่วนที่สาม สาธิตการสอน นักเรียนเหล่านี้คลั่งไคล้กันไปหมด ก่อนที่คำพูดของซุนม่อจะพูด พวกเขายกแขนขึ้นทีละคน ในขณะนั้น ครูเกือบจะคิดว่าพวกเขาอยู่ในป่าแห่งอาวุธ

ผู้โชคดีเต็มไปด้วยความกังวลใจและกระสับกระส่าย บรรดาผู้ที่กำลังรอสัมผัสความอัศจรรย์ของหัตถ์เทวะแต่ไม่ได้รับเลือก ต่างก็มีสีหน้าเสียใจขณะถอนหายใจ

อาจกล่าวได้ว่านักเรียนส่วนใหญ่มาที่ชั้นเรียนนี้เพราะหัตถ์เทวะของซุนม่อ นอกจากนี้ เขาไม่ได้ทำให้ทุกคนผิดหวังอย่างแท้จริง

นักเรียนหญิงที่เขาได้เลือกไว้ที่หลังจากการนวดเป็นเวลาห้านาทีก็ประสบความสำเร็จฝ่าด่านยกระดับพลังฝึกปรือในที่นั้นเอง

นักเรียนมากกว่าสองในสามได้เห็นความสำเร็จของซุนม่อในระหว่างการบรรยายทั่วไปครั้งแรกของเขา แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังตกใจอย่างมาก

ตอนนี้ไม่มีนักเรียนคนไหนที่สงสัยอีกต่อไปแล้วว่ามือของซุนม่อนั้นคู่ควรที่จะถูกเรียกว่าหัตถ์เทวะ!

สายตาของครูบางคนเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา พวกเขารู้ว่าไม่มีอะไรสามารถขัดขวางการรุ่งขึ้นมาของซุนม่อได้

ตราบใดที่เขามี 'หัตถ์เทวะ' ตราบใดที่เขายังคงมีส่วนที่ใช้งานได้จริงในชั้นเรียนของเขา ชั้นเรียนยุทธเวชกรรมของซุนม่อก็ยังมีคนอัดแน่นอยู่เสมอ

หลังจากจบบทเรียน นักเรียนยังรู้สึกว่าดูไม่พอ ทุกคนก้าวไปข้างหน้าและเบียดเสียดกันรอบๆ ตัวซุนม่อ ขณะที่พวกเขาเริ่มถามคำถาม

“ข้าขอโทษ ข้าต้องจัดบทเรียนสำหรับศิษย์ส่วนตัวของข้าต่อไป หากพวกเจ้ามีคำถามเพิ่มเติม โปรดถามคำถามในชั้นเรียนทั่วไปครั้งต่อไปของข้า”

ซุนม่อยังแสดงด้วยว่าไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนมาชุมนุมกันละหลีกเลี่ยงเหตุการณ์เหยียบกันตาย

หลังจากได้ยินเช่นนี้ นักเรียนต่างก็มีสีหน้าผิดหวัง ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาขณะที่พวกเขามองไปที่หลี่จื่อฉีและอีกสี่คน ดีจริงที่พวกเขาสามารถเป็นศิษย์ส่วนตัวของอาจารย์ซุนได้!

“เอ้านี่!”

ซุนม่อส่งไม้กระถางราชินีเงินให้หลี่จื่อฉี

ติง!

“ยินดีด้วย เจ้าได้รับคะแนนความประทับใจทั้งหมด +358 คะแนน”

หลังจากได้ยินการแจ้งเตือน ซุนม่อก็รู้สึกมีความสุขมาก นักเรียนของชั้นเรียน ยุทธเวชกรรมของเขาให้การสนับสนุนเสมอมา ถ้าเขาสะสมแต้มแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานเขาก็จะถึง 50,000 คะแนน และเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะสามารถซื้อรัศมี 'นักเรียนโดนลวง' ได้

ตารางการทำงานและการพักผ่อนของสถาบันจงโจว คือครูสามารถพักได้สองวันหลังจากดำเนินการสอนบทเรียนเป็นเวลาห้าวัน นอกจากนี้ยังมีสิทธิได้รับวันหยุดในช่วงเทศกาลตรุษจีนหรือเทศกาลอื่นๆ

แน่นอน ครูที่ไม่มีความทะเยอทะยานสามารถมีชีวิตที่ผ่อนคลายได้  แต่สำหรับครูผู้ที่แสวงหาบางอย่าง พวกเขาทำได้เพียงทุ่มเทความพยายามเท่านั้น

ต้องรู้ว่าหากมหาคุรุต้องการเพิ่ม 'ระดับดาว' ของพวกเขา พวกเขาต้องมีอาชีพเสริมจำนวนที่แน่นอน ระดับความสำเร็จในอาชีพเสริมเหล่านี้ไม่สามารถวัดได้โดยมหาคุรุเท่านั้น ที่เป็นปัญหาคือพวกเขาต้องผ่านการทดสอบโดยประตูเซียน

นอกจากนี้ การสอบเกี่ยวกับอาชีพเสริมนั้นยากมากมาโดยตลอด

“อืม!”

หลี่จื่อฉีถือกระถางต้นไม้และเดินไปข้างหน้าได้สองสามก้าว จากนั้นนางก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า

“พวกเจ้ารู้สึกบ้างไหม? ก่อนหน้านี้เมื่อเราอยู่ในห้องเรียน พลังปราณวิญญาณดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นมาก”

หลังจากพูด หลี่จื่อฉีก็อุทานออกมาทันทีและเหลือบมองไปที่ต้นไม้ในกระถาง  อันที่จริงมียันต์รวบรวมวิญญาณอยู่บนใบไม้กว่ายี่สิบใบในแต่ละใบ

"จริงด้วย!"

ซวนหยวนพ่อพยักหน้า

“ข้ารู้สึกว่ามันเป็นเพราะไม้กระถางราชินีเงินนี้!”

ลู่จื่อรั่วพึมพำ

ถานไถอวี่ถังไม่ได้พูด แต่จ้องมองไปที่กระถางต้นไม้ในมือของหลี่จื่อฉี หลังจากที่เห็นยันต์วิญญาณบนใบไม้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

"อะไร? นี่น่ะเหรอ?"

ถานไถอวี่ถังเอียงศีรษะและจ้องไปที่แผ่นหลังของซุนม่อ เขาวาดสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดไม่ใช่หรือ?

เจียงเหลิ่งมีการรับรู้เกี่ยวกับพลังงานทางจิตวิญญาณที่อ่อนด้อยที่สุด เนื่องจากการรบกวนของยันต์อักขรวิญญาณที่เสียหายบนร่างกายของเขา ดังนั้นเขาจึงสับสน

หลังจากที่ซุนม่อพบห้องเรียนขนาดเล็กสำหรับ 30 คน เขาก็ให้นักเรียนนั่งลง จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ต้นไม้

“จื่อฉี ต้นไม้ในกระถางนี้เหมาะสำหรับเจ้า ข้าอยากให้เจ้าถือติดตัวไว้ทุกวัน!”

"อา? นี่เป็นของขวัญที่ข้ามอบให้ท่านไม่ใช่หรือ?”

หลี่จื่อฉีไม่เข้าใจเจตนาของซุนม่อ

“ต้นไม้เหล่านี้มักจะดูดซับพลังปราณวิญญาณ แต่ปริมาณที่พวกมันดูดเข้าไปนั้นน้อยเกินไปจนเราไม่สามารถสัมผัสได้ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ข้าวาดยันต์รวบรวมวิญญาณบนใบของมัน ปริมาณพลังปราณวิญญาณที่พวกมันดูดซับได้เพิ่มขึ้นทันที ข้าได้ทดสอบแล้ว ภายในรัศมีสามเมตรรอบๆ ต้นไม้ในกระถาง มันสร้างพื้นที่ของพลังปราณวิญญาณที่หนาแน่น การอยู่ในพื้นที่นั้น แม้ว่าพวกเจ้าจะไม่ได้ฝึกฝน มันก็จะเป็นประโยชน์ต่อร่างกายของเจ้า”

ซุนม่ออธิบาย

นักเรียนทั้ง 5 คนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่ซวนหยวนพ่อ ผู้เสพติดการต่อสู้และสนใจในการต่อสู้เท่านั้น เขาก็ยังมีใบหน้าที่ตกตะลึงในขณะที่เขาจ้องมองที่ไม้กระถางราชินีเงิน

ปราณวิญญาณเป็นรากฐานของการฝึกฝน หลังจากการค้นคว้าและสรุปผลเป็นเวลาหลายหมื่นปี ทุกคนรู้ว่าถ้าใครยังคงอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีปราณวิญญาณหนาแน่น ร่างกายตนจะถูกหล่อเลี้ยงด้วยพลังปราณวิญญาณ การทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นเท่านั้น แต่จิตวิญญาณของคนเราก็จะได้รับการพัฒนาก้าวหน้ามากขึ้นเช่นกัน ความเร็วในการฝึกปรือก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน ดังนั้น ตราบใดที่มีสมบัติลับที่สามารถสร้างสภาพแวดล้อมปราณวิญญาณที่หนาแน่น สมบัติเหล่านั้นทั้งหมดก็ถือว่าประเมินค่าไม่ได้

นักเรียนทั้งห้าไม่คิดว่าซุนม่อสามารถบรรลุผลนี้ได้โดยใช้ไม้กระถาง

เอื๊อก

ซวนหยวนพ่อกลืนน้ำลายลงหนึ่งคำ เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า

“มันน่าจะยากมากใช่ไหม?”

“ไม่ยาก!”

ซุนม่อพูดความจริง แต่คำพูดของเขาทำให้ดูเหมือนว่าเขาทำตัวเย็นชา (ไม่ยาก? ของอย่างนี้ทำไมไม่มีใครทำมาก่อน?)

“อว๋า!”

จู่ๆ ลู่จื่อรั่วก็ร้องออกมา

“มีอะไรผิดปกติ?”

ทุกคนหันไปมอง

“เมื่อวานไม่มียันต์รวบรวมวิญญาณบนใบของไม้กระถางราชินีเงิน อาจารย์ เป็นไปได้ไหมที่ท่านวาดมันทั้งคืน”

ลู่จื่อรั่ว รู้สึกเจ็บปวดในใจของนาง

“อืม ข้าใช้เวลาประมาณครึ่งคืนในการวาดพวกมัน!”

ซุนม่อยืดหลัง รู้สึกเมื่อยเล็กน้อย แต่ความอ่อนล้ายังไม่รุนแรงนัก สิ่งสำคัญคือดวงตาของเขาเจ็บปวดเพราะเนตรทิพย์ของเขาถูกเปิดใช้งานตลอดเวลาเพื่อสังเกตการไหลของปราณวิญญาณในกิ่งไม้ เป็นอันตรายต่อดวงตาของเขามาก

ซี~

นอกจากซวนหยวนพ่อที่ไม่ค่อยรู้เรื่องยันต์วิญญาณมากนัก อีกสี่คนที่เหลือก็สูดลมหายใจหนาวเหน็บ

ต้นไม้นี้มีมากกว่ายี่สิบใบ จากจำนวนยันต์รวบรวมวิญญาณ คนธรรมดาต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงสี่วันก่อนที่พวกเขาจะทำสำเร็จ แต่ซุนม่อใช้เวลาเพียงครึ่งคืน

นอกจากนี้ นอกจาก ลู่จื่อรั่ว และเจียงเหลิ่งที่โง่เขลาและน่ารักแล้ว หลี่จื่อฉีและถานไถอวี่ถัง ผู้ซึ่งพิถีพิถันมาโดยตลอดยังพบว่าการรวบรวมยันต์วิญญาณบนใบไม้นั้นทำได้สำเร็จในครั้งเดียว สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร นี่หมายความว่าซุนม่อไม่ได้ล้มเหลว นี่คืออัตราความสำเร็จ 100% มันน่ากลัวเกินไป

 ต้องรู้ว่าการวาดยันต์วิญญาณที่รวบรวมอักขระไว้บนใบของพืชจะยากกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับการวาดยันต์บนกระดาษวิญญาณ ในความเป็นจริง ความยากเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า

นี่เป็นปาฏิหาริย์

“การตอบสนองต่อชั้นเรียนยันต์วิญญาณเมื่อวานนี้ดีมากหรือไม่?”

ถานไถอวี่ถังถามหลี่จื่อฉีด้วยเสียงเบา อันที่จริงเขาเดามันด้วยสติปัญญามานานแล้ว

ติง!

คะแนนความประทับใจจากถานไถอวี่ถัง +20 เป็นกลาง (23/100)

“นั่นเป็นเรื่องธรรมดา!”

น้ำเสียงของหลี่จื่อฉี เป็นไปตามธรรมชาติ

ติง!

คะแนนความประทับใจจากหลี่จื่อฉี +30 มิตรภาพ (336/1,000)

“สำหรับเจ้าสี่คน ไปซื้อไม้กระถางอะไรก็ได้ที่เจ้าชอบ ข้าจะช่วยพวกเจ้าทำต้นไม้ให้เป็นไม้กระถางรวบรวมปราณวิญญาณ!”

ซุนม่อเตือนพวกเขา

“พึงระลึกไว้ว่าพืชที่เจ้าซื้อจะต้องมีปราณวิญญาณในปริมาณที่ค่อนข้างมาก”

พืชต่างๆ มีปริมาณพลังปราณภายในต่างกัน แม้ว่าพืชจะเป็นชนิดเดียวกัน เนื่องจากความแตกต่างในสภาพแวดล้อมที่พวกมันเติบโต ปริมาณของปราณวิญญาณในพวกมันก็จะแตกต่างกันด้วย

ถ้าซุนม่อต้องการทำการรวบรวมปราณวิญญาณในไม้กระถาง เขาจะต้องการพืชที่มีปราณวิญญาณในปริมาณสูง ยิ่งสูงก็ยิ่งดี

“ไม้กระถางรวบรวมวิญญาณ?”

ลู่จื่อรั่ว รู้สึกงงงวย

“ใช่ พวกเจ้าคิดยังไงกับทักษะการตั้งชื่อของข้า”

ซุนม่อหัวเราะ

“ยอดเยี่ยมมากค่ะ!”

แฟนคลับตัวยงอย่างลู่จื่อรั่วและหลี่จื่อฉี รีบพยักหน้า

ติง!

คะแนนความประทับใจจากลู่จื่อรั่ว +30 มิตรภาพ (613/1,000)

ซุนม่อหยิบกระดาษสี่แผ่นในแฟ้มแผนการสอนและส่งไปให้ศิษย์ทั้งห้าคนของเขา

“นี่คือแผนการฝึกอบรมที่ข้าทำไว้สำหรับพวกเจ้าแต่ละคน ฝึกปรือตามระยะเวลาที่ระบุไว้ที่นั้น อย่าพยายามทำมากหรือพยายามทำน้อยลง หากเจ้าพบว่าตัวเองมีคำถามเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง อย่าลังเลที่จะถามข้าได้ตลอดเวลา”

นักเรียนทั้งห้ารับแผนการฝึกปรืออย่างเคร่งขรึม แม้แต่ถานไถอวี่ถังก็ยังไม่กล้าที่จะละเลยเรื่องนี้

หลังจากชั้นเรียนยุทธเวชกรรม  หัตถ์เทวะของซุนม่อก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว ถือว่าโชคดีมากหากได้รับคำแนะนำจากเขา

“ความเข้มข้นในการฝึกฝนของข้าสูงมาก!”

ซวนหยวนพ่อเหลือบมองที่กระดาษของเขา และเขารู้สึกว่าหนังศีรษะของเขาชา แม้แต่ผู้เสพติดการต่อสู้อย่างเขาที่รักการฝึกฝน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวเล็กน้อย

“ไม่ต้องกังวล ร่างกายของเจ้าสามารถทนได้!”

ซุนม่อปลอบใจ

“ท่านให้เกียรติข้ามากจริงๆ!”

ซวนหยวนพ่อหน้ามุ่ย

ติง!

คะแนนความประทับใจจากซวนหยวนพ่อ +30  เป็นมิตร (61/100)

30 คะแนนเหล่านี้เป็นความตกใจก่อนหน้านี้ที่ซวนหยวนพ่อมีความรู้สึกต่อไม้กระถางรวบรวมวิญญาณ เช่นเดียวกับความกตัญญูขอบคุณต่อซุนม่อที่คิดแผนการฝึกปรือนี้ให้เขา

“เจียงเหลิ่ง เจ้าไม่สามารถฝึกฝนได้ชั่วคราว รออีกหน่อย!”

ซุนม่อเหลือบมองเด็กหนุ่มที่มีคำว่า 'ขยะ' บนหัวของเขา

“อืมม!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเจียงเหลิ่งจะรู้สึกผิดหวัง แต่คราวนี้เขามีความมั่นใจบางอย่าง ด้วยความสำเร็จของอาจารย์ในการศึกษายันต์วิญญาณ ทำให้เขาอาจจะสามารถรักษาเขาได้จริงๆ

ติง!

คะแนนความประทับใจจากเจียงเหลิ่ง +30  มิตรภาพ (115/1,000)

ติง!

“การเชื่อมต่อสัมพันธ์กับเจียงเหลิ่งดีขึ้นเป็น 'มิตร' รางวัล: หีบสมบัติเหล็กดำหนึ่งกล่อง โปรดทำงานหนักต่อไป”

หีบสมบัติเหล็กดำปรากฏขึ้นต่อหน้าซุนม่อ

ซุนม่อเดินไปทางลู่จื่อรั่วและลูบหัวของนาง

ด้วยโชคที่เพิ่มขึ้น เขาจึงเปิดหีบสมบัติ

ขวดหมึกยันต์วิญญาณดอกไม้ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

“ข้าไม่ขาดทุนแล้ว!”

ปัจจุบันความคาดหวังของซุนม่อนั้นง่ายมาก ตราบใดที่เขาไม่เปิดเจอก้อนดิน แสดงว่าเขาไม่ขาดทุน!

“ท่านอาจารย์ โปรดแนะนำข้า!”

เมื่อเห็นว่าซุนม่อว่างแล้ว จู่ๆ ซวนหยวนพ่อก็ตะโกนและมองดูซุนม่อด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ ก่อนหน้านี้ หลังจากที่เขาได้เห็นความกล้าหาญของซุนม่อแล้ว เขาก็ตกใจอย่างมากและจะฝันถึงทักษะอันมหัศจรรย์ของซุนม่อในขณะหลับ แม้ว่าเขาจะถูกทุบตี แต่เขาก็ยังต้องการประลองกับซุนม่อ

“วันนี้ข้าทำไม่ได้ ข้าจึงทำได้เพียงให้คำแนะนำด้วยวาจาเท่านั้น สำหรับการชี้แนะทักษะการต่อสู้ของเจ้า ข้าจะจัดให้ครั้งหน้า”

ซุนม่อปฏิเสธ (ถ้าข้าซ้อมเมื่อไหร่ก็ตามที่เจ้าอยากให้ข้าซ้อม ข้าจะไม่เสียหน้าหรือเปล่า ถ้าข้าต้องการ 'ให้อาหาร' ก็จะไปหาเจ้า เราจะต้องไปที่โรงฝึก มันยุ่งยากเกินไป)

"งั้นเหรอ!"

ครู่ต่อมาซวนหยวนพ่อ รู้สึกผิดหวัง เขาเป็นเหมือนมะเขือเทศแช่แข็งที่เหี่ยวแห้งไป

ซุนม่อรำพึงในใจ ว่าซวนหยวนพ่อควรนับว่าโชคดี ถ้าเขาต่อสู้กับซวนหยวนพ่ออีกสักสองสามครั้ง วิชาหอกทุ่งหญ้าเพลินรกของซวนหยวนพ่อจะถูกเปิดเผยโดย มหาเวทไวโรจนนิรันดร์ อย่างสมบูรณ์

แน่นอนว่านี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

อาหารกลางวันง่ายมาก ซุนม่อสั่งข้าวผัดจินหลิง แม้จะเรียบง่ายแต่ก็อร่อย

ในชั้นเรียนยันต์วิญญาณในตอนบ่าย จำนวนคนที่เข้าร่วมนั้นน้อยกว่ามากเมื่อเทียบกับชั้นเรียนยุทธเวชกรรมมีนักเรียนเพียงสามสิบกว่าคนเท่านั้น และพวกเขาส่วนใหญ่แตกต่างจากกลุ่มแรก

ในไม่ช้าซุนม่อก็เข้าใจหลังจากคิดไตร่ตรอง

นักเรียนที่มีแรงจูงใจที่ไม่บริสุทธิ์จะไม่สามารถเห็นหัตถ์เทวะของซุนม่อได้ และพวกเขาก็จะไม่มีโอกาสถามคำถามเช่นกัน อย่างไรก็ตาม การศึกษายันต์วิญญาณเป็นหัวข้อที่ได้รับความนิยมอย่างมาก นักเรียนแต่ละคนจะมีเพื่อนไม่กี่คนได้อย่างไร? หลังจากชั้นเรียนแรก นักเรียนบางคนต้องถ่ายทอดผลงานอันน่าประทับใจของซุนม่อในชั้นเรียนออกไป จึงมีนักศึกษาใหม่มาที่นี่ เตรียมเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น

ซุนม่อไม่ได้ขี้เกียจเพราะจำนวนที่ลดลง เขายังคงบรรยายต่ออย่างพิถีพิถัน

หลังเลิกเรียน กระแสตอบรับดี นักเรียนครึ่งหนึ่งยืนขึ้นปรบมือ

เขาได้รับคะแนนความประทับใจทั้งหมด 98 คะแนน

ซุนม่อมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เขาดูมั่นใจ แต่ในใจเขารู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย แม้ว่าทักษะการวาดภาพของเขาจะอยู่ในระดับปรมาจารย์ แต่เขาไม่สามารถบรรยายสิ่งเดียวกันได้ทุกวัน

มันเหมือนกับงานเลี้ยงของจักรพรรดิ ถ้าเจ้ากินมันเป็นครั้งคราว เจ้าจะตกตะลึงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่ถ้าเจ้ากินมันทุกวัน เจ้าจะหมดความสนใจในไม่ช้า ไม่มีวิธีแก้ปัญหา ใครจะรู้สึกไม่สบายถ้าพวกเขากินงานเลี้ยงของจักรพรรดิทุกวัน!

“ระบบ ร้านค้ามีเคล็ดการวาดยันต์วิญญาณขายไหม?”

ซุนม่อถาม

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

หลังจากที่ระบบตอบกลับ ก็มีการปรับสภาพ เมื่อร้านค้าปรากฏในวิสัยทัศน์ของซุนม่อ

มีหนังสือทักษะทั้งหมดสามเล่มวางอยู่บนหิ้งอย่างประณีต สำหรับซุนม่อ ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังพยายามล่อตาล่อใจเขา

“คู่มือการวาดยันต์วิญญาณเต่าดำ ระดับความชำนาญ: ระดับผู้เชี่ยวชาญ ราคา: 10,000 คะแนนความประทับใจ!”

“ยันต์วิญญาณนี้เป็นยันต์วิญญาณประเภทป้องกัน เมื่อเปิดใช้งาน ม่านพลังป้องกันสีเขียวจะปรากฏขึ้นและช่วยให้ผู้ฝึกฝนสามารถป้องกันการโจมตีได้!”

ซุนม่อเหลือบมองที่คำอธิบาย  เมื่อตอนเช้า เขายังคงถอนหายใจอย่างอารมณ์ดีกับคะแนนความประทับใจที่เขามี แต่ตอนนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเขายากจนเกินไป ไม่มีวิธีแก้ปัญหานี้ หนังสือทักษะที่สามารถซื้อได้จากระบบล้วนแต่มีราคาแพงเกินไป!

“ข้าขอเชื่อไว้ก่อนได้ไหม?”

ซุนม่อถาม